บทที่ 162 ความลับของตระกูลหยุน

บทที่ 162 ความลับของตระกูลหยุน

“ข้าแค่มาแย่งชิงคนจากยมราช ไม่ได้รนหาที่ตาย”

กู้อ้าวเวยยกมือประสานขึ้นแสดงความเคารพ เมื่อหาคนตระกูลหยุนของที่นี่เจอ นางพูดอย่างเสียงดังกล้าหาญ: “ข้านามว่ากู้อ้าวเวย เป็นลูกหลานของตระกูลหยุน ปู่ข้านามว่าหยุนชิงหยาง ข้าขอแสดงความเคารพแก่ท่านอาวุโส”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายชราผู้นั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปรอบๆ กลับไม่พบวัตถุพิสูจน์ตัวตนบนตัวนาง

“เจ้าไม่ได้พกสิ่งนั้นมา ข้าไม่อาจช่วยเจ้าให้สำเร็จได้ เจ้าควรรีบกลับไป เตรียมตัวให้ดีแล้วค่อยมา”

ทันทีที่พูดจบ กู้อ้าวเวยรู้สึกว่ามีแรงยกตัวเอง แต่ตอนที่นางหยุดนิ่ง เดินโซเซเพียงไม่กี่ก้าว เจ้ายุทธภพมองเห็นภาพเช่นนี้ก็หัวเราะกันอย่างเกรียวกราว

“ข้าจะเป็นหญิงสาวที่เก่งกาจได้อย่างไร แม้แต่กลอุบายของป่ายเหลากุ่ยก็สู้ไม่ได้”

“ช่างเป็นหญิงสาวที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง จะเข้าไปในหอปาเจี่ยวได้ง่ายๆได้อย่างไร?”

เสียงหัวเราะดังเป็นระลอก กู้อ้าวเวยปัดฝุ่นผงบนตัวนาง และยังคงเดินไปยังหอปาเจี่ยวนั่นต่อ ชายชราที่ถูกเรียกว่าป่ายเหลากุ่ยปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งและขัดขวางทางไปของนาง ครั้งนี้เขาโกรธ: “แม่นางอย่าเข้าไปพัวพันเลย ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้ว”

“ท่านไปบอกหยุนชิงหยางว่าหลานสาวของเขารอเขาอยู่ที่นี่ ถ้าหากเขาไม่มา ข้าก็จะไม่ยอมรับวิชาการแพทย์เขา และจะเผาตำราที่เขาเคยให้ข้าให้หมด” นางกระซิบเสียงเบาเกรงว่าผู้อื่นจะได้ยิน นางนั่งขัดสมาธิพร้อมผิวปาก

ป่ายเหลากุ่ยไม่มีอะไรจะพูด ก็ให้คนไป

ถ้าหากเป็นหลานสาวของหยุนชิงหยางจริงๆ ตอนนี้ก็เป็นพระชายาจิ้ง ช่างหยิ่งยโส ใช้อำนาจบาตรใหญ่

นางนั่งขัดสมาธิ การต่อสู้ของหอปาเจี่ยวไม่เคยหยุดนิ่ง

ด้านหน้าหอปาเจี่ยวมีฐานประลองสูง ให้ผู้ท้าชิงประลองกันที่นี่ หากต่อสู้ผู้ท้าชิงคนเก่าได้จะเป็นผู้ชนะ แข่งขันเจ็ดวัน หลังจากเจ็ดวัน หากท่านยังโชคดีอยู่บนเวทีประลองได้ จะถือว่าท่านชนะ

ในวันแรก ผู้ที่ต้องการต่อสู้อาจจะไม่ได้ขึ้นไปบนนั้น เจ้ายุทธภพที่มาล้วนต้องการแสดงฝีมือกันทั้งสิ้น

ท้ายที่สุดเจ้ายุทธภพทั้งหลายล้วนมารวมตัวกันที่นี่ การแสดงที่โดดเด่นสามารถหากองทัพที่เก่งกาจได้ และมีกองทัพที่แข็งแกร่งได้ด้วยตนเอง ไม่สามารหลีกเลี่ยงได้ด้วยเลือดเนื้อ

เป็นครั้งแรกของกู้อ้าวเวยที่เห็นแขนของคนถูกตัดเลือดสาด ตอนที่นางเห็นคนผู้นั้นร่วงหล่นลงมา นางรีบคุกเข่าลงบนพื้น เอาผ้าพันบาดแผล มองดูผู้คนบนเวทีด้วยความไม่เชื่อ: “บนเวทีไม่ใช่จุดสิ้นสุด”

“เจ้าช่างโง่นัก มีผู้เล่นโหดเหี้ยมอยู่บนเวทีนี้”

คนบนเวทีนั้นยังต้องการที่จะต่อสู้ ป่ายเหลากุ่ยโยนคนออกไป พูดอย่างปลอบใจ: “แม่นางคนนี้ เจ้าไม่สามารถทำได้”

กู้อ้าวเวยฉีกเสื้อผ้าของตน และให้ยาห้ามเลือดกับแขนของเขา นางห่อยาอย่างเรียบร้อย

ในกลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกเดินออกมาขอบคุณกู้อ้าวเวยที่ยกคนไป

กู้อ้าวเวยเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของนาง และกลับไปยังที่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่เมื่อสักครู่อีกรอบ โดยบนร่างกายยังมีคราบเลือดติดอยู่

“เจ้าไม่เปลี่ยนชุดหรือ?”

“ข้าใช้เงินหมดแล้ว ถ้าเขายังไม่มาอีก ข้าจะหิวตายแล้ว” กู้อ้าวเวยขยี้จมูก

แม่นางผู้นี้ ใยถึงไม่ต่อว่า