บทที่ 212 สูญเสียไป

บทที่ 212 สูญเสียไป

ยามรุ่งสางเทียนเหยียนมีหิมะตกลงมา

หิมะขาวล่องลอยตามสายลมบนท้องฟ้า ลมหนาวพัดโหมกะทันหัน กระทั่งใบไม้ที่เกลื่อนกระจายบนต้นไม้ถูกพัดร่วงลงมาจำนวนมาก

กู้อ้าวเวยก็ไม่รู้ว่าตนออกมาจากเรือนหลักได้อย่างไร จำได้เพียงว่าหิมะตกลงบนปลายนิ้วและปลายจมูกของนาง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจตลอดทาง หนาวจนเริ่มมีความเจ็บปวด

ระยะนี้ซ่านจินจื๋อตามอกตามใจนางเยี่ยงนี้ แทบจะเชื่อฟังนางไปเสียทุกอย่าง

ที่แท้ สิ่งที่ต้องการก็ไม่พ้นเลือดเนื้อของนาง อีกทั้งเขายังยอมทนให้กู้จี้เหยาอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอย่างง่ายดาย แต่กลับไม่ยินยอมให้อาการป่วยของซูพ่านเอ๋อรีรออีกสองสามวัน

เมี่ยวหารที่อยู่เบื้องหน้าประสานมือให้นาง เฉิงยีเฉิงเอ้อมาหยุดข้างกายนางโดยไม่เอ่ยอะไร ทำเพียงเอ่ยขออภัยต่อนางเสียงแผ่วเท่านั้น

“เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง ซ่านจินจื๋อ ท่านเป็นคนที่จิตใจโหดเหี้ยมขนาดนั้นได้ลงคอเชียวหรือ”

กู้อ้าวเวยสลัดมือของเฉิงยีเฉิงเอ้อออก และผลักเมี่ยวหารที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะมาหยุดต่อหน้าซ่านจินจื๋อ ปลายนิ้วที่เย็นจนแข็งแดงคว้าเข้าที่แขนเสื้อของซ่านจินจื๋อโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาสองข้าแดงก่ำ “เพื่อชีวิตของซูพ่านเอ๋อ ท่านไม่ใยดีชีวิตลูกของท่านเลยเชียวหรือ นับประสาอะไรที่ซูพ่านเอ๋อแต่เดิมก็ไม่ได้...”

ในวินาทีต่อมา ซ่านจินจื๋อก็ยื่นมือมาอุดปากของนางเอาไว้ และโน้มตัวลงมาแตะหน้าผากกับนาง

“พวกเรามีลูกกันอีกได้”

หนึ่งประโยคเพียงพอที่จะทำลายความเพ้อฝันทั้งหมดของกู้อ้าวเวย

สารเลว!

กู้อ้าวเวยไร้หนทางสลัดให้หลุดพ้นได้เลย อ้อมแขนของซ่านจินจื๋อไม่เคยมีความรุนแรงเท่านี้มาก่อน

ขณะที่นางถูกกดทับอยู่บนเตียงนุ่มตลอดนั้น นางยังคงคว้าข้อมือของซ่านจินจื๋อเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาร่วงรินลงมาเป็นสาย “ท่านจะต้องตกนรก...ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่ปล่อยซูพ่านเอ๋อไปอย่างแน่นอน”

ซ่านจินจื๋อกลับหันหน้าออกไป ไม่มองนางอีกแล้ว

“ลงมือเถิด” เมื่อคำพูดของซ่านจินจื๋อสิ้นสุดลง ปลายเล็บของกู้อ้าวเวยก็จิกลงไปที่ลำแขนของเขาจนเป็นแผล ริมฝีปากก็ถูกกัดจนมีเลือดไหลออกมา

ลมและหิมะด้านนอกหน้าต่างดูรีบร้อนขึ้นมาบ้างแล้ว ความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดภายในห้องทำเอาศีรษะของกู้อ้าวเวยปวดตุบ

แต่กลับกลบฝังความเกลียดชังเอาไว้ไม่มิด นางกรีดร้องอย่างแหบพร่า ทำเอาเหล่าคนรับใช้ที่เดินผ่านละแวกนั้นพากันก้มหน้างุดด้วยความตกใจ ชิงต้ายที่ยังคงสวมชุดสีอ่อนถูกเฉิงยีเฉิงเอ้อกดให้คุกเข่าอยู่หน้าเรือน ร่ำร้องไห้เสียจนไม่มีเสียง

บนโต๊ะฝั่งหน้าต่าง ชื่อลูกที่กู้อ้าวเวยเขียนนับครั้งไม่ถ้วนเหล่านั้นถูกหิมะละลายใส่จนเปียกชุ่มไปหมด

ซ่านเชียนหยวนที่รีบมาเมื่อได้รับฟังข่าวคราวถูกกุ่ยเม่ยและเฉิงซานกดไว้กับที่ทั้งซ้ายขวา กำหมัดแน่นและดวงตาแดงก่ำ “ไสออกไปให้ข้าเดี๋ยวนี้”

“ไม้กลายเป็นเรือแล้วนะ องค์ชายสี่” เฉิงซานส่ายหน้าอย่างเห็นใจ

เสียงคำรามทุ้มต่ำน่ากลัวค่อยๆ ถูกเสียงหิมะดังกลบจนมิด ภายในเรือนหลักมีเสียงหัวเราะที่แทบไม่ค่อยได้ยินดังลอยมา

เบื้องหน้าที่แต่เดิมควรหายดีโดยสมบูรณ์แล้วยังคงพร่าเลือน หยาดเส้นผมสีดำและเนื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อเหนียวเหนอะหนะแนบเรือนกาย นางไม่ยอมเป็นลมหมดสติไป ทำเพียงจิกมือเล็กที่จนปูดโปนเป็นสีฟ้าเหลือบม่วงก็ไม่ยอมปล่อยแขนของซ่านจินจื๋อ “เอาคืน...เอาคืนมาให้ข้า...”

“เอาออกไป” ซ่านจินจื๋อกัดฟันพูดกับเมี่ยวหาร ดึงมือของกู้อ้าวเวยถอยออกมาอย่างไร้ความปรานี และหยัดกายลุกขึ้นมา “เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่”

กล่าวเสร็จ กู้อ้าวเวยก็รวบรวมแรงทั่วทั้งร่างตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่กลับพูดไม่ออกเลยสักคำ

หลังจากนั้นไม่นาน นางทำเพียงกระอักเลือดออกมาอย่างแรง ต่อไปเกิดอะไรขึ้นอีกนั้น นางไม่รับรู้เลยสักนิด

ในหน้าหนาววันแรกของเทียนเหยียน นางสูญเสียลูกที่ยังไม่ทันเป็นตัวคนนั้นไปเสียแล้ว

คืนนั้น ซ่านจินจื๋ออดตาหลับขับตานอนเฝ้าอยู่ข้างเตียงซูพ่านเอ๋อตลอดคืน ปล่อยกู้อ้าวเวยนอนหมดสติเพียงลำพังกับท่านหมอที่เชิญมาจากจี้ซื่อถางคนนั้น ชิงต้ายถูกกักขังอยู่ในร้านยาเหย้า