บทที่ 1097 ดูแลตัวเองให้ดี

บทที่ 1097 ดูแลตัวเองให้ดี

“เจ้าไม่ควรไปหานางในเวลานี้”

ซ่านเซิ่งหานที่ไม่ควรปรากฎตัวอยู่ที่นี่ กำลังยืนอยู่ข้างสวนดอกไม้ เขาสวมชุดสีขาวเหมือนบัณฑิต บนไหล่และศีรษะเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ เยว่ยืนอยู่ด้านข้างกายเขา เขาก้มหน้าก้มตาเงียบไม่พูดอะไร

ซ่านจินจื๋อมองดูอยู่อย่างเย็นชา คนที่ตามหลังเขามาคนนั้นถูกดาบฟันคอจนขาด เลือดสดกระเด็นไหลออกมา

ทั้งสองคนต่างก็ไม่ถูกภาพอนาถนี้รบกวน เฉิงซานชักดาบออกมา มองดูคนทรยศหักหลังคนนั้น สั่นไหวเหมือนหุ่นเชิด ล้มตกลงไปในกองหิมะกับดินสกปรก ดาบเปื้อนเลือดสลัดกลับเข้าไปในฝัก

“เจ้าปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ในเวลานี้ บังเอิญเกินไปไหม”

สายตาซ่านจินจื๋อไม่มีความอคติเลยแม้แต่นิด เดินเข้ามาหาอย่างเป็นมิตร มองดูซ่านเซิ่งหานที่เคยพากู้อ้าวเวยเข้าสู่สนามรบตรงหน้าคนนี้ พร้อมพูดขึ้นด้วยแววตาเย็นชาว่า “เจ้ากับคนตำบลเหยสุ่ยรวมตัวกันอยู่ที่นี่ เจ้าไม่กลัวข้าฆ่าเจ้าทิ้งที่นี่หรือ?”

“กู้อ้าวเวยเชื่อใจข้า ข้าก็ต้องเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว” ซ่านเซิ่งหานหยุดไปสักพัก ค่อยพูดต่อว่า “ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ลงมือฆ่าข้าจริงๆหรอก”

ลมหิมะทำให้มองไม่เห็นสายตาซับซ้อนของทั้งสองคน

รอเมื่อลมหิมะค่อยๆจางหายไป ก็มองไม่เห็นเงาของซ่านเซิ่งหานกับเยว่แล้ว แต่ยังมีกินหอมจางๆของครีมลอยอยู่ในอากาศ เป็นสูตรของกู้อ้าวเวย เป็นครีมที่สำนักเยียนหยู่เก๋อผลิต

“ท่านอ๋อง พวกเราจะ....”เฉิงซาน สลัดฝนหิมะที่โปรยปรายตรงหน้า

“ไม่ต้อง คนคนนี้เป็นคนตำบลเหยสุ่ย” เวลานี้ซ่านจินจื๋อค่อยหันกลับไปดูคนที่ตายอยู่ด้านหลัง พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าเคยพูดไว้ ห้ามโกหกนาง หยวนเอ๋อไม่มีทางที่จะมาถามหาเอาเรื่อง”

“คนตำบลเหยสุ่ยส่วนใหญ่แล้วเป็นคนอีกประเภทหนึ่งบนโลก คนคนนี้... แน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นคนตำบลเหยสุ่ย?”เฉิงซานอึ้ง

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”

ซ่านจินจื๋อมองดูอย่างเย็นชา เฉิงซานก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร

มีคนจูงม้าเดินมา ซ่านจินจื๋อกระโดดขึ้นขี่ม้า สุดท้ายเหมือนคิดอะไรได้ขึ้นมา จึงพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เฉิงซาน เทียบกับข้าแล้วอ้าวเวยสำคัญที่สุด เจ้าเข้าใจไหม?”

“เฉิงซานน้อมรับคำสั่งของท่านอ๋อง”

เฉิงซานยิ่งก้มหน้าต่ำลง ไม่รู้ทำไม หลายวันนี้ เขาค่อนข้างดูไม่ออกว่าท่านอ๋องคิดอะไรอยู่

ส่วนคำพูดประโยคนี้เขาก็จะจำขึ้นใจ ไม่กล้าหลงลืม

คนที่มาคือตัวปลอม แต่ตำแหน่งที่อยู่ของกู้อ้าวเวย กลับถูกเปิดเผยแล้ว

ซ่านจินจื๋อรีบกลับมายังเมืองเทียนเหยียน และได้สั่งให้เฉิงซานเอาเรื่องที่ตำแหน่งที่อยู่ถูกเปิดเผยไปแจ้งให้กับจวนอ๋องจงผิง เฉิงซานไปแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบอย่างมึนงง และถูกซ่านเชียนหยวนก้นด่าอย่างหนักว่า “ปล่อยให้เสด็จพี่สามรู้เรื่องได้ยังไง เสด็จพี่สามไม่ใช่คนของเสด็จพ่อหรือ คงไม่ปล่อยนางไว้แน่ ปกติเจ้าทำงานอยู่ข้างกายเสด็จอายังไง”

เฉิงซานไม่กล้าอยู่นาน รีบหาข้ออ้างแล้วก็จากไปทันที

กลับมาถึงจวนอ๋องจิ้ง เดิมอยากที่จะหาคนย้ายกู้อ้าวเวย กลับได้รับคำสั่งจากซ่านจินจื๋อว่า “ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ ต่อให้พวกเขารู้ เวลานี้ก็ไม่มีทางทำอะไรได้”

“เฉิงซานไม่เข้าใจ”

“ยอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์ (ตั้งมั่นในความดีไม่เปลี่ยนแปลงไม่หลงไปในทางเลว แม้จะรู้ดีว่าจะเกิดอันตรายกับตัวเอง) นางเป็นคนแบบนี้มาตลอด ทำให้ไม่มีใครทำอะไรนางได้”

ทุกครั้งที่พูดถึงกู้อ้าวเวย บนใบหน้าของซ่านจินจื๋อล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เวลานี้ก็กำลังอมยิ้มอยู่อย่างอ่อนโยน แต่เฉิงซานกลับรู้สึกว่า เขาเหมือนคนที่ถูกครอบงำจิตใจจนยากที่จะแยกแยะจริงเท็จ

ส่วนในจวนอ๋องจงผิง กลับตกอยู่ในสภาวะสับสนอลหม่าน ไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน

ในขณะที่ซ่านเชียนหยวนได้ส่งคนไปเฝ้าอยู่ตรงสวนดอกไม้ ไว้ ทั้งเมืองเทียนเหยียนกับภายในพระราชวัง กลับเงียบสงบอย่างผิดปกติ ซ่านเชียนหยวนอยากหาโอกาสไปยังจวนอ๋องจิ้ง ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง