บทที่ 1049 ต้นฤดูหนาว

บทที่ 1049 ต้นฤดูหนาว

ในสมองมีเศษความทรงจำไม่เป็นรูปเป็นร่าง

กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บนโต๊ะมีอาหารร้อนๆวางเต็มไปหมด ก่อนหน้านี้ยังต้องทำให้แตกตื่นถึงจะเรียกเมี่ยวหารมาได้ ตอนนี้บนโต๊ะกลับมาอาหารวางเต็มไปหมด และบนเท้านางยังมีโซ่เย็นเฉียบเพิ่มมาอีกสองเส้น ขยับเล็กน้อยก็รู้แล้วว่าขนาดเตียงตัวเองยังลงไม่ได้เลย

สงสารนางที่รู้แค่วรยุทธธรรมดา แต่กลับถูกมัดไว้เหมือนเป็นจอมยุทธยังไงยังงั้น

คิดถึงตรงนี้ นางตั้งใจถอนหายใจเสียงดัง หดตัวไปจับเส้นโซ่ที่ออกเสียง

เมี่ยวหารได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง พู่กันในมือก็หยุดลง พูดว่า: “เจ้ายังจำเรื่องที่โหวเซ่อได้หรือไม่?”

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า?” กู้อ้าวเวยถามกลับด้วยสีหน้าเย็นชา เรื่องของโหวเซ่อเหมือนจะเคยได้ยินมา รู้แค่ว่าเป็นการกระทำของพี่น้องตระกูลจู แต่กลับนึกเรื่องนั้นไม่ออกแล้ว

ขมวดคิ้วเป็นปม เมี่ยวหารมองดูใบหน้าเรียบเฉยของกู้อ้าวเวย เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนที่อยู่ในตำหนักอ๋องจิ้ง

ปล่อยให้ซ่านจินจื๋อควบคุมกดดันมานาน และนางก็ยังคงมองพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาพร้อมด้วยใบหน้าที่งดงาม

คนตรงหน้าเป็นกู้อ้าวเวยแน่นอน แต่นางจะลืมเมืองซ่านหลินสถานที่สำคัญแบบนั้นได้ยังไง ตอนนี้เมิ่งซู่ก็เกิดที่นั่น และเป็นคนช่วยชีวิตนางไว้อีกด้วย

แต่พอคิดว่ากู้อ้าวเวยชอบทำตัวเจ้าชู้มาตลอด เขาก็คิดได้เลยว่า กู้อ้าวเวยทำเป็นไม่รู้ ใช้ข้ออ้างนี้ในการแอบฟังด้วย

“ตอนนั้นถ้าไม่ใช่ข้าที่ปกป้องเจ้า ตอนนี้เข้าคงจะตายไปแล้วล่ะ”

เมี่ยวหารจึงอดทนถามต่อ ครั้งนั้นกู้อ้าวเวยเกือบตาย ไม่น่าจะลืมเรื่องนี้นะ

แต่สายตาที่สงสัยของกู้อ้าวเวย เขากลับมองเห็นอย่างชัดเจน

มือใต้ผ้าห่มกำไว้แน่น ความกลัวเริ่มขยับเข้ามาใกล้

นางนึกเรื่องในตอนนั้นไม่ออกเลย และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อก่อนเมี่ยวหารเคยช่วยชีวิตตัวเองไว้ด้วย

และซ่านจินจื๋อกับกุ่ยเม่ยไม่เคยพูดเรื่องในตอนนั้นเลย แต่เพราะเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ และไม่อยากให้นางจำความทรงจำที่เจ็บปวดนี้อีกครั้ง

จำได้ว่าตอนชิงต้ายจากโลกนี้ไปอย่างทรมาณ ส่วนมากก็รู้ได้ว่าเคยประสบความอยุติธรรมในตำหนักอ๋องจิ้ง

แต่มีเพียงเรื่องสำคัญน้อยนิด ที่เหลือก็มีเพียงความมืดมน

เห็นนางเงียบไม่ยอมพูด เมี่ยวหารก็พูดว่า: “เจ้าลืมไปแล้วเหรอ”

“แล้วมันยังไง?” กู้อ้าวเวยแสร้งทำตัวใจเย็นและนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม: “มีคนช่วยข้าให้จำได้อยู่มากมาย”

ที่แลกมามีแต่เสียงหัวเราะของเมี่ยวหาร

แต่ไม่นาน ขนาดเมี่ยวหารก็เก็บของบนโต๊ะและเดินออกไป

กู้อ้าวเวยน่าจะลืมอะไรไปแล้ว หรือว่า นางคงเป็นหมากตัวหนึ่งของซ่านจินจื๋อเท่านั้น

อีกห้องของเมี่ยวหารมีซูพ่านเอ๋อที่ดูไม่ร่าเริง เพื่อไม่ให้นางทำแผนการเสีย เมี่ยวหารจึงสั่งคนให้เอาผ้ามามัดนางไว้บนเตียง

ซูพ่านเอ๋อผมเผ้ายุ่งเหยิง มือและเท้าที่ผ่านการขัดขืนจนทำให้เป็นรอยช้ำม่วง

“ขอแค่เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ขยับไปไหน พวกเขาก็คงไม่มัดเจ้าไว้หรอก” เมี่ยวหารถอนหายใจหนัก สุดท้ายเขาก็แกะผ้าที่มัดนางไว้ออกเล็กน้อย เอาผ้าที่อุดปากนางไว้ออก ยกมือขึ้นจัดผมให้นาง

ซูพ่านเอ๋อพยายามไม่ให้น้ำตาไหล มองดูเขา: “เจ้าไม่เข้าใจนาง ทำไมเจ้าจะไม่รู้ว่านางกำลังหลอกเจ้าอยู่ นางกับซ่านจินจื๋อเหมือนกัน พวกเขาเก่งเรื่องเสแสร้ง แต่คนที่ผิดน่ะ คือซ่านจินจื๋อ”

“ทำไมเจ้าต้องปกป้องนาง?” เมี่ยวหารขมวดคิ้ว