บทที่ 170 ไม่บริสุทธิ์

บทที่ 170 ไม่บริสุทธิ์

“หากเจ้าชอบซูพ่านเอ๋อ ข้าก็ชอบอิสระที่สง่างามของเขา การเห็นเจ้าตั้งอกตั้งใจไล่ตามให้ทัน ก็ไม่เคยทำร้ายเจ้า และยิ่งไม่เคยทำร้ายเจ้าด้วยมือของข้า” กู้อ้าวเวยลูบหุ่นไม้รูปแมว สีหน้าท่าทางอ่อนโยนเหมือนน้ำ: “ข้ารู้ เขาปฏิบัตต่อข้าด้วยความจริงใจ”

“พวกเจ้าเคยเจอกันกี่ครั้ง?” ไม่รู้ว่าซ่านจินจื๋อเป็นอะไร เขาลุกขึ้นยืนทันที

กู้อ้าวเวยตกใจ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนอยู่บนหัวเรือ

ทั้งสองคนไม่ได้ยินเสียงเตือนของคนพายเรือ

“นั่นแล้วอย่างไร แค่เขาดึงดูดข้าเล็กน้อย ในสายตาข้าเขาคือหนึ่งเดียว แต่ข้า กู้อ้าวเวยในสายตาท่านไม่มีความดึงดูดอะไรสักนิด ท่านไม่ใยดีต่อข้า” กู้อ้าวเวยยกมุมปากเยาะเย้ยตนเอง ลมพัดผ้าพันแผล ผมเผ้ายุ่งเหยิง

ซ่านจินจื๋อเงียบ ไม่มีคำพูด

เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด สิ่งที่ลึกซึ้งที่สุดในความประทับใจของเขาไม่ใช่การฝึกดาบด้วยกันกับซูพ่านเอ๋อ แต่เป็นการอยู่บนเขานอกเมืองเทียนเหยียน เขาดึงนางออกจากหลุม ดวงตาคู่นั้นส่องสว่างท่ามกลางสายฝน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ด้านหลังกู้อ้าวเวยมีโคมลอยเต็มไปทั่วท้องฟ้า

“วันนี้ช่างดี เพียงมาลองว่าข้าอยู่ในใจท่านอ๋อง”

นางหัวเราะเบาๆ ท่ามกลางเสียงตกใจของคนพายเรือ ใบหน้านางมีรอยยิ้ม

มองดูนาง ต้องการกระโดดน้ำ

ครั้งนี้ก็ยังคงเป็นการเดิมพัน

ความโหดร้ายจากการหายใจไม่ออก น้ำเย็นไหลเข้าไปในโพรงจมูกและลำคอเหมือนไฟ ในร่างกายเหมือนพลิกน้ำพลิกสมุทร ร่างกายแข็งทื่อ จิตใจสำนึกต้องการทำซ้ำๆ แสงท้องฟ้าก็ยิ่งไกลลับตาออกไป

นางเดิมพันชีวิตสองครั้ง และครั้งนี้นางอาจจะตายด้วยน้ำมือของตัวเองก็เป็นได้

ในเวลาชั่วครู่ คลื่นน้ำใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของนาง ใบหน้าของซ่านจินจื๋อใกล้เข้ามา เขาออกแรงใช้มือประสานเอวกู้อ้าวเวย

กระทั่งทั้งคู่สูดอากาศบริสุทธิ์ กู้อ้าวเวยที่ไอสองครั้งอดกลั้นไม่ได้ที่จะปีนป่ายไหล่ของซ่านจินจื๋อ นางหัวเราะออกมา

“แม่นาง! ท่านชาย! รีบขึ้นมา!”

คนพายเรือตกใจไม่น้อยกับการกระโดดลงน้ำของทั้งสองคนเมื่อสักครู่ เขารีบหาทางดึงทั้งสองคนขึ้นมา

ซ่านจินจื๋อนั่งอยู่บนเรือ ร่างกายเปียกโชกไปทั้งตัว กู้อ้าวเวยกลิ้งอยู่บนพื้น ไม่สนใจภาพลักษณ์ปล่อยให้ผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดหน้า ก่อนที่ซ่านจินจื๋อจะโมโห นางปิดปากของนางทันที นิ่งเงียบอยู่นาน นางก็พูด: “จริงๆแล้ว คนโง่คือท่าน ท่านเคยเห็นตัวเองไหม?”

“อะไร?” ซ่านจินจื๋อมองนางอย่างไม่เข้าใจ

กู้อ้าวเวยลุกไปข้างเขา เขามองนางอย่างตาโต: “ท่านบอกข้าได้ไหมว่า ท่านไม่เคยชอบเคยข้าเลยสักนิด? ทุกสิ่งทุกอย่างในเมื่อก่อนคือเรื่องโกหก”

เรื่องโกหก

ซ่านจินจื๋ออยากพูดโพล่งออกมา แต่คำสามคำนี้น่ากลัวกว่าความรู้สึกหายใจไม่ออกในเมื่อครู่เสียอีก

เขาเพียงแค่โน้มริมฝีปากเข้าไปใกล้กู้อ้าวเวย จับคอของนาง และจูบนางอย่างหนัก กู้อ้าวเวยก็จับไหล่เขาด้วยเช่นกัน และจูบด้วยความลึกซึ้ง

ความรู้สึกจริงหรือเท็จ ตอนนี้ไม่มีเวลาไปคิดแล้ว

จนกระทั้งเขาทั้งสองคนแยกออกจากกัน กู้อ้าวเวยผลักเขาแล้วยืนขึ้น นางลูบริมฝีปากตนเอง แล้วนั่งลงบนหัวเรืออีกครั้ง นางหัวเราะ: “ข้ายิ่งดูเหมือนนางสนมของท่าน”