บทที่ 265 อยากทำก็ทำ

บทที่265 อยากทำก็ทำ

หลังจากงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ ซ่านเชียนหยวนตำหนิลี่วานและสอบถามเสียนเฟยเป็นการส่วนตัว

เสียนเฟยหวังลูกให้เป็นมังกรหวังว่าเขาจะสามารถเกียรติที่ได้ขึ้นครองบัลลังก์ของฮ่องเต้ ซ่านเชียนหยวนเลยทะเลาะกับเสด็จแม่

เมาเหล้าบังเอิญพลาดทรงว่าราชกิจวันที่สอง ถูกฮ่องเต้ลงโทษไม่ให้ทรงว่าราชกิจครึ่งเดือน ลี่วานในตำหนักเลยโวยวายขึ้นมา

เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ เขาเลยทนไม่ไหวออกมา

แม้ว่าหยินเชี่ยวจะโง่และเอ๋อๆ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าพี่น้องตระกูลจูมิใช่คนดีอะไรอย่างแน่นอน เลยไม่ให้ซ่านเชียนหยวนเข้าประตู

จะต้องมาแก้ไขเรื่องนี้ที่ร้านยาเหย้า คนกลุ่มใหญ่มารวมตัวกันที่นี่

ฉีหลินตามมาซ่านเชียนหยวนเพื่อนคนนี้มาเพื่อจะร้องทุกข์

“เพียงแต่ว่าเจ้ารู้เรื่องนี้มาจากที่ใด?”ซ่านเชียนหยวนนั่งลงแล้วถามนาง

“ไม่สะดวกที่จะพูด”กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้หลอกเขา: “เพียงแค่เจ้ารู้ว่าตนเองอยากทำอะไรก็ได้แล้ว”

ซ่านเชียนหยวนคิดแล้วคิด พยักหน้า

ตอนนี้เขาเชื่อกู้อ้าวเวยยิ่งกว่าซ่านจินจื๋อ เพราะกู้อ้าวเวยไม่ได้คาดหวังให้เขาทำอะไรเลย. และไม่ทำร้ายเขา

“แต่ท่านอยู่ที่ของข้านี่ เกรงว่าจะมีความไม่สะดวกเล็กน้อย”กู้อ้าวเวยนี่เพิ่งจะนึกถึงอะไร มองไปดูซ่านเชียนหยวนอย่างเก้อเขิน

แท้จริงแล้วซ่านจินจื๋อไม่ชอบตนเองใกล้ชิดกับซ่านเชียนหยวนมากไป และหลายวันมานี้ก็มาบ่อย

ที่จริงก็นึกว่าซ่านเชียนหยวนรู้เรื่องนี้ดี แต่กลับเห็นเขายิ้มขึ้นมา หนึ่งหมัดทุบลงไปที่ไหล่ของฉีหลิน

น้ำในปากของฉีหลินแทบจะพุ่งออกมาจากปาก: “มีความไม่สะดวกอะไร

พอดีเลยข้าสามารถสอนวิชาวรยุทธ์เป็นเพื่อนกับกุ่ยเม่ย ถือโอกาสนี้ฝากไอ้นี้ด้วย”

“เจ้าก็จะเรียนวรยุทธ์?”กู้อ้าวเวยมองเขาอย่าง2แปลกๆ

“ใช่”ฉีหลินไออยู่หลายครั้ง ยกหน้าอกขึ้นแล้วตบ: “ท่านพ่อของข้ามักจะบอกว่าข้าอะไรก็ไม่เรียน

เรียนวิชาวรยุทธ์สักหน่อยอนาคตจะได้ปกป้องหยินเชี่ยว”

ใบหน้าของหยินเชี่ยวแดงก่ำ เตะขาเขา: “พูดถึงข้าทำไม”

ฉีหลินนวดน่อง ไม่กล้าพูดต่อไป

ชิงต้ายหัวเราะเบาๆขึ้นมา หยินเชี่ยวอยู่กับฉีหลิน ความกล้าหาญก็เพิ่มขึ้น

กู้อ้าวเวยมองไปที่ลานเล็ก ๆ ของตนเอง ที่ๆจะสามารถอยู่ได้ก็มีแค่ห้องชิงต้ายกับห้องตนเอง หากรับพวกเขาเอาไว้หมด

อัดๆกันก็สามารถอยู่ได้

แต่มีคนเรียนวรยุทธ์เยอะขนาดนี้ นางกลัวพืขสมุนไพรตรงนี้จะล้มคว่ำ

ครุ่นคิดเป็นเวลานาน กู้อ้าวเวยลากปลอกแขนของชิงต้าย: “ชิงต้าย เจ้าว่า เงินของพวกเรายังจะสามารถซื้อบ้านพักที่อยู่ใกล้ๆไหม”

ชิงต้ายจนใจ ลองนับดู “คงซื้อไม่ได้ขอรับ ที่ดินของเทียนเหยียนแพงมาก บ้านพักแพงกว่าร้านค้า”

กู้อ้าวเวยเบะปาก ดูพืชสมุนไพรในห้องนี้ กลัดกลุ้ม

ซ่านเชียนหยวนวิ่งออกมาอย่างกะทันหัน บนตัวก็ยังมีตั๋วเงินอยู่หลายร้อย ฉีหลินเพิ่งทำให้ท่านพ่อของเขาโกรธเคือง

ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเงินเลย

หยินเชี่ยวชิงต้ายมองดูพวกเขาไปมา ทำอะไรไม่ถูกเสมอ

ในเวลาที่กลัดกลุ้ม กุ่ยเม่ยโดดลงจากชายคามาเป็นเบาๆ ในอ้อมแขนอุ้งพุทรา อีกข้างยังคงถือปายเสา มองพวกเขาอย่างดีอกดีใจ：

“พระชายาขอรับ วิหารเฟิ่งหมิงของท่านยังมีห้องว่างอยู่มาก ลานด้านข้างยังมีห้องว่างเช่นกัน”

วิหารเฟิ่งหมิง……

ชิงต้ายย่นใบหน้า ซ่านเชียนหยวนก็พอรู้เรื่องนี้ ตอนที่เตรียมจะส่ายหัว ก็เห็นดวงตาของกู้อ้าวเวยสว่างไสว

“สมเหตุ พื้นดินที่มาโดยฟรีๆ ไม่เอาก็น่าเสียดาย ยังประหยัดเงินเป็นจำนวนมาก” กู้อ้าวเวยยิ้มแล้วปรบมือ