บทที่ 1098 ใต้หน้าผา

บทที่ 1098 ใต้หน้าผา

“ชิงจือไม่เพียงจะปกป้องตนเองเป็นอย่างดี ยังจะปกป้องท่านแม่เป็นอย่างดีด้วย”

เด็กชายตัวเล็กทุบอกตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“อ้าวเวยหวังอยากให้เจ้าสุขสบายดีมากกว่า อีกหลายวันเมื่อไปเจอท่านแม่ของเจ้า ก็ถึงเวลาที่จะต้องไปดูพี่ชายกับพี่สาวของเจ้าแล้ว”

น้ำเสียงซ่านจินจื๋ออ่อนโยน พร้อมกับเอาป้ายสัญลักษณ์จวนอ๋องจิ้งมอบให้กับเขา

ป้ายสัญลักษณ์นี้ ค่อนข้างใหญ่กว่ามือของชิงจือเสียอีก เขาเก็บเข้าไปไว้ในกระเป๋าอย่างค่อนข้างหนัก

ไม่เปิดโอกาสให้ซ่านเชียนหยวนได้พูดเลย ซ่านจินจื๋อก็พูดขึ้นว่ายังมีธุระต้องไปจัดการแล้วก็จากไปเลย ซ่านเชียนหยวนอัดอั้นตันใจ สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถที่จะถามต่อหน้าเด็ก เขาจะเอาตัวกู้อ้าวเวยไปให้จริงๆหรือ และก็ยังมองเห็นสายตาโศกเศร้าของชิงจือ

ยังไงก็ยังเป็นแค่เด็ก

“ช่วงนี้เสด็จอาจตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ไม่สามารถดูแลปกป้องพวกเจ้าได้ตลอดเวลา”

ซ่านเชียนหยวนลองพูดปลอบ แล้วก็พาเด็กทั้งสองคนกลับไปยังจวนอ๋องจงผิงอย่างเชื่องช้า

อี้จื๋ออายุยังเล็ก ซ่านเชียนหยวนจึงต้องหาแม่นมมาช่วยดูแล และให้พวกองครักษ์ประจำตัวคอยดูแลปกป้อง ไม่ให้เกิดอันตราย ส่วนชิงจือห่างจากพ่อแม่แล้วก็ค่อนข้างขี้กลัว ซ่านเชียนหยวนจึงส่งเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนฉีหรัว

เมื่อเข้าไปในเรือนแล้วก็เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังทุกอย่าง

แล้วก็ถูกฉีหรัวเหลือกตาใส่ พร้อมพูดว่า “ถูกคนอื่นจูงจมูกเดินอีกแล้ว”

เอามือลูบจมูกอย่างรู้สึกผิด ซ่านเชียนหยวนขยับเข้าไปใกล้พร้อมพูดจาอ่อนหวาน ฉีหรัวกลับเอาตัวชิงจือมาอุ้มไว้ แล้วเหลือกตาพูดกับเขา “ในเมื่อท่านอ๋องเชื่อฟังคำพูดของเสด็จอาขนาดนี้ ก็น่าจะควรจำได้ว่าหรัวเอ๋อร์ยังถูกกักบริเวณอยู่ ควรที่จะรักษาระยะห่างกันไว้ถึงจะดี”

นี่ช่างเป็นการโยนหินใส่เท้าตัวเองจริงๆ

ซ่านเชียนหยวนหน้าเศร้า ทำได้เพียงยืนมองดูอยู่ด้านข้างอย่างน่าสงสาร

ชิงจือนั่งอยู่ในอ้อมอกของฉีหรัวอย่างค่อนข้างเกรงใจ แต่ก็ยังถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ท่านแม่อยู่ที่ไหนหรือ?”

“พรุ่งนี้ จะให้พี่ชายของเจ้าพาเจ้าไป”

ฉีหรัวล้วงเอาน้ำมันบำรุงผิวหน้าออกมาทาแก้มให้กับชิงจือ จนชิงจือหรี่ตาลง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าหล่อเหลาของซ่านเชียนหยวนก็ยื่นอยู่ตรงหน้า ลืมตาโตมองดูอยู่อย่างรอคอย การกระทำฉีหรัวหยุดชะงัก แล้วก็ตีหน้าผากของเขาอย่างเบามือหนึ่งที

“โอ๊ย หรัวเอ๋อร์ลงมือหนักจัง”

ซ่านเชียนหยวนขยับออกห่างอย่างเว่อร์เกิน บนใบหน้ากับรู้สึกเย็นๆ ฉีหรัวใช้นิ้วมือผสมน้ำมันบำรุงผิวหน้า ยังค่อนข้างมีกลิ่นหอมดอกท้อ

ชิงจือเงยหน้ามองดูทั้งสองคนอย่างจริงจัง

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว แม้แต่ฉีหรัวก็ลืมที่จะไปถามซ่านจินจื๋อให้รู้เรื่อง ตั้งใจดูแลชิงจือเป็นอย่างดี ซ่านเชียนหยวนจึงต้องเตรียมคนไปเฝ้าสวนดอกไม้อยู่ทั้งคืน พรุ่งนี้ก็จะส่งชิงจือลงไป

กลับไปกลับมา ไม่ได้หลับทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ตรงขอบฟ้ายังมีหิมะตกโปรยปราย

พวกประชาชนเมืองเทียนเหยียนต่างก็รู้ว่าปีนี้จะหนาวมาก บรรเทาสาธารณภัยหนาวจนเงินในกองคลังหมด ในใจทุกคนต่างก็หนักอึ้ง รู้สึกว่าปีใหม่นี้ใกล้เข้ามาถึงแล้ว แต่ก็ไม่เคยสงบสุขเลย หวังอยากให้ได้จุดประทัดเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ระงับความชั่วร้ายพวกนี้

อี้จื๋ออายุยังน้อย บวกกับเหน็ดเหนื่อยจากการนั่งรถม้ามา จึงต้องอยู่ในจวนให้ฉีหรัวดูแล

ทางนี้ซ่านเชียนหยวนเรียกรถม้ามา แล้วก็นั่งไปกับชิงจือ

ชิงจือมองดูด้านนอกมีหิมะตกมากมาย แม้แต่กิ่งไม้ไกลๆที่แห้งแล้วก็ถูกทับจนหักด้วยหิมะที่ตกหนัก ดวงตาทั้งคู่เป็นประกาย กลับถูกซ่านเชียนหยวนดึงกลับมา พร้อมพูดว่า “อากาศหนาว เดี๋ยวค่อยดูพร้อมกับท่านแม่ของเจ้า”

ชิงจือนั่งลงด้านข้างซ่านเชียนหยวนอย่างว่าง่าย พร้อมเงยหน้ามองดู แล้วพูดว่า “ชิงจือก็อยากให้ท่านแม่ทาครีมให้กับท่านพ่อ”

ซ่านเชียนหยวนแทบหายใจไม่ทัน เพียงแค่คิดถึงท่าทีที่เสด็จถูกคนทาครีมให้ ก็ขนลุกขึ้นมาทันที เอามือลูบแขนที่ขนลุก ส่ายหัวพร้อมพูดว่า “อย่าเลยดีกว่า ท่านแม่กับท่านพ่อของเจ้าต่างก็ไม่ใช่คนอ่อนหวาน”

“อะไรคืออ่อนหวาน? เมื่อก่อนถ้ายังเคยเห็นท่านตาเขียนคิ้วให้กับท่านยาย ยังชมว่าท่านยายสวยเหมือนนางฟ้า”

ชิงจือไม่พอใจขึ้นมา