บทที่ 380 อ๋องจงผิง

บทที่ 380อ๋องจงผิง

ซ่านจินจื๋อยิ้มเบาๆ “อย่างไรก็ดี ข้าก็ต้องขอโทษเจ้าด้วย”

ได้ฟังคำขอโทษเต็มๆแบบนี้ กู้อ้าวเวยก็รู้สึกว้าวุ่นใจ อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี

มองดูแล้วซ่านจินจื๋อจะมีความรู้สึกผิดมากกว่าที่นางคิด แต่ตัวนางเองก็ชัดเจนกับความรักภายในใจ บางครั้งมันอาจจะเป็นความรู้สึกรักที่หลงเหลืออยู่ภายในใจ และอาจเป็นไปได้ว่าเคยอยู่ด้วยกันมานาน นางเพิ่งจะรู้ว่าบนโลกใบนี้มีคนที่เข้าใจตนเองแบบนี้อยู่

แต่กับนางนั้นซ่านจินจื๋อ มักจะขอโทษเสมอ

เมื่อนึกถึงจุดนี้ นางก็พาลตำหนิและไม่พอใจตนเอง อาจพูดให้ชัดว่าอยากจะปลดปล่อยความโหดร้ายนี้ออกไป และจากไป แต่เมื่อได้อยู่ข้างกายของซ่านจินจื๋อจริง ๆ ความคิดทุกอย่างกลับว่างหายไป

อย่างเช่นตอนนี้ ซ่านจินจื๋อได้วางนิ้วลงที่หางตาของนาง แล้วพูดด้วยเสียทุ้ม “ชิงจือน่ารักมาก”

ร่างกายของกู้อ้าวเวยแข็งทื่อ นางไม่กล้าที่จะหันหลังกลับ

“เมื่อไร จะมีลูกเป็นของเราเอง” น้ำเสียงของซ่านจินจื๋อเต็มไปด้วยความคาดหวัง

กู้อ้าวเวยอยากจะยอมรับแต่ก็ไม่ชอบใจในเดียวกัน หัวใจนางนั้นเหมือนโดนกระทบเบาๆ

“ข้าของีบสักหน่อย” สติของนางทำให้นางค่อยๆนำมือของซ่านจินจื๋อออกไป ย่อตัวลงที่มุมแล้วหลับตาลง เสียงลมนอกรถม้ายังดังอยู่ข้างหู ไม่หยุดหย่อน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไรแล้ว เพิ่งจะได้ยินเสียงของกงกง จากนั้นซ่านจินจื๋อจึงปลุกให้นางตื่นขึ้น ทั้งสองคนจึงมุ่งเข้าไปยังวังของไทเฮา

พระราชวังของไทเฮาตอนนี้ถูกเปลี่ยนไปเป็นวัดประจำพระราชวังหลวง เสียงของคัมภีร์ดังอื้ออึงอยู่ข้างหู ไทเฮารู้ดีว่าร่างกายของกู้อ้าวเวยไม่ค่อยดีเท่าไร รีบให้นั่งลง แล้วมองไปยังซ่านจินจื๋อ “เจ้านี่ก็จริง ๆเลย ทำไมถึงไม่ดูแลกู้อ้าวเวยให้ดี”

“เป็นเพราะลูกไม่ดีเอง” ซ่านจินจื๋อยังคงกุมมือของกู้อ้าวเวยไว้

กู้อ้าวเวยมาที่นี่อยู่หลายครั้ง ตั้งแต่เรื่องเชือกทวงชีวิตก่อนหน้านี้ จึงทำให้มีช่องว่างระหว่างนางกับไทเฮา แต่ไทเฮายังคงปฏิบัติกับนางดีมาก ทั้งสองคนใกล้ชิดเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

“กุ้ยมามา ไปเชิญหมอหลวงทั้งสองคนมาตรวจอาการพระชายา”

“ไทเฮา ข้าเองก็เป็นหมอ” กู้อ้าวเวยรีบออกปาก แต่กุ้ยมามารีบสั่งกงกงทั้งสองที่อยู่ข้างกายทันที”

ไทเฮามองไปยังนางอย่างไม่ค่อยจะพอใจ สายตาดูเย็นชาเล็กน้อย “แต่ข้ากลับไม่เคยเห็นเจ้าดูแลตัวเองเลย”

ถูกคำพูดแบบนี้ทำให้พูดไม่ออก กู้อ้าวเวยได้แต่ลูบศีรษะของนางอย่างรู้ผิดชอบ ซ่านจินจื่อเงยหน้าขึ้นมามองนางแล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นก็พูดต่อไป “ข้ากับเวยเอ๋อกำลังจะมีเรื่องมงคล เสด็จพี่ต่างก็เห็นด้วยแล้ว และคิดว่าแบบนี้เป็นการดี อย่างไรกู้เฉิงก็ต้องรับผิดชอบ ทั้งราชสำนักก็มีคนพูดว่าพระชายานั้นประพฤติตนไม่ดี ยากที่จะรับผิดชอบ วิธีนี้เป็นทางที่ดีที่สุดที่จะปิดปากทุกคน”

“ข้าก็คิดว่าไม่เลวเลย เพียงแต่ในราชวงศ์ของเรายังไม่เคยมีเรื่องมงคลครั้งที่สอง เจ้าคิดว่าจะอธิบายอย่างไร” ไทเฮาขมวดคิ้ว กุ้ยมามาหยิบถ้วยซุปเสวี่ยหาให้กับกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง จึงขยับมือออกมา และกินซุปเสวี่ยหาอย่างเงียบๆ

“คิดไว้แล้ว แค่บอกว่าพระชายาแต่งงานเข้ามาในตำหนักในฐานะของลูกหลานของหยุนเซ่อ ความสบายใจของเรื่องนี้คือการที่หยุนเซ่อถูกพูดจาให้ร้าย ไม่ว่าจะเป็นราชสำนักหรือจะเป็นหยุนเซ่อ มันเป็นข้อแก้ต่างที่ดี”

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ก็อาจเป็นวันที่ดีแล้วล่ะ” ไทเฮายิ้มหรี่ตา

“ต้นเดือนหน้าเป็นช่วงที่มีฤกษ์งามยามดี แม้จะไม่มีการตีฆ้องลั่นกลอง แต่ธรรมเนียมพื้นฐานก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” ซ่านจินจื๋อพูดจบ ก็หันไปมองกู้อ้าวเวย