บทที่ 474 สติปัญญาบ้าคลั่ง

บทที่ 474 สติปัญญาบ้าคลั่ง

ซ่านจินจื๋อในความทรงจำเป็นคนหยิ่งและไร้เหตุผล พูดเรื่องรักไม่ได้ และไม่สามารถคุยคำหวานสนิทสนมกับนางทุกๆ วัน ตอนนี้ได้ยินคำพูดที่ซับซ้อนนี้ แม้แต่กู้อ้าวเวยก็ลืมจุดประสงค์ของการมาที่นี่ในวันนี้

และในใจของซ่านจินจื๋อก็ชัดเจน

หากมีเพียงคนรอบข้างตาย จึงจะเติบโต ดังนั้นเขาก็เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ซูพ่านเอ๋อทำนั้นมีความชัดเจน และหลังจากที่กู้อ้าวเวยจากไป เขาก็มีจิตใจบริสุทธิ์และความปรารถนาน้อยมาก

เมื่อเทียบกับการหลับนอนกับซูพ่านเอ๋อ หรือหลังจากตื่นขึ้นมาเห็นนางยิ้มแย้มแจ่มใส

แต่ไม่ดีไปกว่าการที่เขาและกู้อ้าวเวยปฏิบัติกิจการสาธารณะโต๊ะเดียวกันหรือนอนเตียงเดียวกันแต่มีความฝันที่ต่างกัน แม้รู้ว่าจิตใจของกู้อ้าวเวยไม่ได้อยู่ที่นี่ ตนก็มักจะยืนยันที่จะผูกพันกับนาง ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะซูพ่านเอ๋อ แต่หลังจากที่นางจากไปจริงๆ แค่บนท้องถนนมีคนที่คิ้วตาคล้ายนาง เขาก็จะดูแล้วดูอีก

แม้ยังไม่ถึงปีก็ตาม เขาก็คิดถึงมากเหลือเกิน แม้จะมีซูพ่านเอ๋อเคียงข้าง แต่ก็ไม่กล้าบอกนางทุกอย่าง กลัวซูพ่านเอ๋อจะทำอะไรผิดพลาดเหมือนน้ำท่วมครั้งก่อน ทำให้เขาปวดหัว

ตอนนี้พบกับกู้อ้าวเวย ตอนแรกคิดว่าฉันจะฆ่านางในไม่ช้า แต่พอเจอเข้าจริง กลับไม่ต้องจากที่จะจากไป และไม่รู้สึกโกรธเลย บางทีอาจมีแผนการมาบ้าง แต่ท้ายที่สุดก็ถือเขาก็จริงใจ

“ไม่ว่าอย่างไร มือนี้ ข้าไม่มีวันปล่อย” เสียงซ่านจินจื๋อเป็นเหมือนนกที่บินข้ามทะเลสาบ สร้างคลื่นที่ปราศจากความคมชัด

กู้อ้าวเวยรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังปิดกั้นที่ลำคอ ถอนหายใจเบาๆ “ท่านทำเพื่อซูพ่านเอ๋อมากมายขนาดนั้น ข้าไม่คู่ควรที่ท่านจะปล่อยนางไป หากข้ายินยอมที่จะเดินหมากกับท่านไปจนวันตาย ข้าจะไม่รู้สึกเสียใจในภายภาคหน้า ทำไมท่าน……”

“หากชอบเดินหมาก ข้าก็จะเตรียมกระดานหมากรุกไว้”

“คำเหล่านี้โผล่ออกมาจากปากของท่านเป็นตั้งแต่เมื่อใด” กู้อ้าวเวยรู้สึกเพียงว่าตนเองเจอคนอันธพาลไร้เหตุผลก็เท่านั้น ด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อยจึงตัดสินใจนั่งลง “แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงปฏิบัติต่อข้าถึงเปลี่ยนไป แต่ข้ามีสิ่งที่จะพูดก่อน แม้ว่าท่านจะขู่ข้าอย่างไร ข้าก็จะไม่ยอมรับฮ่องเต้ผู้นี้เป็นพ่อง่ายๆ อีกอย่าง ซูพ่านเอ๋อไม่เคยป่วย ตอนนั้นใส่ร้ายว่าข้าใช้ยาพิษนับครั้งไม่ถ้วน และก็มีชีวิตอยู่รอดมายี่สิบปี”

ตกตะลึงทันที ซ่านจินจื๋อมองกู้อ้าวเวยอย่างประหลาดใจในขณะนี้ “ข้าเชิญหมอที่มีชื่อเสียงมามากมาย…..”

“ใครไม่รู้ว่าท่านให้ท้ายศิษย์น้องโดยไม่สนทั้งกฎหมายและศีลธรรม หากทำให้นางโกรธ ก็เหมือนทำให้ท่านโกรธ เหมือนโรงหมอในพระราชวัง เนื่องจากเรื่องนี้ไม่เป็นอันตราย แล้วใครจะกล้าว่า?” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ หัวเราะอย่างเย็นชา “น่าตลกที่ตอนแรกข้าบอกท่าน แต่ท่านก็ไม่เชื่อเลย มาวันนี้ข้าก็เชื่อท่านไม่ได้เช่นกัน”

พูดจบ กู้อ้าวเวยคลายมืออย่างช้าๆ แล้วเดินออกไป “ระหว่างท่านกับข้าพัวพันมากเกินไป แม้ว่าข้าจะกลับมาหาท่าน แต่หัวใจดวงนี้ก็ม่ได้ดีอีกต่อไป”

หากเจ้ารักษาซูพ่านเอ๋อไว้ ก็ยังมีอีกยี่สิบปีที่จะมีความสุข

ในเมื่อมีแล้ว ก็จงอยู่อย่างมีความสุข

ตอนนี้เรื่องก็อย่างวุ่นวายไปหมดเพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของซ่านจินจื๋อ นางก็ควรคิดถึงวิธีการรับมือด้วย ไม่ควรไปพัวพันกับซ่านจินจื๋อในยามวิกฤตินี้

และในห้อง ในใจของซ่านจินจื๋อก็ไม่ได้เชื่อกู้อ้าวเวยทั้งหมด

ทั้งคู่ควรระวังซึ่งกันและกัน หากเขาเป็นหมาป่าที่ไม่รู้วิธีที่จะซ่อนเขี้ยวอย่างไร ถ้างั้นกู้อ้าวเวยก็คงเป็นงูพิษกำลังเดินอยู่ในป่า นางเป็นผู้ล่าเหยื่อที่ดี และรู้ว่าต้องพักฟื้นเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ได้อย่างไร

ก้าวลงบันไดขั้นสุดท้ายของโรงเตี๊ยม แสงที่เยือกเย็นผ่านเข้ามาในม่านตาของนาง พร้อมด้วยความเย็นที่หลุดพ้นจากฤดูหนาว

ซ่านจินจื๋ออาจจะกำลังเสแสร้งอยู่? แต่มันก็อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา?

แต่ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกของแม่ หรือความรู้สึกของตัวเองก็ดี จะยาวนานได้แค่ไหนกัน

หัวเราะเยาะตัวเอง เธอยกมือขึ้นแล้วขว้างเหรียญเงินให้กับเสี่ยวเอ้อ มีเพียงดวงตาที่ยิ้มแย้ม “หากเขาลงมา ช่วยถ่ายทอดคำพูดของข้าได้หรือไม่?”

“ท่านพูดเถิด!” เสี่ยวเอ้อถือเงิน ดูแขกคนสำคัญคนนี้อย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

“หากพบกันในวันข้างหน้า อย่าเอ่ยถึงความรักที่ยืนยาว พูดถึงแค่ความเป็นจริงโลกใบนี้”