บทที่ 1066 ระมัดระวังละเอียดรอบคอบ

บทที่ 1066 ระมัดระวังละเอียดรอบคอบ

ชุดขาวยิ่งกว่าหิมะ จิตใจสะอาดสะอ้าน

แต่เวลาผ่านมาจนถึงวันนี้ กลับเป็นครั้งแรกที่กู้อ้าวเวยเห็นซ่านจินจื๋อสวมชุดขาว ถึงแม้ยังไงก็ยังคงเป็นการแต่งกายเหมือนนักรบ แต่ก็ยังคงทำให้ดูดีไปอีกแบบหนึ่ง ทำให้กู้อ้าวเวยหลงรักอย่างหัวปักหัวปำ มือเรียวยาวคู่นั้นวางอยู่บนไหล่ของซ่านจินจื๋ออย่างไม่ยอมปล่อย

ซ่านจินจื๋อก็ตามใจนาง กอดเอวของนางไว้อย่างหลวมๆอย่างไม่ยอมปล่อยเหมือนกัน

“ช่วงนี้สุขใจดีไหม?”

“สุขใจอยู่แล้ว” กู้อ้าวเวยยิ้มแย้ม มืออีกข้างกลับเอาแขนของเขากอดตรงเอวของตนไว้ พูดขึ้นอย่างตั้งใจว่า “ทำไมถึงยังมีท่าทีขวัญหนีดีฝ่อเช่นนี้? หรือเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้พูดให้ชัดเจน?”

เพียงแค่รู้สึกว่าข้าไม่เข้าใจเจ้าเท่านั้น

คำพูดนี้หมุนอยู่ในลิ้นหนึ่งรอบ แล้วก็ถูกซ่านจินจื๋อเองกดเข้าไปในลำคอ แล้วก็เปลี่ยนวิธีพูด แรงในมือก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยพร้อมพูดว่า “กลัวเจ้าบอกว่าไม่มีแล้วก็ไม่มีแล้วจริงๆ”

“เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ข้ารู้ว่าขีดจำกัดของตนนี้อยู่ที่ไหน” พูดถึงตรงนี้ เดิมกู้อ้าวเวย อยากที่จะเอาคำพูดประโยคหลังซ่อนไว้ภายในใจ ไม่ให้ซ่านจินจื๋อต้องเป็นห่วง

แต่มองดูท่าทีที่เป็นกังวลนั้นของเขา นางจึงต้องเอาคำพูดที่ซ่อนไว้อยู่ภายในใจมาตลอดนั้นพูดออกมาว่า “เพราะว่าข้ารู้ ดังนั้นข้าจึงจัดเตรียมทุกอย่างไว้อย่างชัดเจน หากเจ้าไม่ชอบความเคยชินของข้านี้ ข้าเปลี่ยนก็ได้”

“ทำไมเจ้าต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อข้า?” ซ่านจินจื๋อทั้งดีใจทั้งเป็นกังวล

ดีใจที่ตอนนี้นางยอมพูดออกมาตรงๆ แต่ก็เป็นกังวลเพราะคำพูดพวกนี้ เป็นการจัดเตรียมทุกอย่างไว้อย่างดีก่อนที่นางจะตาย

“เพราะว่าเจ้าก็ปฏิบัติต่อข้าแบบนี้ ต่างคนต่างก็เท่าเทียมกัน ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่ถูกหรือ?” กู้อ้าวเวยกลับหัวเราะแล้วก็ถามกลับ มือที่อยู่บนไหล่นั้นก็ค่อยๆเลื่อนไปบนต้นคอของซ่านจินจื๋อแล้วก็บีบหนึ่งทีพร้อมพูดว่า “ข้าง่วงแล้ว....”

“ข้าไป...”

“นอนเป็นเพื่อนข้าแป๊บหนึ่ง” กู้อ้าวเวยค่อนข้างออกแรงจับตรงคอของเขา

เพียงชั่วพริบตาซ่านจินจื๋อถูกนางพาไปยังบนเตียงอย่างไม่อาจต้านทาน ทำให้แมวสองตัวร้องตกใจกระโดดลงจากเตียงไป แต่ก็ยังชนถูกปลายจมูกของทั้งสองคนจนแดง แต่กู้อ้าวเวยยังคงลืมตาขึ้นอย่างดื้อๆ พร้อมพูดว่า “ถึงไม่รู้ว่าเจ้าได้ยินอะไร พวกเราก็เกี่ยวข้องพัวพันกันมากกว่าสิบปีแล้ว หรือว่าเจ้ายังเป็นห่วงกลับความผิดในตอนนั้นยังไม่ได้ลบล้างหรือ?”

“ข้าแค่อยาก...”

“หรือว่า เพราะเจ้ากลัวจึงจะปล่อยข้าไป?” น้ำเสียงของกู้อ้าวเวยยิ่งอยู่ก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา

ซ่านจินจื๋อมองดูดวงตาคู่นั้นที่ค่อยๆจมดิ่งสู่ความสับสนวุ่นวายอย่างตื่นตระหนก ให้ขณะที่นางยังไม่ได้สติรีบกอดนางมาแนบอก นอนตะแคงอยู่บนเตียงจนอยากที่จะรวบกอดนางเข้าไปในเลือดเนื้อของตนเอง กระซิบพูดคำปลอบโยนอย่างง่ายๆอยู่ข้างหูของนาง

“ข้าอยู่นี่ตลอด”

“ขอโทษ”

รอเมื่อร่างกายในอ้อมกอดค่อยๆสงบลง เขาถึงค่อยๆคลายแรงออกอย่างระมัดระวัง ฝ่ามือเลื่อนขึ้นไปปัดขนตายาวนุ่มๆนั้น เคลื่อนไหวเหมือนระลอกคลื่น

ภายนอกเขากลับมาเป็นอ๋องจิ้งที่กำเริบเสิบสานคนนั้น

แต่ยังไงก็กลับไปเป็นซ่านจินจื๋อที่กำเริบเสิบสานไม่ได้

เริ่มคิดอยากที่จะจากไป ซ่านจินจื๋อกลับคิดถึงเมื่อกี้ที่นางชักนำ ในที่สุดก็ปลดเสื้อคลุมสีขาวนั้นแล้วก็เข้าไปในผ้าห่ม แตะปลายนิ้วและฝ่าเท้าของนางอย่างระมัดระวังเพื่อให้หายร้อน แล้วค่อยนอนไปกับนางสักพัก

หงเซียวที่อยู่ด้านนอกประตูรออยู่เนิ่นนาน มักจะถอนหายใจเบาๆอยู่อย่างนั้น ให้คนด้านนอกมองอย่างนั้น

จางเหยียงซานกับกุ่ยเม่ยก็มา กลับถูกคำพูดของหงเซียวทำให้ต้องกลับไป