ตอนที่ 310
บทที่ 310 ตัวเลือกสองทาง
October 22, 2026
บทที่ 310 ตัวเลือกสองทาง
ชิงต้ายจดจำคืนนี้ให้ขึ้นใจ
ตั้งแต่เกิดมา ก็มีเพียงแต่กู้อ้าวเวยเท่านั้นที่อยากให้นางหนีออกจากคฤหาสน์หลังโตไปยังศาลาแปดเหลี่ยม
กู้อ้าวเวยเล่าเรื่องคนชุดขาวผู้นั้นให้ชิงต้ายฟังโดยไม่ตกหล่นสักคำ หลังจากนั้นกลับฟังเสียงร้องนั้นไม่ได้แล้ว นางเอาบันไดพาดกับกำแพงอย่างอาจหาญ ด้อมๆ มองๆ เข้ามายังวิหารชิงเฟิงแห่งนี้
ประตูบานใหญ่ของวิหารชิงเฟิงปิดสนิท หลานเอ๋อร์อุดหูหลับตานั่งยองๆ อยู่มุมกำแพง เสียงร้องด้านในกลับไม่หยุดลง
“เปิดประตูออกเสีย” กู้อ้าวเวยถูกชิงต้ายพยุงเอาไว้ ดวงหน้าทั้งหมดซีดเซียว
หลานเอ๋อร์หยัดตัวลุกขึ้น อ้าปากกว้าง “พระชายาจิ้ง ท่านไม่ได้...”
“ข้ามีเรื่องจะพูดกับนาง” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้น หลานเอ๋อร์ยังจำได้ว่าร่างกายนางมีแผล จึงกระวีกระวาดเปิดประตูออกให้นาง และปิดมันลงอย่างระวัง นำพวกนางมายังด้านในห้อง
คนที่เพิ่งสูญเสียลูกไปวันนี้ปัจจุบันแขนขาทั้งสี่ถูกมัดตายกับเตียง มีคราบน้ำตาทั่วใบหน้า
ก็แม้แต่ชิงต้ายยังนึกเวทนา แต่กู้อ้าวเวยกลับทำเพียงนั่งลงอยู่ข้างโต๊ะด้านข้าง เห็นนางร้องไห้สักพักก่อนหันมาจ้องตนไม่วางตา จึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ร้องไห้ เป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์ที่สุดแล้ว”
“ท่านเอาลูกข้าคืนมา...เป็นท่านใช่ไหม” กู้จี้เหยาครวญคราง สบมองนางตรงๆ “ท่านริษยาที่ข้ามีลูกแล้วใช่หรือไม่ ดังนั้นจึงหันมาวางยาให้ข้า”
“ถ้าเป็นข้าจริงๆ ข้าจะบอกความจริงกับท่านอ๋องเท่านั้น” กู้อ้าวเวยพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ นวดข้างไหล่ที่เริ่มปวด ก่อนเอ่ยต่อไป “เจ้ากับข้าต่างรู้ดีว่าเป็นฝีมือของใคร ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะร้องอย่างไร ก็เสียลูกไปแล้วอยู่ดี”
กู้จี้เหยานอนราบลงไปกับเตียงคล้ายกับโรยแรง ก่อนหัวเราะเย็นๆ “เช่นนั้นท่านเข้ามาเพื่ออะไรกัน...”
