บทที่ 309 ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

บทที่ 309 ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

“ท่านรู้ว่าเรื่องนี้ซูพ่านเอ๋อเป็นคนทำ”

“ข้ารู้” ซ่านจินจื๋อวางนางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เห็นว่าสีหน้านางซีดขาว จึงยกมือขึ้นไล้พวงแก้มของนาง กลับถูกนางตีเนียนเบี่ยงหลบ แต่ก็ไม่ได้เคืองโกรธ “เด็กไม่อยู่แล้ว ข้าไม่สามารถเติมต่อชีวิตของพ่านเอ๋อโดยเปล่าประโยชน์ได้หรอกนะ”

“วันใดที่ซูพ่านเอ๋อยังอยู่ ท่านก็จะไร้ทายาทอยู่วันยังค่ำ” กู้อ้าวเวยยิ้มเย็นสลัดมือของเขาออก “ข้าจะคอยดูว่าท่านสามารถทำร้ายชีวิตคนจนตายสักกี่มากน้อยเพียงเพื่อซูพ่านเอ๋อ”

ซ่านจินจื๋อเลิกคิ้ว เขารู้สึกหงุดหงิดใจไม่สิ้น

นี่ก็คือสาเหตุว่าทำไมเขาถึงออกจากซูพ่านเอ๋อเพื่อมาอยู่ข้างกู้อ้าวเวย “เจ้ากำลังชังที่ข้าจิตใจโหดเหี้ยมมากเกินไป”

“ไม่กล้าชังหรอก ข้าทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว สุดท้ายไม่พ้นวัน ท่านก็ต้องอธิบายต่อกู้จี้เหยา อธิบายต่อจวนเฉิงเสี้ยงอยู่ดี” กู้อ้าวเวยแผ่ตัวลงไปโดยตรงเอาดื้อๆ “ท่านอ๋องไปยุ่งธุระก่อนดีกว่า ข้าไม่ส่ง”

ทางด้านกู้อ้าวเวยนี้ก็ปิดประตูส่งแขก ซ่านจินจื๋อย่อมคิดไม่ตกอยู่แล้ว “ในมุมมองของข้า เจ้าและกู้จี้เหยาไม่ได้เป็นพี่น้องที่รักกันกลมกลืนเท่าใดนัก และไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกู้เฉิงด้วย ไยต้องหงุดหงิดใจ”

หงุดหงิดใจตัวดีเลยแหละ!

กู้อ้าวเวยดึงผ้าน่วมและฝังร่างตัวร่างอยู่ในนั้นตรงๆ ไม่สนใจเขาอีกแล้ว

ซ่านจินจื๋อถอนใจเบาๆ หนึ่งเฮือก เอ่ยกำชับเสียงต่ำ “พระชายากักตัวอยู่ในวิหารเฟิ่งหมิง ห้ามออกไป ไม่อนุญาตให้รบกวน ดูแลเป็นอย่างดี หากมีปัญหา พวกเจ้าก็หิ้วหัวมาเฝ้า”

สี่คำสุดท้ายกระแทกเสียงดัง บรรดาสาวใช้คนรับใช้ตัวสั่นงันงก รีบพยักหน้าพัลวัน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง กู้อ้าวเวยจึงรู้สึกว่าทุกอย่างจมสู่ความสงบแล้ว หัวไหล่น่องขาเจ็บอย่างรุนแรง แต่กลับได้สติอย่างไม่สามารถนอนหลับได้ ทำเพียงตะกายขึ้นมาด้วยสภาพเหงื่อเต็มหน้า เรียกให้ชิงต้ายและกุ่ยเม่ยเข้ามา

ชิงต้ายเอ่ยเสียงเบา “ข้าวของในห้องซูพ่านเอ๋อไหม้จนเกลี้ยงไปแล้ว จิ่นซิ่วขอคำมั่นสัญญาจากซ่านจินจื๋อ ให้ออกจากวังอ๋องในวันเดียวกัน แม้แต่สาวใช้ไม่กี่คนในเรือนของซูพ่านเอ๋อก็ออกไปหมด ที่บังเอิญคือ เมี่ยวหารซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนหลักเป็นเวลานานกลับมาไม่ทันดับไฟ จนทำให้ซูพ่านเอ๋อถูกไฟไหม้ที่ขาแล้วด้วย”

“เมี่ยวหารที่ภักดีต่อซูพ่านเอ๋อขนาดนั้น ถึงขนาดไม่อยู่เชียว?” กู้อ้าวเวยเลิกคิ้ว

กุ่ยเม่ยเองก็จนปัญญา “นั่นเป็นเพราะเมี่ยวหารไปวางยาให้คุณหนูรอง ตอนนั้นที่ข้าไปวางเพลิงก็ไม่ยักเห็นเขาเลย”

“กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนอง รอยแผลไฟไหม้นี้ จะอยู่กับนางไปตลอดทั้งชาติ” กู้อ้าวเวยรับชาขมจากมือของชิงต้ายมา ทำเพียงข่มความระส่ำระสายในก้นบึ้งหัวใจเอาไว้อย่างยากลำบาก

ชิงต้ายและกุ่ยเม่ยสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้า

ถ้าไม่ใช่เพราะซูพ่านเอ๋อทำรุนแรงต่อคนใต้บัญชา เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา กู้อ้าวเวยคงไม่อาจลงมือกับนางเพียงเพราะสาวใช้ไม่กี่คนนั่นได้เด็ดขาด เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าซูพ่านเอ๋อจะถึงขั้นให้เมี่ยวหารที่คอยเฝ้าไม่คลาดสายตาไปวางพิษด้วยตัวเองเพียงเพราะต้องการทำร้ายเด็กในท้องของกู้จี้เหยา เพื่อรับประกันว่าจะไม่มีอะไรคลาดเคลื่อน

สุดท้าย เด็กในท้องของกู้จี้เหยาก็เสียไปแล้ว ซูพ่านเอ๋อก็เสียคนสนิทอย่างจิ่นซิ่วไป ยิ่งทิ้งรอยแผลดวงใหญ่บนขาไว้อีกด้วย เพียงแต่จะซัดทอดไปถึงเมี่ยวหารที่ทำงานให้นาง กลัวว่าคงจะถูกซ่านจินจื๋อลงทัณฑ์อย่างเลี่ยงไม่ได้เป็นแน่

“สถานการณ์ของกู้จี้เหยาเป็นอย่างไรบ้าง”

“ร้องไห้เสียงดังยิ่งนัก ไทเฮาได้ยินข่าวนี้เข้าก็ล้มป่วยลง เมื่อครู่กู้เฉิงเสี้ยงเพิ่งจะพาก็กู้ฮูหยินเข้ามา” ชิงต้ายรีบพูดอย่างรวดเร็ว

กู้อ้าวเวยมุ่นหัวคิ้วขึ้นมา “บิดา ได้ถามถึงข้าบ้างหรือไม่”

ชิงต้ายคิดเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า

แก้วในมือดูเหมือนจะหนักขึ้นเป็นร้อยกิโล กดทับจนมือของนางแทบจะยกไม่ขึ้นแล้ว

ชิงต้ายเห็นนางสั่นระริก ทำเพียงรับแก้วน้ำกลับมาวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง