บทที่ 1083 แก้ไขความวุ่นวายให้กลับมาสงบสุข

บทที่ 1083 แก้ไขความวุ่นวายให้กลับมาสงบสุข

หัวเราะอยู่อย่างเฮฮา จนปิ่นมุกบนหัวตงฟางซวนเอ๋อก็ตกหล่นบนพื้น

ผมเพ้ายุ่งเหยิง ไม่มีความรุ่งโรจน์อีกต่อไป

สีหน้าซ่านจินจื๋อยังคงเป็นปกติ บนใบหน้าที่บึ้งตึงไม่แสดงอาการความรู้สึกใดๆ

“หากข้ายอมช่วยคนของตระกูลตงฟางกับตำบลเหยสุ่ยล่ะ?”

เขาก้าวเดินมาข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ก้มชันเข่าอยู่ตรงหน้าตงฟางซวนเอ๋อ นิ้วมือปัดเส้นผมข้างหูของนาง กระซิบพูดขึ้นว่า “ขอเพียงข้าได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ รับประกันว่าพวกเจ้าทั้งหมดจะไม่ตาย”

ดวงตาตงฟางซวนเอ๋อฉายแววตกตะลึง หันไปมองดูเขาอย่างระมัดระวัง พร้อมพูดว่า “เจ้าหลอกลวงข้า?”

“เสด็จอ๋องจิ้ง คุณนั่งบนหมื่นขุนเขาและสายน้ำนี้ไม่ได้”

ตงฟางฮองเฮาพูดขึ้น พยายามลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวนั้น จับที่วางมือไว้แน่นแล้วค่อยยืนขึ้นมาได้ และพูดขึ้นว่า “วันนี้ที่เจ้ามา ก็เพื่อมาพูดเรื่องพวกนี้กับข้าหรือ? เจ้ารู้ความจริงแล้วจึงมาหาข้าไม่ใช่หรือ?”

“ความจริง?”

ซ่านจินจื๋ออมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ยกมือบีบคางตงฟางซวนเอ๋อไว้แน่น มองตานางพร้อมพูดว่า “อย่างเช่นนางคิดอยากจะกำจัดหมากที่ตระกูลตงฟางไม่สามารถควบคุม และอย่างเช่นพวกนางสมรู้ร่วมคิดให้ซู๋กุ้ยเหรินก่อเรื่อง แล้วเอาความผิดทั้งหมดโยนให้กับฮองเฮาเนี๊ยงเนี๊ยง รอให้ทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว หลังจากเจ้าตายไปแล้วค่อยตัดสินความผิด”

ร่างกายฮองเฮาโอนเอน ตงฟางซวนเอ๋อกลับเม้นริมฝีปากแน่น รอฟังเขาพูดต่อจากนี้ของเขา

“ฮองเฮาลอบฆ่าฮองเฮาองค์ก่อน ถือเป็นความผิดใหญ่หลวง ซู๋เซ่อไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าแน่ เมื่อเรื่องนี้เดือดร้อนกันเป็นเรื่องใหญ่ เสด็จพี่ก็จะต้องเนรเทศพวกเจ้าทั้งหมด เพื่อพวกเจ้าจะได้ร่วมมือกับคนตำบลเหยสุ่ยหรือ?”

เมื่อพูดเสร็จ มือของซ่านจินจื๋อกลับผ่อนแรงลง

ท่าทีของตงฟางซวนเอ๋อในตอนนี้ ได้แสดงให้ซ่านจินจื๋อเห็นแล้วว่า สิ่งที่เขาคาดเดาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง

เมิ่งซู่สามารถขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งอย่างในวันนี้ได้เร็วขนาดนี้ เกรงว่าฮ่องเต้คงรู้แล้วว่าขุนนางสำคัญบางคนในราชสำนักสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขาแล้ว ถึงแม้เรื่องที่บ้านริมน้ำโล่เสียจะถูกระงับไว้ ผิวเผินดูเหมือนเรียบง่าย แต่แท้จริงแล้วน้ำทั้งหมดไหลผ่านแม่น้ำสายเดียว ความจริงแล้ว เรื่องใหญ่เก็บเป็นความลับ แต่มีการแอบแลกตำแหน่งคน

ตอนนี้เมิ่งซู่ไปแล้ว กลุ่มคนในราชสำนักขาดผู้นำ ต่างก็ระมัดระวังไม่กล้ากระทำผิด

แต่ถึงแม้เมิ่งซู่จะไปดินแดนแห่งความสุขในที่ต่างๆ ต่อให้มีคนเห็นก็เพียงพูดว่าไปตามหายาอายุวัฒนะให้กับฮ่องเต้ แต่ตามสถานการณ์ในตอนนั้น หากเสด็จพี่คิดอยากที่จะยกแผ่นดินให้กับคนอื่นจริงๆ ก็จะไม่ไปรุกรานแคว้นเอ่อตัน

หากเป็นเช่นนี้ ความต้องการที่แท้จริงของเสด็จพี่ เป็นการสั่งให้คนไปตามหาร่องรอยของศิษย์ทรยศ

“ตำบลเหยสุ่ยมีคนเพียงหลักร้อย ทำการอะไรไม่ได้ แต่พวกเจ้ากลับมั่นใจว่าวันหนึ่งพวกเขาจะสามารถรักษาตระกูลตงฟางไว้ได้ จะได้เป็นเจ้าคนนายคน”ซ่านจินจื๋อพูดขึ้นต่ออีกว่า “หากอยากที่จะได้ตำแหน่งฮ่องเต้อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรมโดยที่ไม่ต้องสูญเสียทหาร ดีกว่าคำว่าสายเลือดสองคำนี้”

“ฮองเฮาทำทุกอย่างเพื่อเสด็จพี่ หากไม่มีตำแหน่งฮองเฮานี้ เจ้าก็จะยิ่งเดินถลำลึก นอกจากนี้ยังยั่วยุให้เราสองพี่น้อง แย่งชิงกัน แล้วองค์ชายสามได้ประโยชน์...”

ซ่านจินจื๋อ พูดถึงตรงนี้แล้วก็ไม่พูดอะไรต่ออีก

ฮองเฮาไม่แปลกใจกับเรื่องนี้เลย แต่ตงฟางซวนเอ๋อกลับมองดูซ่านจินจื๋อ พร้อมพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อว่า

“เจ้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือ?”

“ข้าแค่รู้ว่า หากซ่านเซิ่งหานได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ สิ่งแรกก็คือการขออ้าวเวยกลับไป”

แววตาซ่านจินจื๋อเป็นประกาย พายุกำลังก่อตัวอยู่ในดวงตา แล้วมือก็บีบคอตงฟางซวนเอ๋อไว้แน่น

ตงฟางซวนเอ๋อหายใจไม่ออก จึงต้องเงยหัวขึ้นมาแล้วค่อยหายใจได้บ้าง

ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกัน ตงฟางซวนเอ๋อมองเห็นเพียงพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความอาฆาต