บทที่ 475ฉูหลี่

บทที่ 475ฉูหลี่

แคว้นเอ่อภูมิทัศน์กว้างขวาง เมืองหลวงที่ว่าอยู่ไม่ไกลจากชายแดน

เพียงเพราะแคว้นเอ่อตานครอบครองดินแดนขนาดใหญ่มาตั้งแต่สมัยโบราณ คุ้มกันชายแดนที่มีพรมแดนติดกับทะเลทรายทางเหนือนี้ อีกด้านหนึ่งเป็นสมบัติฮวงจุ้ยที่มีขนาดใหญ่ แม้ว่าจะมีการสู้รบอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเพียงแค่ประตูพรมแดนที่ผ่านมาและไป ถือได้ว่ามีรากฐานที่แน่นหนา

แตกต่างจากแคว้นเจียงเยี่ยนแบ่งคนออกเป็นหลายชนชั้น และยังแตกต่างจากแคว้นชางหลานมีผู้นำสูงสุดเพียงคนเดียว อยู่ใน แคว้นเอ่อตานมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ได้รับความเคารพ แต่ไม่ชอบรังแกคนอ่อนแอ บุ๋นบู๊มีความแตกต่าง ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน แต่คนในท้องที่นี้เป็นคนที่กล้าหาญ ฮ่องเต้ไม่ได้ขอสายเลือดที่บริสุทธิ์ จึงทำให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเกิดความสับสนมากขึ้น

ถึงอย่างนั้น ระหว่างที่ครองบัลลังก์ ประชาชนไม่น้อยชื่นชมฮ่องเต้องค์นี้มากกว่าดูแคลน เท่าที่ได้ยินมา สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเพราะประชาชนมีน้อย แต่ที่เรียนมีมาก ทุกคนมีล้วนความรู้ แต่การพัฒนาก็ไม่ดีไปกว่าแคว้นเจียงเยี่ยนและแคว้นชางหลาน

เมืองหลวงอยู่ข้างหน้า กู้อ้าวเวยกดไหล่ของล่ายเสวียนไว้ในรถม้า นำยาพิษใส่ลงไปในปากของเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ทหารที่อยู่รู้สึกหวาดกลัว ไม่พูดอะไรสักคำ

“เป็นหินที่ดื้อรั้นเสียจริง อย่าบังคับให้ข้าใช้ยาดีกับเจ้า”

มือเรียวเล็กของกู้อ้าวเวยกดคางของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน ยกขึ้นเบาๆ แม้ว่าตาของล่ายเสวียนจะแดง เส้นเลือดพลุ่งพล่านออกมาจากคอและหน้าผาก พิษนั่นก็ถูกกลืนลงไป ไม่สามารถอาเจียนออกมาได้

“ข้าจะให้ถอนแก้พิษให้เจ้าทุกๆ เจ็ดวัน หากตุกติก ข้าจะไปเปิดโปงเจ้ากับกู้เฉิง ดูว่าเขาจะเลือกบุตรสาวที่ชาญฉลาดอย่างข้า หรือเจ้าที่เป็นหมากรุกที่เชื่อง” กู้อ้าวเวยปล่อยคางของเขา และนวดอย่างประจบ หัวเราะและกล่าว “วัสดุยานี้มีแพงมาก แต่ตราบใดที่เจ้าไม่ป่วยก็ไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้ ไม่ต้องกังวล”

ทหารรอบตัวสั่น ล่ายเสวียนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เนื่องจากยา เหมือนเพียงหัวใจที่ตายไปแล้ว

เป็นการเดินทางเพียงไม่กี่วัน แต่กู้อ้าวเวยมีวิธีบังคับให้เขาพูดเสมอ โดยไม่มีการลงโทษหรือขู่ เพียงแค่ใช้ยาอัมพาตชั่วคราวเล็กน้อยพูดกรอกหูเขาไม่หยุด แค่ให้เขาสับสนกับความคิดของตนเอง

วันนี้เธอหมดความอดทน จึงถูกป้อนด้วยยาพิษ

และเหล่าทหารที่อยู่ข้างๆ แต่ละหวาดกลัว ล่ายเสวียนถูกควบคุมตัว องค์หญิงผู้นี้ไม่เมตตาต่อเหล่าสาวกที่นำทาง พูดเหมือนระบายความโกรธเล็กน้อยว่าคนคนนั้นละอายใจเป็นอย่างยิ่ง กดคนลงไปที่พื้นโดยตรงอย่างหนักหน่วง รอยยิ้มนั้นทำให้คนคนนั้นตกลงที่จะคุกเข่าและขอความเมตตา ทำงานหนักไม่ออกไปไหนเป็นเวลาสามเดือน

เหล่าทหารทั้งหลายที่ติดตามยังคิดว่าองค์หญิงเป็นผู้หญิงที่สวย ดูเหมือนว่าตอนนี้ แค่รู้สึกว่ารอยยิ้มน่ากลัวนี้มาจากที่ใดกัน ไม่เพียงเช่นนั้น ในใจยังมีความเคารพต่อความแข็งแกร่ง

“ท่านเช็ดมือก่อน” ทหารส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างรวดเร็ว “หากพิษยังค้างอยู่ คงไม่ดี”

รับผ้าเช็ดหน้า กู้อ้าวเวยได้ยินความวุ่นวายบนถนนค่อยๆ เข้ามาใกล้ เตะน่องของล่ายเสวียนเบาๆ “ขอบใจมาก แต่แม่ทัพล่ายเสวียนเป็นคนที่ชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็ง แล้วแต่ล่ายเสวียน ปรนนิบัติต่อเขาอย่างดีด้วย”

ทหารตะลึงเล็กน้อย รู้ว่ากู้อ้าวเวยเปลี่ยนแปลงไม่ให้พวกเขาทำร้ายใคร จึงพยักหน้าเห็นด้วยเท่านั้น

องค์หญิงผู้นี้ ก็ยังมีความใจดี

ตบหัวแล้วลูบหลัง แม้ว่ามันจะเป็นกลอุบายเก่าๆ ในใจของล่ายเสวียนก็รู้สึกได้ว่าคุ้มแล้วกับการกินยาพิษ

เมืองหลวงของแคว้นเอ่อตาน มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ แต่ไม่มีความอ่อนโยนอย่างแคว้นชางหลาน ข้างหูได้ยินทะเลาะเจรจาตกลงกัน และยังแทรกด้วยเสียงเชียร์มวยปล้ำของผู้ชายที่นั่น นอกจากนี้ยังมีร้านค้าที่ขายจริงจังมากมายในตลาด และมีแผงลอยมากมายบนพื้นดินนี้ มันครึกครื้นมากจนรถม้าคันนี้เคลื่อนย้ายได้ยาก

กู้อ้าวเวยคิด “เราลงรถแล้วเดินกันดีกว่า ไม่เช่นนั้นเกรงว่ามืดค่ำแล้วก็จะไม่พบฮ่องเต้”

ไม่รอเหล่าทหารตอบ นางได้คลุมผ้าพันคอด้วยตัวเองบดบังครึ่งหน้า แล้วมัดผมไว้สูง กระโดดออกจากรถม้าเบาๆ ดูราวกับอัศวิน