บทที่ 381 เวรกรรมตามสนอง

บทที่ 381 เวรกรรมตามสนอง

กู้อ้าวเวยเบิกตาโตขึ้น อาหารปลาที่อยู่ในมือตกกระจายลงบนพื้นจนเรี่ยราด

นางกำนัลล้วนคิดอยากเข้ามาช่วยเก็บ แต่ กู้อ้าวเวยกลับมีใบหน้าที่เย็นชาลงเดินออกห่างจากพวกนาง มีเพียงสายตาตื่นตะลึงจ้องมองไปยังซ่านเชียนหยวน “ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง ？”

ฮ่าวเอ๋อสบายดี ไปเป็นอาจารย์อยู่ที่โรงเรียนศิลปวิทยาการ ได้ยินมาว่าโรงเย็บปักทอผ้าที่อยู่ติดกัน มีผู้หญิงไม่น้อยเลยที่ต่างพากันตกหลุมรักเขา นี่เป็นเรื่องที่ได้รับทราบมา นี่เป็นเรื่องที่ท่านเมิ่งไปสืบเสาะหาความมาได้ ข้ามีเพียงหน้าที่นำมาแจ้งกับท่าน” ซ่านเชียนหยวนยิ้มมองนางจนตาหยี

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ซ่านเซียนหยวนก็ไม่รู้ว่าไปตกเอามีดเล่มเล็ก ๆ ขึ้นมาได้จากที่ไหน ด้ามจับของมีดดูเรียบ ๆ โบราณ บนมีดเล่มเล็กนั้นมีรอยสีดำ ๆ

“นี่เป็นของที่เขาไหว้วานให้คนมาส่ง กำชับเอาไว้ว่าต้องส่งให้ถึงมือของเจ้า มีดเล่มนี้เป็นมีดโบราณที่เขาหามาได้มาจากสถานที่เล็ ก ๆ ที่เรียกว่า หยุนอี้ อีกทั้งยังบอกอีกว่าแต่ก่อนเขานั้นยังไม่รู้ว่าเหลียนจื่อเกิงเป็นมีดของหมอ ใช้เพียงแค่สิ่งนี้เอามาใช้แทน”

กู้อ้าวเวยรับเอาหยุนอี้ไว้ วางไว้บนมือแล้วเดาะเล่นในมือไปมา ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “เขาไม่สามารถปล่อยวางข้าได้เลยนะ”

“พูดอย่างกับว่าเจ้าปล่อยวางเขาได้แล้วอย่างนั้น ชั่วชีวิตนี้ของเขาต่างก็ยอมมอบกายถวายชีวิตเพื่อปกป้องเจ้า”ซ่านเซียนหยวนกลอกตาอย่างอ้อยอิ่ง กระพริบตาปริบ ๆ จ้องมองนาง “แต่ก็รอให้ข้าไปอินโจวแล้ว ข้าจะพยายามโน้มน้าวให้เขาตกแต่งเมียแล้วก็มีลูกมันไปเสียเลย ได้ยินมาว่าที่โรงเย็บปักทอผ้านั้นมีหญิงสาวที่ดูท่าทางใช้ได้เลยทีเดียว ในตอนแรกก็เป็นแม่นางผู้นั้นที่รับเขาเอาไว้คอยดูแล จะต้องมีสักวันที่เขารับรู้สิ่งนี้ได้”

“งั้นเจ้าล่ะ？”กู้อ้าวเวยเอาหยุนอี้ห้อยไว้ที่เอว จ้องมองไปที่เขา

ซ่านเซียนหยวนบิดจมูกไปมา “ข้าไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่เช่นนั้นแล้วก็ไปช่วยฉีหลินฉีหรัวเอาร้านไปเปิดที่อินโจวจะดีเสียกว่า”

“อย่างนั้นลี่วานจะทำยังไงกัน？ถึงแม้ว่านางจะถูกคนหลอกใช้เป็นเครื่องมือ แต่แท้จริงแล้วก็มีน้ำใสใจจริง……”

“ถ้าหากว่าเป็นน้ำใสใจจริงแล้วไซร้ เช่นนั้นก็จะต้องใส่ใจกับสิ่งรอบ ๆ ตัวของคนที่ตัวเองรักด้วย ตระกูลซ่านของพวกเราล้วนแล้วแต่เป็นพวกไม่ประสาในความรัก ถ้าหากว่าชอบใครคนนั้น ก็จะไม่มีวันยอมให้คนผู้นั้นต้องมาได้รับบาดเจ็บแม้สักเพียงเล็กน้อย แล้วก็รับไม่ได้ด้วยที่จะต้องมาโดนหักหลัง ” ซ่านเซียนหยวนกล่าวถึงตรงนี้แล้ว ก็ไม่สามารถปกปิดสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดรวดร้าวใจตรงนี้ไปได้

