บทที่ 213 หิมะแรก

บทที่ 213 หิมะแรก

"อิงจากร่างกายของท่าน เกรงว่าต้องใช้เวลาก่อนค่อนปี...”

ท่านหมอก้มหน้างุด ขาสองข้างสั่นเทาไม่กล้าสบมองนัยน์ตาของกู้อ้าวเวยโดยตรง

ในเวลาต่อมา คอเสื้อก็ถูกปล่อยออกมา กู้อ้าวเวยที่อยู่บนเตียงนอนเอนกายลงไปอย่างแน่นิ่ง ปลายนิ้วกำอาภรณ์ช่วงอกเอาไว้แน่น ท่าทีระทมทุกข์ ทำเพียงสะอื้นในลำคออย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ท่านหมอของจี้ซื่อถางได้ยินข่าวมาจากฝั่งเห้อจิ้นหล่างทั้งสิ้น ย่อมรู้อยู่แล้วว่าพระชายาจิ้งมีทักษะการแพทย์ฝีมือเป็นเลิศ และยิ่งเป็นคนจิตใจเมตตา ปัจจุบันเห็นสภาพดังกล่าว จึงทำได้เพียงเข้าประชิดและหยุดยั้งพฤติกรรมทำร้ายตัวเองของนางเอาไว้ รีบวางมือไว้ในปากของนาง และร้องเรียกคนที่อยู่ด้านนอก “ใครก็ได้รีบเข้ามาเร็วเข้า ใครก็ได้”

แต่น่าเสียดายที่หิมะตกหนักทึบฟ้า ชิงต้ายที่อยู่นอกวิหารเฟิ่งหมิงคุกเข่าจนสติสตังเลอะเลือนไปตั้งนานแล้ว ร่างกายครึ่งส่วนถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไม่ได้ยินเสียงด้านในเลยสักนิดเดียว

ท่านหมอลนลานจนไม่รู้จะทำอย่างไร ทำเพียงใช้มือข้างเดียวพลิกสาละวนในกล่องยาเล็กของตน ยุ่งงานเสียจนเม็ดเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก

“นี่ควรจะทำอย่างไรดี...ควรจะทำอย่างไรดี...”

ท่านหมอยุ่งจนสาละวน มือที่วางไว้อยู่ในปากของพระชายาก็ถูกกัดจนหนังถลอกปอกเปิก

เกรงว่าความเย็นแผ่ซ่านเข้าร่างกาย กอปรกับอาการปวดช่วงท้องของพระชายา เจ็บปวดเสียจนทนฝืนไม่ได้ ทั้งยังตรอมใจกับความกังวลเฉียบพลันยากจะลบเลือน เป็นช่วงที่ทุกข์ทรมานพอดี วังอ๋องอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ถึงกับไม่มีใครผ่านมาเลยสักคน

“แอ๊ด” บานหน้าต่างถูกผลักเปิดออกอย่างแช่มช้า ลมหิมะพร่างฟ้าพัดโชยเข้าห้อง ท่านหมอร้องเสียงดังขึ้นมาโดยพลัน “ยังไม่รีบปิดหน้าต่างให้สนิทอีก!”

เสียงดังปึงของบานหน้าต่างถูกปิดสนิท กุ่ยเม่ยที่โรยตัวลงพื้นอย่างมั่นคงรีบมายังข้างกายของท่านหมอทันที “พระชายานาง...”

“รีบไปเอาตะเกียบเข้ามา และให้คนเตรียมน้ำอุ่นหม้อถ่านเข้ามาวางไว้ด้วย” ท่านหมอไม่ได้มองเขาเลยสักแวบเดียว ทำเพียงรีบกล่าวคำเช่นนี้อย่างรวดเร็ว

กุ่ยเม่ยมุ่นหัวคิ้ว ทำเพียงรีบไปรับเอาหม้อถ่านและน้ำอุ่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งพาชิงต้ายมาส่งด้านในห้องข้างๆ อีกด้วย

ยุ่งง่วนเรื่อยมาจนใกล้จะสองชั่วยาม กู้อ้าวเวยถึงได้นอนหลับสู่ห้วงนิทราลึกไป กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกระจายไปทั่วภายในห้อง

ท่านหมอเช็ดหยาดเหงื่อให้นางอย่างระมัดระวัง แต่กลับพูดต่อไปว่า “แม้แต่สาวใช้ข้างกายพระชายาจิ้งสักสองสามคนก็ไม่มีเชียวหรือ เมื่อครู่พระชายาถูกพรากทารกในครรภ์ออกมา จะหาสักคนมาเปลี่ยนชุดสะอาดสะอ้านให้นางหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือ”

“ข้าไปจวนฉีก่อนสักเที่ยว” กุ่ยเม่ยเองก็มีเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นมาท่ามกลางฤดูหนาว รีบเปิดประตูอย่างรีบเร่งและจากไป

ท่านหมอมองดูหญิงสาวที่อยู่บนเตียงอย่างเวทนา และทอดถอนใจติดต่อกัน “ช่างเป็นบาปกรรมจริงๆ บาปกรรมหนอ”

เดิมฉีหรัวจะฉวยโอกาสในช่วงหน้าหนาวมาชำระบัญชีของปีนี้ แต่ตอนที่ยังมิทันได้ตอบสนองก็ถูกกุ่ยเม่ยที่บุกเข้ามาในห้องจับตัวออกไปเสียแล้ว

กุ่ยเม่ยย่ำเท้าบนหิมะหนาอย่างราบเรียบ ฉีหรัวซวนเซอยู่หลายก้าว และถูกกุ่ยเม่ยแบกไว้บนหลังเสียดื้อๆ กล่าวเอ่ยอย่างจนปัญญา “เจ้านี่มัน...”

กุ่ยเม่ยปั้นหน้านิ่งไม่เอ่ยวาจา ทำเพียงพาตัวฉีหรัวมายังท่ามกลางวิหารเฟิ่งหมิง ให้นางช่วยจัดการดูแล

รอกระทั่งกู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันก็กลายเป็นช่วงราตรีเสียแล้ว

ทว่าภายในห้องยังคงสว่างไสวอยู่ ขอบเตียงกลับมีหญิงสาวที่นั่งหันหลังให้กับนางคนหนึ่ง ท่ามกลางฤดูหนาวเหน็บกลับสวมเพียงแค่อาภรณ์ยาวตัวบาง เรือนผมดำขลับยุ่งเหยิงยิ่งนัก ในมือกำถุงกระดาษอันหนึ่งและกำลังกินอะไรบางอย่าง และยังเอ่ยวาจากับคนอื่นๆ “สำนักเยียนหยู่เก๋อก็ไม่ได้เปิดให้บริการให้หน้าหนาวนี้ ข้าก็อยู่คอยดูแลอยู่ที่นี่เลยดีกว่า”

“เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะทำเรื่องเหลืออดแบบนี้ออกมาได้ กระทั่งกันสาวใช้ข้างกายพระชายาออกไปอยู่นอกเรือนจนหมด” และมีเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมา ผ่านไปสักพัก เขาจึงพูดต่อไป “แต่น่าเสียดายที่แม่นางผู้นี้ยังหนีกลับมาวังอ๋องจากเรือนนอกได้อย่างยากลำบาก ทว่ากลับเข้ามาไม่ได้ ถ้าหากกุ่ยเม่ยพบนางช้ากว่านี้สักสองสามชั่วยาม เกรงว่าชีวิตนี้...”

“ขอบคุณท่านหมอยิ่งนัก” ฉีหรัวเอ่ยคำเสียงนุ่ม