“เจ้ามีตัวเลือกสองทาง หนึ่ง ข้าจะไปร้องขอเมตาจากท่านอ๋องให้ปล่อยเจ้าออกไปจากวังอ๋องเพื่อหาสามีใหม่ สอง ข้าปรับสมดุลร่างกายให้เจ้าหายดีแล้ว เจ้าต้องอยู่ในวังอ๋องนี้เพื่อต่อกรกับซูพ่านเอ๋อต่อไป” กู้อ้าวเวยควานหาบนร่างกายเป็นวงกลม จึงสังเกตว่าก่อนหน้าที่ตนจะปีนกำแพงมาไม่ได้พกอะไรมาเลยสักอย่าง จึงมองชิงต้ายอย่างจนปัญญา
ชิงต้ายถอนหายใจ “คุณหนู ครั้งหน้าก่อนท่านจะมาให้บอกข้าก่อนว่าท่านจะทำอะไร ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถเตรียมข้าวของให้ท่านได้”
กู้อ้าวเวยยิ้มเจื่อน ชิงต้ายถอนหายใจอีกครั้ง รีบวิ่งออกไปข้างนอก เตรียมปีนกำแพงไปเอาพวกขวดกระป๋องเหล่านั้นหยิบกลับมาด้วย หลานเอ๋อร์ยังมองดูอยู่ด้านข้าง กู้อ้าวเวยกลับโบกมือให้นาง “เจ้าเองก็ตามไปเถิด”
หลานเอ๋อร์ปราดมองกู้จี้เหยาที่อยู่บนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้า และรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
กู้อ้าวเวยเดินเข้าไปเพื่อแก้สายพันธนาการเหล่านั้นออกให้กู้จี้เหยาเล็กน้อย ก่อนนั่งลงริมเตียงมองไปที่นาง “ไม่ว่าเจ้าจะเลือกข้อไหน ข้าก็จะช่วยเจ้า เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าก็ต้องช่วยข้าหนึ่งเรื่อง”
“ได้” กู้จี้เหยาดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงแหบพร่าไปหมด
“หากเลือกข้อสอง ก็จงมุ่งใจต่อกรกับซูพ่านเอ๋อ ถ้าเจ้าเลือกข้อแรกหมายจะออกไป ก็ไปบนยุทธภพเพื่อตามหาคนๆ หนึ่งให้ข้า เจ้าเลือกข้อไหน” กู้อ้าวเวยยิ้มบางๆ ในดวงตาคู่นั้นกลับผสานอารมณ์ทั้งมวลเอาไว้ถึงขั้นมองดูกู้จี้เหยาด้วยจิตใจสงบนิ่งได้
สองพี่น้องสบสายตากันเนิ่นนาน จู่ๆ กู้จี้เหยาก็ร้องครวญคราง ปาดน้ำตาที่ทะลักออกมาหนึ่งที ก่อนกล่าวพลางยิ้ม “ข้าอยากสู้กับซูพ่านเอ๋อ ข้าไม่อยากไปไหน”
“ดี ข้าจะช่วยเจ้ารักษาชีวิต ปรับสมดุลร่างกาย และช่วยเจ้าปกปิดความลับ แต่เรื่องทุกอย่างเจ้าจะต้องไปคิด ไปทำเอาเอง” กู้อ้าวเวยพยักหน้าอย่างจริงจัง
กำลังนึกอยากออกไป กู้จี้เหยากลับคว้าแขนเสื้อของนางเอาไว้
“พี่สาว ข้าชอบซ่านจินจื๋อจริงๆ นะ” น้ำเสียงของกู้จี้เหยาแผ่วเบา น้ำตาไหลลงมาอย่างสิ้นหวัง แต่ในน้ำเสียงสั่นเครือของนางกลับเจือแววหัวเราะ “พูดมาแล้วก็ช่างน่าขัน ข้าร้องไห้ทั้งวี่ทั้งวัน แต่กลับไม่ใช่เพื่อลูกน้อยแสนรันทดของข้าคนนั้น ข้าแค่ตำหนิเขาว่าเหตุใดถึงไม่มาเยี่ยมข้าสักหน่อย...”
กู้อ้าวเวยแน่นิ่งอยู่กับที่ แสงเทียนเบื้องหน้าไหววูบเล็กน้อย วูบจนหัวใจทั้งดวงของกู้อ้าวเวยสะท้านขึ้นมา
แต่เสียงหัวเราะของกู้จี้เหยากลับแผ่วลงเรื่อยๆ “ข้ารู้ว่าเขามองไม่เห็นข้า แต่ข้าก็ยังชอบเขา ท่านรู้หรือเปล่า เมื่อก่อนเขามาที่เรือนข้า แนบหูบนท้องของข้าเพื่อฟังเสียงดิ้นในท้อง ข้าก็ดีใจจนเอ่อล้นแล้ว”