บทที่ 161 ใจลวง

บทที่ 161 ใจลวง

ซ่านจินจื๋อ ควบม้าตลอดทั้งวันทั้งคืน ไม่เพียงกี่วันก็เดินทางมาถึงตำบลซ่านหลินที่น้อยคนจะรู้จัก

ตำบลซ่านหลินเกือบทั้งหมดล้วนพึ่งพาตนเอง ถึงแม้ว่ามีผู้มาเยือน แต่ก็เป็นคนท้องที่ แท้จริงแล้วตำบลซ่านหลินตั้งอยู่ในป่าเขา คาราวานพ่อค้าเดินทางจากที่นั่นน้อยมาก

ตอนที่ซ่านจินจื๋อพากุ่ยเม่ยมาถึงก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว

พวกเขาค้นหาตามเส้นสนกลในก็เจอเบาะแส ทราบว่าผู้ส่งจดหมายฉบับนี้เป็นผู้ที่มีความสามารถด้านการแพทย์ จึงนำผู้คนมาหยุดอยู่ตรงหน้าหน่วยการแพทย์แห่งนี้ เฟิงเมี่ยวและซู๋โหย่วเว่ยเปิดประตูออกมาก็พบกับม้าสีดำและนักการจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาสะดุ้งตกใจ: “ท่านว่าการ มีเรื่องอะไรหรือมิทราบ?”

จิตใจ้สำนึกบอกซู๋โหย่วเว่ยให้ปกป้องเฟิงเมี่ยวและอาโม่เอาไว้ข้างหลัง

แต่อาโม่กลับเอียงหน้ามามองซ่านจินจื๋อลงจากหลังม้า: “พวกท่านมาหาท่านพี่หรือ?”

ซู๋โหย่วเว่ยถึงกับตกใจ แต่ก็ฟังนักการที่ยืนอยู่ด้านข้างพูด: “พวกเจ้ายังมัวทำอะไร มองไม่เห็นป้ายที่เอวหรืออย่างไร นี่คืออ๋องจิ้ง ยังไม่แสดงความเคารพกันอีก!”

“อ๋องจิ้ง” ซู๋โหย่วเว่ย เฟิงเมี่ยว อาโม่คุกเข่าลง หวังว่าคำพูดของอาโม่เมื่อสักครู่จะไม่ล่วงเกินอ๋องจิ้ง

ซ่านจินจื๋อประคองซู๋โหย่วเว่ยขึ้นมา นำจดหมายฉบับนั้นส่งให้เขา กุ่ยเม่ยที่อยู่ข้างหลังกระซิบถามว่า: “นี่คือของเจ้าหรือไม่?”

มองเห็นกุ่ยเม่ยดำมืดตื้อทั้งร่าง ซู๋โหย่วเว่ยจึงเปิดอ่าน นี่ไม่ใช่จดหมายก่อนหน้านี้ของเอ่อร์ชิงหรอกหรือ?

พอนึกถึงเรื่องนี้ ซู๋โหย่วเว่ยและเฟิงเมี่ยวก็มองหน้ากันอย่างรวดเร็ว คิดไม่ถึงว่าเอ่อร์ชิงและอ๋องจิ้งมีความเกี่ยวข้องกัน จึงรีบตอบว่า: “ก่อนหน้านี้พวกเราช่วยนางไว้ระหว่างทาง แต่หลังจากกลับมานางบอกว่านางต้องการปกปิดชื่อไว้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้พวกเรา ภายหลังจึงส่งจดหมายมา”

“ช่วยไว้ที่ใด?” สีหน้าซ่านจินจื๋อเย็นเยือก เจตนาสังหารในนัยน์ตาคู่นั้นเกือบจะกลายเป็นมีดที่แหลมคมพร้อมตัดคอพวกเขา

