บทที่ 167 ความวุ่นวายของตลาดมืด

บทที่ 167 ความวุ่นวายของตลาดมืด

ภายในสามวัน ทั้งสองคนก็เช่ารถม้าและออกจากหลิ่งหนาน

เฉิงซานเป็นสมุนคอยติดตามรับใช้อยู่เสมอ แผลที่ข้อมือกู้อ้าวเวยรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่นางไม่สนใจที่จะทายาทุกวัน บาดแผลบนไหล่และในกระดูกไหปลาร้ายิ่งน่ากลัวกว่าเดิม ซ่านจินจื๋อตกใจ เมื่อช่วยนางทายา

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหญิงสาวตัวเล็กๆจะรับความบาดเจ็บได้เช่นนี้

แต่กู้อ้าวเวยนั้นกลับแตกต่าง นางค้างแรมอยู่ที่โรงเตี้ยมในช่วงพลบค่ำ ไม่กลัวพวกนักเลงหัวไม้หาเรื่อง บังคับซ่านจินจื๋อและเฉิงซานแสดงฝีมือ เขาต่อยคนสองสามคนจนใบหน้าบวมถึงจะหยุดพูดคำหยาบ แล้วรับประทานอาหารอย่างดีๆ

“อย่าก่อความเดือดร้อน”

“ตอนนี้ท่านขอร้องข้า” กู้อ้าวเวยสนใจแต่ตัวเอง และยังต้องการไข่ตุ๋นอีกชาม

เฉิงซานเห็นกู้อ้าวเวยกินเยอะแล้วไม่อ้วน ก็ได้แต่แปลกใจ

ซ่านจินจื๋อมองนางที่รูปร่างผอมบางเช่นนี้ ไม่ได้ตำหนิอะไรออกมา ทุกวันเขาให้เฉิงซานจ้องมองดูนางรับประทานอาหารให้ตรงตามเวลา ไม่อย่างนั้นแล้วนางคงหมกมุ่นอยู่กับสมุนไพรทั้งวัน

กู้อ้าวเวยยังรับประทานอาหารไม่เสร็จ ก็มีชายร่างสูงใหญ่พกมีดที่อยู่ไม่ไกลเดินมา

“น้ำฉ่าวหลงจริงๆ แล้วคือสิ่งใด ไม่จำเป็นที่เราต้องตามหา”

“น้ำฉ่าวหลงอาจจะเป็นสิ่งร้ายแรง ถ้าหากขโมยมาได้ คงทำเงินได้ไม่น้อย”

คำพูดของเขาทั้งสองคนเข้ามาในหูกู้อ้าวเวยอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นนางวางมือลงจากไข่ตุ๋นที่เหลือ ซ่านจินจื๋อและเฉิงซานไม่มีปฎิกิริยาอะไร กู้อ้าวเวยก็เดินไปถึงหน้าของชายร่างใหญ่นั่นแล้ว: “น้ำฉ่าวหลงอยู่ที่ใด?”

“ทำไม? แม่นางต้องการสิ่งนี้หรือ?” ชายคนนั้นกวาดสายตามองรูปร่างกู้อ้าวเวย ทำไมไม่เคยเจอหญิงงามในสถานที่นี่มาก่อน?

“เจ้าบอกสถานที่ข้า ข้าจะไปเอา ถ้าหากพวกเจ้าเอามาได้ ก็ขายให้ข้า”

กู้อ้าวเวยค้ำมือลงบนโต๊ะของพวกเขาอย่างกล้าหาญ นางจงใจขยิบตาอย่างหน้าทะเล้น

มองชายร่างใหญ่นั้นที่สายตามองตรง พวกเขาก็รีบวิ่งฝ่าลมฝุ่นมา ตอนนี้เจอหญิงสาวรูปงาม คงไม่พ้นคิดหาวิธีเอานางมาอยู่ข้างกาย

“ในเมื่อเช่นนี้ แม่นางไม่นั่งแล้วดื่มเหล้าสักจอกหรือ” ชายร่างใหญ่อ้ามือ คิดอยากรวบตัวกู้อ้าวเวยมาไว้ในอ้อมแขน

“แคล็ก…”

กระดูกเขาเริ่มเจ็บ ชายร่างใหญ่ล้มลงไปบนพื้นอย่างรุนแรง ม้านั่งที่นั่งอยู่ก็ถูกหักออกเป็นสองท่อน

เฉิงซานรับมือ ไม่รอให้อีกคนชักมีดออก เขาเข้าจับไปที่ลำคอ แล้วดึงตัวขึ้นมา: “ฮูหยินถามพวกเจ้าว่าน้ำฉ่าวหลงอยู่ที่ใด”

คำพูดเสียงดังมีพลัง ซ่านจินจื๋อดึงกู้อ้าวเวยเข้าหาตนเอง สายตามองเฉยนาง

กู้อ้าวเวยดิ้นหลุดพ้นออกจากอ้อมแขนเขา นางยกมือพาดลงไปบนไหล่ของชายที่อยู่ตรงข้าม ยิ้มอย่างเลห์กล: “พูดออกมาเถอะ ข้าไม่เอาชีวิตเจ้าหรอก”

“เจ้า พูดจาอวดดี!” ชายร่างใหญ่สองสามคนชักมีดแล้วบุกเข้ามา

ซ่านจินจื๋อแววตานิ่งเงียบ เขารู้ว่ากู้อ้าวเวยจงใจแก้แค้นการกระทำเมื่อก่อนของตนเอง นี่นานเท่าไรที่มันเป็นปัญหาไม่หยุด และเขาก็เป็นคนนิสัยใจร้อน เขาชักมีดยาวฟันไปที่ไหล่ของคนคนหนึ่ง แล้วคว้ากู้อ้าวเวยมาอยู่หลังตน