กู้อ้าวเวยนิ่งตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ก็ได้คิดจนทะลุปรุโปร่งแล้ว หยิบเอาเหลียนจื่อเกิงที่อยู่ตรงเอวขึ้นมา ยัดเข้าไปในมือของซ่านเซียนหยวน “นี่มันเป็นมีดหมอ ข้าใช้ไม่ได้หรอก ต่อไปในภายหน้าถ้าหากเจ้าได้พบกับหมอเทวดาแล้ว ก็เอาของสิ่งนี้ไปให้นางเถอะ”

“แต่นี่มันเป็นของที่ฮ่าวเอ๋อให้กับเจ้านะ”ซ่านเซียนหยวนรู้สึกว่าเปลือกตากระตุกขึ้น “ต่อให้เจ้าจะอยากให้เขาตัดใจ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายคนเสียขนาดนี้ก็ได้”

“ทำให้เขาเสียใจ ถึงจะได้ให้คนอื่นเข้าไปปลอบใจห่วงใยเขาได้ยังไงล่ะ”กู้อ้าวเวยหัวเราะคิกคักน้อย ๆ พลางจ้องมองไปที่เขา กำปั้นกระแทกเข้าไปยังบริเวณหัวไหล่ของเขา “อีกทั้ง ชั่วชีวิตนี้ของเจ้าจะต้องมีเป้าหมายสักอย่าง เหลียนจื่อเกิงนี่ก็เป็นเป้าหมาย ต่อไปจะต้องช่วยเหลียนจื่อเกิงของข้าให้ไปเจอกับเจ้านายที่ดี ๆ”

พูดจบ กู้อ้าวเวยก็หยัดกายลุกขึ้นยืน ใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ไปที่ หยุนอี้ แล้วก็พานางกำนัลพร้อมทั้งพวกขันทีเดินจากไป ซ่านเซียนหยวนจ้องมองเหลียนจื่อเกิงที่อยู่ในมือ ใช้มือคลำหน้าผากป้อย ยิ้มขึ้น ยกฝ่ามือหนาโบกขึ้น คุยกับคนที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ส่งคนให้ไปหาหมอเทวดาที่อินโจว ดูว่ามีใครบ้างที่เหมาะสมกับเหลียนจื่อเกิงเล่มนี้”

บ่าวรับใช้ทั้งสองคนจ้องมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก ก็เห็นเพียงแค่ซ่านเซียนหยวนที่หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

กู้อ้าวเวยเดินออกมาจากแถวสระบัวในสวน ก็มองเห็นซ่านจินจื๋อที่กำลังรอคอยอยู่ตรงปากทางเดิน

“เจ้านี่ทำให้บรรดาองค์ชายต่างก็ต้องมาใจสลายเสียจริง ๆ”ซ่านจินจื๋อจับมือของกู้อ้าวเวยไว้อย่างเบามือ จูงให้นางเดินไปยังตำหนักของไทเฮา

“ตระกูลซ่านของพวกพระองค์ ช่างให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคน องค์ชายพวกนั้นหม่อมฉันเองก็ชอบมากจริง ๆ”กู้อ้าวเวยพูดพลางก็กวาดตาไปมองทางซ่านจินจื๋อทีหนึ่ง “พูดไปมันก็ดูแปลก ๆ ตระกูลซ่านของพวกพระองค์ต่างก็ไม่ประสาในความรู้สึกขนาดนี้ ทำไมต้องให้หม่อมฉันมั่นคงเด็ดเดี่ยวในความรู้สึกอย่างเอาเป็นเอาตาย ให้เป็นดั่งหญิงที่ใจโลเลคล้อยตามไปสายลมยังจะดีเสียกว่าอีก”

เหมือนกับจะเป็นเรื่องตลกขบขัน ในใจของซ่านจินจื๋อก็ยังมีความรู้สึกไม่พึงพอใจอยู่ดี ถลึงตาจ้องมองนาง “เจ้ากล้า”

“ทำไมหม่อมฉันต้องไม่กล้าด้วย ดู ๆ ไปแล้ววิทยาการฝีมือทางการแพทย์ของหม่อมฉันก็เป็นเลิศ รูปร่างหน้าตาก็งดงาม อายุก็กำลังพอดิบพอดี จะอยู่กับใครก็ล้วนแล้วแต่เป็นของล้ำค่า จำเป็นด้วยหรอที่ต้องมาทนกับคำนินทาว่าร้ายคอยยุแยงปลุกปั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากพ่านเอ๋อของพระองค์” ประโยคนี้ของกู้อ้าวเวยนั้นดูทีเล่นทีจริง

“ตอนแรกก็เป็นนางจริง ๆ ……”

！