บทที่ 264 ชนชั้นถนนสายเล็ก

บทที่264 ชนชั้นถนนสายเล็ก

เพียงยาที่ใช้และผ้าพันแผล ก็มากกว่าสิบตำลึงแล้ว

ถึงแม้ว่าปกติหมอของจี้ซื่อถางก็ได้ใช้เงินของตนเองมาชดเชย แต่เดือนหนึ่งก็ได้แค่ห้าตำลึง ไม่สามารถจะชดเชยรูที่ใหญ่แบบนี้

ได้แต่จนปัญญาว่า: “พวกเจ้าทั้งสองใช้ไปทั้งหมด รวมๆกันแล้วอย่างน้อยก็สี่สิบตำลึง”

นายพรานที่บาดเจ็บเล็กน้อยสูดหายใจเข้า ไอจนแผลแทบจะแตก

กู้อ้าวเวยยกคิ้วขึ้น และแปลกใจว่า：“พวกเจ้าอาศัยอยู่ที่ใด？”

“ข้าอาศัยอยู่ที่ถนนเล็ก

ที่บ้านยังมีภรรยาและลูกอยู่ขอรับ”นายพรานที่บาดเจ็บเล็กน้อยก้มศีรษะของเขาด้วยความอับอาย，

ดูบาดแผลของตนเองแล้วแสดงสีหน้าที่เจ็บปวด

แต่โชคดีที่พวกเขาเหล่านายพรานปกติอยู่หลายวันถึงจะกลับ และคนของจี้ซื่อถางไม่สามารถหาครอบครัวของพวกเขาได้

ยังไม่ได้แจ้งครอบครัวของพวกเขา

นายพรานอีกคนที่พูดจาหยาบคายก็ได้นอนอยู่บนเตียงด้วย อย่างไงก็ไม่พอใจ เหมือนว่าการสบถคำพูดคำหยาบ

และที่เรียกว่าถนนเล็ก ๆนั้น นั่นคือสิ่งที่คนยากจนอาศัยอยู่

“พวกเขาตามล่าหาสัตว์เลี้ยงชีพ เดือนหนึ่งสามารถได้ตำลึงเท่าใด”กู้อ้าวเวยวางถ้วยลง สอบถามอย่างสงสัย

“ฤดูหนาวสามารถได้เจ็ดแปดตำลึง ฤดูใบไม้ผลิเยอะสุดสามารถได้ห้าตำลึง

นั่นมันก็ไม่มีตังค์จ่ายจริงๆ และสัตว์ป่าที่พวกเขาไล่ล่ามาในป่าส่วนมากล้วนเอาให้ร้านอาหารทำเป็นอาหารจานพิเศษ

จากนั้นผัดเป็นผักที่มีราคาแพง

แม้ว่าจะเป็นผักที่เหมือนกันก็ยังสามารถขายได้หลายตำลึง หรือกระทั่งหลายสิบตำลึง

กู้อ้าวเวยได้ตระหนักถึงปัญหาชนชั้นของเมืองเทียนเหยียน นางเคยไปถนนเล็กหลายต่อหลายครั้ง คาดไม่ถึงเลยว่าไม่เคยสังเกตถึงเรื่องนี้

ดวงตาของนางก็ได้มืดครึ้มลง：“เงินของพวกเจ้า ข้าเป็นคนออกให้เอง”

“จริงๆหรือ？”

“ปัดโธ่ตกลงเจ้ามีเงินเท่าใดกันแน่！”

นักพรานทั้งสองร้องอุทาน ชายผู้บาดเจ็บสาหัสถูกหมอกดกลับไปทันที

“แน่นอนเงินนี้ก็ไม่ได้ออกอย่างเสียเปล่า หลังจากที่แผลของพวกเจ้าหายดีแล้ว ไปแต่ละร้านของถนนเล็กไปสืบข่าวมาว่า，

ดูสิว่าพวกเขาใช้อะไรเลี้ยงชีพ. สามารถมีรายได้เท่าไรต่อเดือน หากเรื่องสำเร็จแล้ว ข้าจะให้เงินกับพวกเจ้าอีกครั้ง。”กู้อ้าวเวยพูด

นำเงินออกจากกระเป๋าแล้วนำให้กับผู้ช่วยรอบข้าง。

ผู้ช่วยยิ้มแล้วยิ้ม รับเงินเหล่านั้นไว้

พระชายาจิ้งท่านนี้มักจะใช้เงินมือเติบเสมอ

นายพรานทั้งสองมองหน้ากัน：“แม่นางนี้จะยุ่งเรื่องนี้ทำไม？”

“นี่เป็นเพราะว่าแก้คดีให้พวกเจ้าไง คนร่ำรวยเหล่านั้นรู้ที่จะใช้ประโยชน์จากพวกเจ้า。

ไม่แปลกเลยที่ให้พวกเจ้าอาศัยอยู่ถนนเล็กนั้นของในเทียนเหยียนมานาน”กู้อ้าวเวยกลอกตาอย่างไม่เหมาะสม

ที่ผ่านมานางไม่เคยสังเกตมาก่อน เทียนเหยียนที่เจริญรุ่งเรือนนี้จะทนต่อการมีอยู่ของถนนสายเล็ก ๆ นี้ได้อย่างไร

ตอนนี้ดูแล้ว แม้ว่าผู้คนในถนนสายเล็ก ๆ นี้ไม่ได้อยู่ในสถานะสูง สามารถสร้างของมีค่ามากมาย，ไม่ว่าจะเป็นชาวปลูกสมุนไพรที่ขึ้นเขา

หรือเป็นนายพรานเหล่านี้ ล้วนเป็นคนแรกที่จะเก็บเกี่ยวดินที่อุดมสมบูรณ์นี้ เกิดปัญหาอะไร

พวกเขารับผิดชอบเอาเอง ในเวลาเดียวกัน ครอบครัวที่ร่ำรวยเหล่านี้กำลังกินเงินของคนจน ใช้ชีวิตที่ดี

และผู้คนบนถนนสายเล็ก ๆ คิดว่าการดำรงชีวิตอยู่ในเทียนเหยียนก็คือเช่นนี้ ที่จริงแล้วคนจนก็รวมตัวกัน

จะเห็นได้ไงว่าผู้ที่มีตำแหน่งสูงทำอะไรกันบ้าง แม้ว่าจะเห็นในเทียนเหยียนที่ขุนนางต่างปกป้องซึ่งกันและกันก็ไม่ใครช่วย ได้แค่อดทน

“หมายความว่าอะไร？”เหล่านายพรานยังไม่เข้าใจเหมือนเดิม

กู้อ้าวเวยไม่ที่คิดที่อยากจะอธิบาย ได้เพียงบอกต่อว่า: “ไม่ต้องชัดเจน รู้แค่ว่ามีเงินก็ได้แล้ว

“พวกท่านที่อยู่เหนือตำแหน่งสูงรู้แค่ว่าใช้เงินแก้ไขปัญหา ถุ้ย”