ซู๋โหย่วเว่ย เพียงแจ้งเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนั้น: “ก่อนหน้านี้พวกเราพบนางระหว่างทางที่ตำบลซ่านหลิน นางลอยมาจากต้นแม่น้ำแยงซีเกียง ปืนข้ามเขาลูกเล็กนั้นมา ในเวลานั้นข้อมือข้อเท้าของนางถูกล่ามโซ่ตรวนและกุญแจมือไว้ เนื้อตัวมีบาดแผลที่หน้าอกและไหล่ แช่อยู่ในน้ำจนเป็นหนอง ภายหลังรักษาดูแลอยู่ไม่กี่วัน ก็ไปขอให้พี่น้องตระกูลเมิ่งช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ ก่อนได้กำไรค่าเดินทาง สิบวันก่อนนางได้ติดตามคาราบาวพ่อค้าตระกูลเมิ่งและเดินทางไปยังหลิ่งหนาน”

กุ่ยเม่ยหน้านิ่วคิ้วขมวด มีเพียงซ่านจินจื๋อเคลิบเคลิ้มอยู่เล็กน้อย: “เจ้ารู้ไหมว่านางหนีออกไปได้อย่างไร มันปลอดภัย?”

“นางบอกว่าไม่สามารถเกี่ยวพันกับพวกเราได้ จึงไม่บอก” ซู๋โหย่วเว่ยพูดอย่างระมัดระวัง: “แต่นางบอกว่าตอนนี้นางได้ใช้นามแฝงว่าเอ่อร์ชิง ปลอดภัยอย่างแน่นอน หลังจากเดินทางถึงหลิ่งหนานจะส่งจดหมายถึงเทียนเหยียน ยิ่งไปกว่านั้นคาราวานพ่อค้าเองก็ส่งข่าวมา และดูเหมือนว่าจะส่งคนไปถึงหลิ่งหนานอย่างปลอดภัย”

“กลับเทียนเหยียน” ซู๋โหย่วเว่ยถอนหายใจเบาๆ

ตราบใดที่กู้อ้าวเวยปลอดภัย เขาจะได้ไปต้องกังวลอีกต่อไป ซูพ่านเอ๋อยังคงรอเขาอยู่

“พระชายาไปที่นั่น ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ อย่างไรก็ให้กุ่ยเม่ยพาคนไปดูสักหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ” เฉิงซานยังคงรู้สึกไม่วางใจอยู่เล็กน้อย เสียงของเขาทุ้มต่ำลง แต่เพิ่งกลับค้นพบว่าไม่มีเงาของกุ่ยเม่ยที่อยู่รอบๆตัวแล้ว และเงาด้านหลังก็ไม่มี

เพียงแค่ซ่านจินจื๋อโบกมือของเขาเท่านั้น ก็มีคนสองคนเดินที่อยู่ริมทางเดินมา

ฉีหลินและหยินเชี่ยวเดินออกมาจากมุมตรอก หลังจากเห็นซ่านจินจื๋อมาก็แสดงความเคารพ

“พวกเจ้ามาเมื่อใด? เหตุใดไม่รายงานท่านอ๋อง!”

“ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้รับข่าว ด้วยเหตุนี้แม่นางเอ้อจึงไม่มีทางเลือก นอกจากให้เรามาพบกัน พวกเราไม่กล้ามาสืบสวนอย่างหลับหูหลับตาได้ จนเมื่อวานมาถึง” หยินเชี่ยวรีบเอ่ยปากพูดก่อนฉีหลินที่อยู่ข้างๆ

ฉีหลินไม่มีความรู้สึกดีต่อซ่านจินจื๋อนานแล้ว เพียงแค่นิ่งเงียบ

“ทำไมท่านอ๋องไม่ไปหลิ่งหนานและนำพระชายากลับมาด้วยตัวท่านเอง” หยินเชี่ยวเห็นว่าซ่านจินจื๋อกำลังจะไป จึงรีบถามออกไปเช่นนี้