บทที่ 1050 ถูกจับได้

บทที่ 1050 ถูกจับได้

ด้วยชื่อของคนคุมตำหนักอ๋องจิ้ง กู้ซวงจึงอยู่ในตำหนักอ๋องจงผิงอย่างสบายใจ ท่านอ๋องสองคนเหมือนจะยุ่งอยู่กับงานแต่ง แต่ความเป็นจริงคนที่จัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ ก็คือเฉิงซานและหลี่ซินที่ติดตามข้างนางไม่ห่างไปไหน

ก่อนที่ซ่านเชียนหยวนจะออกไปพร้อมซ่านจินจื๋อ ก็เตือนว่าให้ดูแลอย่างระวัง

ทำเอาพวกข้ารับใช้คิดว่าท่านอ๋องบ้านตัวเองมีใจกับแม่นางผู้นี้ อยากจะเก็บไว้เป็นอนุภริยาหลังจากงานแต่ง แต่พวกคนใช้ไม่น้อยที่ถูกสั่งให้มาส่งของขวัญ ที่พอเห็นใบหน้านางแล้วต้องอึ้งไปตามๆกัน

กู้ซวงทำตัวนิ่งๆตามคำสั่งเฉิงซาน อิงตัวอยู่บนโต๊ะมองดูสมุดจดชื่ออย่างขี้เกียจ แต่งานนี้สบายกว่าตอนที่ต้องแสร้งทำตัวเป็นคุณหนูใหญ่อีก จึงอดไม่ได้ถามไปว่า: “ปกตินางเป็นคนที่ง่ายๆและปล่อยตัวแบบนี้เหรอ?”

“อาจจะทำตัวง่ายๆมากกว่าท่านอยู่มาก” เฉิงซานพูดอย่างเขินๆ

ก่อนหน้านี้เขาตรวจสอบอย่างละเอียดตามคำสั่งท่านอ๋อง ถ้ารอบด้านไร้ผู้คน กู้อ้าวเวยเคยทำเรื่องตามใจตัวเองและไม่ดีอยู่มาก แม้จะไม่ส่งผลต่อทุกฝ่าย แต่ก็ยากที่จะเผยออกนอกได้

ทันใดนั้นกู้ซวงก็รู้สึกว่า ตัวเองคงจะไม่เหมือนกู้อ้าวเวยขนาดนั้น

ซ่านจินจื๋อให้นางมตำหนักอ๋องจงผิงเงียบๆ ความจริงแล้วเพื่อให้นางออกห่างตงฟางซวนเอ๋อเท่านั้น จะได้ไม่ถูกจับได้ อีกอย่างก็คือเรื่องของไทเฮา ซ่านจินจื๋อทำเพื่อตัวเองมากเท่าไหร่กัน ยิ่งกังวลว่าเพราะนางเป็นสายเลือดตระกูลตงฟางจะทำอะไรที่เกินเลยหรือไม่

เวลานี้ นางถึงรู้สึกว่าข่าวลือการทำอะไรตามใจตัวเองของซ่านจินจื๋อเป็นเรื่องปลอมทั้งนั้น

ตอนนี้ซ่านจินจื๋อสั่งคนให้ตามหาตัวหมอเทพใหญ่โต เป็นเหมือนแมลงวันที่ไม่มีเป้าหมาย แต่ลับหลังกลับสั่งคนให้ตามหาช่างลับๆ นอกวังหลวงกำแพงสูงทุกที่ล้วนมีสายลับของเขาทั้งนั้น เขาทำได้อย่างแนบเนียน แต่ก็ยังคงระวังตัวไว้ และไม่เคยเข้าไปในตามหาในวังเลย แค่เพราะเส้นระเบิดนั้น จะข้ามเขตกันไม่ได้

