บทที่ 168 หมอร้ายเอ่อร์ชิง

บทที่ 168 หมอร้ายเอ่อร์ชิง

“แม่นางไปได้ยินมาจากที่ใด ข้ามีเพียงแต่แหวนเพชรเงินทอง หากเจ้าต้องการของโบราณ ที่ข้าก็มี แต่น้ำฉ่าวหลงเป็นยาสมุนไพร จะมีได้อย่างไร”

:เถ้าแก่ตาเรียวเล็กผู้นี้ขมวดคิ้วมองซ่านจินจื๋อ ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีคนสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้มาตลาดมืดแห่งนี้ เขาไม่กลัวถูกปล้นหรืออย่างไร

กู้อ้าวเวยไม่โกรธ นางเพียงแต่หยิบปิ่นปักผมด้ามหนึ่งที่อยู่ในมือขึ้นมาชม ดูเหมือนว่าปิ่นปักผมด้ามนี้จะมีอายุยาวนาน และถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี: “ปิ่นปักด้ามนี้ราคาเท่าไร?”

“สิ่งนี้เป็นของโบราณเมื่อร้อยปีก่อน แม่นางช่างตาดี ยี่สิบสองจินก็พอแล้ว”

ช่างเป็นการเอ่ยปากพูดของราชสีห์ ซ่านจินจื๋อรู้ดีว่าของสิ่งนี้ไม่คุ้มกับราคายี่สิบสองทองคำ แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร กู้อ้าวเวยก็ยื่นตัวไปกระชากคอเสื้อของเถ้าแก่คนนั้น พวกสมุนคุ้มกันชักมีดออกมา หันไปทางกู้อ้าวเวย

“ป้ายที่เอวเจ้าไม่เลว”

กู้อ้าวเวยปล่อยมือลง นางดึงเอาของที่อยู่บนเอวเขาออกมา แล้วหยิบมันขึ้นมาชมในมือ

พวกคนที่อยู่รอบๆ ถอนหายใจ แล้ววางมีดลง กู้อ้าวเวยนั่งบนโต๊ะแล้วยิ้มเยาะ: “แต่เมื่อสักครู่ในขณะที่ข้าจับเสื้อเจ้า ข้าได้ให้สารพิษไปเล็กน้อย ถ้าหากเจ้าไม่อยากตาย ก็เรียกหัวหน้าของเจ้ามาให้ข้า หากจะพูดอย่างเหมาะสมแล้ว ราคาของน้ำฉ่าวหลง ข้าสามารถจ่ายได้ แต่อย่าทำให้ชีวิตยุ่งยากเลย”

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ชักมีดออกมา คนที่มาซื้อของพากันมองกู้อ้าวเวย ไม่รู้ว่าหญิงที่น่ากลัวและโหดร้ายผู้นี้มาจากที่ใด

เถ้าแก่คนนั้นหน้าถอดสี เกือบหายใจไม่ออก สั่งให้ลูกน้องไปเรียกคนมา

กู้อ้าวเวยมองเฉย ไม่สนใจ ซ่านจินจื๋อเดินมาข้างนาง กู้อ้าวเวยก็ยังคงชื่นชมปิ่นปักผมที่อยู่ในมือต่อ รอจนกระทั่งคนที่มีลักษณะพุงพลุ้ยเดินมา นางจึงโยนปิ่นปักผมกลับไป และเดินไปหาคนผู้นั้น ซ่านจินจื๋อที่อยู่ด้านหลังกวักมือบอก: “ไปเถอะ”

ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่านางเก่งกาจเช่นนี้ เฉิงซานที่แบกของเล็กของใหญ่รีบวิ่งตามไป

เปลี่ยนเป็นเถ้าแก่พุงพลุ้ย เรื่องนี้คงพูดง่าย

สายตาของเถ้าแก่ผู้นี้มองไปรอบๆตัวซ่านจินจื๋อ เมื่อซ่านจินจื๋อเดินเข้าในห้อง พลังทั้งร่างปะทุออกมา สีหน้าเฉิงซานก็เต็มไปด้วยความจริงจัง มีเพียงกู้อ้าวเวยที่จ้องมองน้ำฉ่าวหลงที่อยู่ในกล่อง พยักหน้าอย่างจริงจัง นางนำของขึ้นมาห่อแล้วเดินออกไปข้างนอก

“ฮูหยิน…” เฉิงซานตกใจเล็กน้อย

แต่เถ้าแก่คนนั้นกลับไม่พูดอะไร แม้แต่การกระทำขอร้อง

พวกเขาออกจากตลาดมืด กู้อ้าวเวยตบกล่องที่อยู่ในมือเบาๆ ด้วยความพอใจ ซ่านจินจื๋อดึงนางไว้: “เจ้าออกมาไม่เพียงกี่วัน ก็กำเริบเสิบสาน”

“ข้าแค่ฟังคนที่พูดเมื่อสักครู่ หากข้าทำเรื่องเช่นนี้ คืนนี้อาจจะโดนคนลอบทำร้าย กลับกันหากข้าฆ่าพวกเขา ก็ไม่ต้องจ่ายเงิน” กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆ และหาโรงเตี้ยมพักอาศัยกับซ่านจินจื๋อ

ทั้งสองคนนอนห้องเดียวกันในฐานะสามีภรรยา ซ่านจินจื๋อเช็ดใบมีดด้วยผ้า: “ข้าเห็นว่าเจ้าช่วยคน”

“คนขายในตลาดมืดควรตาย ข้าไม่จำเป็นต้องสงสาร” สายตากู้อ้าวเวยขุ่นเคือง ความดีงามของนางถูกคนรังแก ถึงแม้ว่าต้องทำมัน นางก็ต้องเป็นคนที่รังแกผู้อื่น

“เจ้าทำมันได้ลงคอ?”

“อืม” กู้อ้าวเวยยิ้มเบาๆ ได้ยินนอกหน้าต่างวุ่นวาย นางเปิดหน้าต่างมองลงไป อดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำ: “พวกเขารู้ข่าวเร็ว”

ไม่นานก็ได้ยินเสียงพนักงานตะโกนออกมาจากนอกประตู และทุบประตูอย่างแรง