บทที่ 472 กลยุทธ์ความรัก

บทที่ 472 กลยุทธ์ความรัก

การเสียดสีระหว่างกิ่งและใบไม้ พัดเส้นผมข้างหูของกู้อ้าวเวยให้พลิ้วไหวไปตามสายลมเย็น ด้วยความเศร้าโศกเล็กน้อย

ส่วนซ่านจินจื๋อราวกับถูกมีดกรีดเข้าที่หัวใจ แค่คิดว่าต้องคิดถึงทุกๆ วันอยู่ตรงหน้าหลุมฝังศพของนาง เอาแต่คิดว่าต้องการชดเชยที่เข้าใจผิดนางในตอนแรก แต่ตอนนี้กู้อ้าวเวยกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ตัวเป็นๆ

แต่เขาก็ยังคงทำร้ายนาง

“เมื่อท่านเห็นตัวตนของข้า หลังจากนี้คิดว่าข้าก็ไม่อาจช่วยองค์ชายสามได้ ไม่จำเป็นต้องกังวล”

กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นเพื่อรองรับมุมของประตูแคร่ เฉียดฉิวไหล่ของซ่านจินจื๋อไป กระโดดลงจากรถม้าอย่างเบา เดินไปยังด้านหน้าของเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่คุ้นเคย ช่วยทหารภายใต้การบังคับบัญชาของล่ายเสวียน

ทำไมท่านถึงทำได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

ซ่านจินจื๋อใบหน้าสงบนิ่ง ยืนอยู่ข้างกายกู้อ้าวเวย มือข้างหนึ่งจับไหล่นางเบาๆ “มาคุยกันเถอะ”

“คุยเกี่ยวกับความรัก หรือพูดคุยเกี่ยวกับแผนขององค์ชายสาม หรือจะเป็น แผนของข้า?” กู้อ้าวเวยตอกกลับอย่างแรง หยุนอี้แทบจะกดคอของเขาเพราะเรื่องนี้ “ไปจากท่าน ข้ายังมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าต้องทำ หากท่านอยู่ที่นี่ทำเรื่องอะไรที่ไม่สมกับสถานะของท่าน ข้าเชื่อว่าฮ่องเต้แห่งแคว้นเอ่อตานจะไม่มีทางให้อภัยท่าน”

“ถูกต้อง” ครั้งนี้ซ่านจินจื๋อจับมือนางเบาๆ ไม่มีร่องรอยของมิตรภาพในน้ำเสียง “แน่นอนว่าข้าไม่สามารถทนดูราชวงศ์แห่งแคว้นเอ่อตานถูกคนของแคว้นเจียงเยี่ยนลักจับไป”

“ข้าไม่ได้ถูกลักพาตัวไป คือข้า……อืม!”

ถูกซ่านจินจื๋อปิดจมูกปาก กู้อ้าวเวยดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่น่าเชื่อ ด้านหลังแทบจะแนบชิดกับหน้าอกของซ่านจินจื๋อ

ซ่านจินจื๋อโอบรอบเอวของนางด้วยมือที่แข็งแรง กอดนางไว้ในอ้อมแขน และทหารที่ได้รับการช่วยเหลือเหล่านั้นก็จำเป็นต้องกลับเข้าไปในรถม้าอีกครั้ง อาวุธทั้งหมดถูกยืดเอาไว้

กู้อ้าวเวยรู้สึกเสียใจกับสิ่งนี้เป็นครั้งแรก เสียใจที่ตนเองวู่วามมากจนเกินไป และภายนอกก็กระตือรือร้นอยากรู้เบื้องหลังของคำตอบจาก ล่ายเสวียน

ถ้าล่ายเสวียนยังคงสามารถต่อสู้ได้ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นคงไม่ถูกควบคุมเช่นนี้

เมื่อถูกซ่านจินจื๋อโยนขึ้นบนหลังม้า หน้าอกอันร้อนแรงโอบล้อมนางไว้ สิ่งที่ตามมาคือลมหนาวที่กำลังมาถึงและแรงกระแทกของม้าที่อยู่ข้างใต้

“ข้าจะส่งเจ้ากลับแคว้นเอ่อตาน”

“ซ่านจินจื๋อท่านมันบ้าชะมัด!” กู้อ้าวเวยต่อต้านการกระทำเพื่อเป็นอิสระ กระแทกไปยังหน้าอกเขาอย่างรุนแรงด้วยศอกของนาง

แลกกับเสียงฮึมฮัมเบาๆ ของคนที่อยู่ด้านหลัง และเงียบไปสักพัก “หลังจากรู้ว่าโลงศพนั้นถูกคนไปแตะต้องมาแล้ว ข้าก็โกรธจนอยากจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ แต่ตอนนี้ ข้ารู้สึกโล่งใจ”

คนในอ้อมแขนตัวแข็งทื่อทันที กัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่พูดแม่แต่คำเดียว

อาจเป็นเพราะฝนที่ตกนอกเมืองเทียนเหยียนตกนอกฤดูกาล แรงไปหน่อย

กู้อ้าวเวยจดจำฝนตกหนักที่เย็นจัดได้เสมอ มือของซ่านจินจื๋อที่ยื่นออกมา อบอุ่น แน่วแน่ เพียงพอที่จะทำให้นางลืมอดีตที่เจ็บปวด

หรืออาจเป็นเพราะนับตั้งแต่ตอนนั้น กลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในวันนี้

“แม้ท่านจะพูดออกมาให้ข้าใจอ่อน ก็ไร้ประโยชน์ อย่าพูดถึงเรื่องเก่าๆ บัญชีเก่าจะถูกล้างทีละรายการในอนาคต ในเมื่อท่านมาแล้ว ช่วยอะไรข้าเรื่องหนึ่งดีกว่า หลังจากนั้นท่านและข้าก็ถือว่าก็หายกัน?”

กู้อ้าวเวยเอาผ้าพันคอจากแขนเสื้อพันตัวเองให้แน่น รอการตอบสนองของซ่านจินจื๋อ