บทที่ 471 พบเจอโดยไม่คาดคิด

บทที่ 471 พบเจอโดยไม่คาดคิด

กู้อ้าวเวยและสาวรับใช้หลายคนนอนซุกหัวในมุมทั้งคืน

ขณะตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าทหารที่ตามมาสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล มีเพียงสีหน้าของล่ายเสวียนที่เป็นปกติ สั่งคนให้เตรียมสิ่งต่าง ๆ สำหรับเดินทางอย่างเป็นระเบียบ

ขึ้นไปยังบนรถม้า ล่ายเสวียนยื่นน้ำและอาหารแห้งมา ยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดที่ไม่รู้นำมาจากที่ใดมาให้ บนผ้ายังมีกลิ่นหอมแบบแป้งอยู่บ้าง

“ไม่คิดว่าเจ้าจะมีความเป็นผู้หญิงมากทีเดียว” กู้อ้าวเวยรับผ้าเช็ดหน้า เพียงแค่เช็ดฝุ่นออกจากใบหน้าอย่างเร่งรีบ และพับส่งคืนให้เขา “หากเจ้าอยากร่วมมือกับข้าแคว้นเอ่อตานจริงๆ ก็ควรแสดงความจริงใจออกมาบ้างใช่หรือไม่?”

ล่ายเสวียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาเคร่งขรึม

“ความจริงใจอะไร?”

“ตอบคำถามเมื่อวานของข้าก่อน ข้าก็จะบอกข่าวที่น่าสนใจให้กับเจ้าด้วย” กู้อ้าวเวยอาศัยช่วงเวลาที่รถม้ายังไม่ออกเดินทาง ให้ทหารนำสาวรับใช้สองคนข้างกายไปนั่งบนรถม้าด้านหลัง

เงียบอยู่นาน กระทั่งรถม้าค่อยๆ เริ่มออกเดินทาง ล่ายเสวียนจึงพูดเสียงต่ำ “คนที่อยู่เบื้องหลัง อย่าพูดถึงมัน”

“ข้าก็ไม่ใช่องค์หญิงแคว้นเอ่อตาน” กู้อ้าวเวยพูดตรงไปตรงมา ล่ายเสวียนตรงหน้าอย่างประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นคว้ามีดยาวที่เอวจ่อเข้าที่คอของนาง เต็มไปด้วยความโกรธ

กู้อ้าวเวยยักคิ้ว คาดไม่ถึงว่าล่ายเสวียนจะจริงจังเช่นนี้

และอีกด้านหนึ่ง มือของนางจับที่ข้อมือของ ล่ายเสวียนเบาๆ คู่ดวงตาคมชมพูที่เปล่งประกายด้วยความเย็นชา “แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ เจ้าก็มาสามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้ หากเจ้าฆ่าข้า ก็อย่าคาดหวังว่าจะได้ร่วมมือกับแคว้นเอ่อตานในอนาคต”

นางไม่ได้มีสถานะเจ้าหญิงแคว้นเอ่อตานอยู่แล้ว แต่ยังเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของฮ่องเต้แห่งแคว้นเอ่อตาน ซึ่งไม่ถือเป็นเรื่องโกหก

“เล่นกับความรู้สึกคน มันไม่ได้เป็นกลอุบายของลูกคุณหนูอย่างพวกท่านหรือ?” ล่ายเสวียนแสดงสีหน้าโกรธแค้นราวกับกำลังถูกเล่นกับความรู้สึกอยู่ แต่มีดดาบยาวเล่มนั้นเก็บเข้าไปในปลอกดาบอย่างแน่นิ่ง

“มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแค่จำเป็นต้องทำ ถือว่าแสดงความจริงใจ ข้าอยากรู้คนที่ช่วยเจ้าอยู่เบื้องหลัง คือกู้เฉิงใช่หรือไม่”

กู้อ้าวเวยคิด ในขณะที่ล่ายเสวียนยังไม่ตอบสนอง ก็ดึงคอเสื้อตนเองลง แสดงให้เห็นถึงตัวหนังสือหยุนที่คดเคี้ยวบนไหปลาร้า

ครอบครัวตระกูลหยุน แม้แต่ในแคว้นเจียงเยี่ยนก็ถือว่ามีชื่อเสียง

เพียงเพราะตระกูลหยุนมีความเชี่ยวชาญด้านเภสัชวิทยา ชื่อของคนเหล่านี้ถูกจารึกไว้ในหนังสือเภสัชวิทยาทางการแพทย์หลายร้อยปีมาแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อหยุนหว่านยังมีชีวิตอยู่ เชือกทวงชีวิตเป็นที่กึกก้องฮือฮาไปทั่วหล้าปฐพี และยังมีวิชาความลับของความเป็นอมตะ

และในนามของแม่ทัพ ล่ายเสวียนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างตระกูลหยุนและกู้เฉิง

เพียงครั้งเดียว ลูกหลานตระกูลหยุนไม่ได้แต่งงานกับราชวงศ์ และถูกกู้เฉิงให้ขอแต่งกลับไปที่บ้านเมือง แต่ในครั้งนี้ ใบสั่งยาสำหรับความเป็นอมตะปรากฏขึ้น

“ท่านคือ……”

“ดูเหมือนว่าข้าจะเดาไม่ผิด เจ้าเข้าใจความพัวพันระหว่างคนของตระกูลหยุนและกู้เฉิงอย่างดี”

กู้อ้าวเวยขัดจังหวะการพูดของเขา จัดคอเสื้อของตนเองให้เข้าที่ และกลิ่นหอมจาง ๆ ก็พุ่งเข้ามาในโพรงจมูก

ล่ายเสวียนได้สติกลับมา ร่างกายก็เมื่อยล้าหมดแรงเสียแล้ว ไม่สามารถแม้ว่าจะอ้าปากเปล่งเสียงใดๆได้ มีเพียงหูเท่านั้นที่ยังคงได้ยินชัดเจน ภาพตรงหน้าเลือนราง

“อย่ากังวลไป ข้าแค่หวังว่าจะได้พูดคุยกับเจ้าอย่างปลอดภัย”