แต่แม้จะอยู่ในตำหนักอ๋องจงผิง นางก็ยังบังเอิญเจอกับตงฟางซวนเอ๋ออีก

ตามชื่อ ตงฟางซวนเอ๋อยังนับว่าเป็นฮูหยินคนเดียวของอ๋องจิ้ง แม้จะเป็นแค่อนุภริยา แต่ก็ต้องเป็นนางที่มาส่งของขวัญ พอเจอหน้ากัน กู้ซวงยังอยากจะจัดท่านั่ง เฉิงซานที่อยู่ด้านหลังก็แอบตบแขนนางเบาๆ นางแค่มองค้อนเล็กน้อย: “คุณหนูตงฟางมาในตัวแทนตำหนักอ๋องจิ้ง”

“ในเมื่อรู้ว่าข้ามาในตำแทนตำหนักอ๋องจิ้ง ควรจะเรียกข้าว่าฮูหยินนะ”

ตงฟางซวนเอ๋อมองการกระทำท่าทีของกู้อ้าวเวยอย่างละเอียด

แต่นางไม่ได้หันกลับไป ที่มากกว่าคือทำเป็นไม่สนใจ แค่เขียนลงในสมุดนั้นเล็กน้อย ขยับมือให้คนรับของขวัญที่ตงฟางซวนเอ๋อส่งมา พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า: “ไม่คิดว่าสายตาอ๋องจิ้งไม่เลวเลยนะ”

เฉิงซานไอกระแอมอย่างรู้เวลา กู้ซวงก็ลดสายตาลงอย่างรู้ทัน หันกลับไปมองตงฟางซวนเอ๋อ: “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณหนูตงฟางรีบกลับไปรายงานดีกว่า”

“ข้าไม่ใช่ข้ารับใช้ของตำหนักอ๋องจิ้งนะ ไม่จำเป็นต้องกลับไปบอก……”

พอพูดจบ กู้อ้าวเวยก็กวาดสายตามองมาอย่างเย็นชา มองไปที่ไหล่และใบหน้า มืออีกข้างก็เท้าคางไว้อย่างขี้เกียจ: “คุณหนูตงฟางไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองเสียหายหรอก เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลตงฟาง ทำไมต้องมาเป็นอนุภริยาของอ๋องด้วย ทางที่ดีไปขอราชโองการเป็นภริยาเอกของคนอื่น ไม่ต้องคอยอยู่ในที่มืด และยังไม่ถูกคนอื่นดูถูกอีก”

กู้ซวงไม่เคยพูดกับนางแบบนี้เลย

ตงฟางซวนเอ๋อขมวดคิ้ว กำลังจะออกไป กลับเห็นกู้อ้าวเวยรับของขวัญมาเขียนไว้ในสมุด พึ่งรับมาได้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ตงฟางซวนเอ๋อก็ตั้งใจหยุดลง มองทุกการกระทำของนาง

แจกันสีขาวลายดอกไม้ คือของที่นางสั่งคนให้เอาไปไว้ในห้องเก็บของ วันนี้ตรวจสอบ นางตั้งใจหาเวลามา เมื่อกี้ที่พูดคุยก็ถือว่ายื้อเวลาไว้ ให้นางได้รอจนถึงเวลา ไม่ต้องให้คนไปบอกต่อ

ในนั้นมีพิษ แต่ปริมาณน้อย ยากที่จะเห็นได้

กู้ซวงเห็นสิ่งผิดปกติ ขมวดคิ้ววางของลง และเช็ดขอบเสื้อโดยไม่ให้จับได้ จากนั้นก็มองเฉิงซาน: “ของสิ่งนี้เดี๋ยวค่อยเอาลงไป”

พอเสร็จแล้ว กู้ซวงก็มองตงฟางซวนเอ๋ออย่างรู้สึกผิด

หรือว่าจะให้ตงฟางซวนเอ๋อรู้ไม่ได้ว่าของขวัญที่จะให้ในงานแต่งมีพิษเรื่องนี้?