บทที่ 479 ผู้กระทำผิด

บทที่ 479 ผู้กระทำผิด

สองวันเต็มๆ ที่กู้อ้าวเวยไม่ออกไปไหน แต่ทุกๆ วันจะเห็นนางเขียนหนังสืออย่างรวดเร็วอยู่ใต้โคมไฟ หรือเอนกายบนที่นอนนุ่มในตอนกลางวันเพื่อบีบนวดขาของตนเอง ในทางตรงกันข้ามทำให้พ่อและลูกพี่ลูกน้องไม่อยากที่จะรบกวน

เช้านี้ ฉูหลี่และฉูห้าวยังคงหารือกันถึงวิธีจัดการกับฝ่ายแคว้นชางหลาน นางกำนัลที่นี่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “แย่แล้ว องค์หญิงจัดเตรียมข้าวของเรียบร้อยและตรัสว่าจะไป”

ฉูหลี่วางหน้าที่ทางการของเขาลงทันที เมื่อมาถึงอย่างเร่งรีบ เห็นเพียงกู้อ้าวเวยถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มองครักษ์กลุ่มหนึ่ง สัมภาระที่อยู่ด้านหลังไม่เล็กเท่าไหร่

เห็นฉูหลี่เดินมา กู้อ้าวเวยก็หยุดผลัก เพียงแค่หยุดนิ่งอยู่ที่เดิม

“ข้าอยากไปแล้ว”

“ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าห้ามไป” เดินอย่างเร็วไปยังข้างกายนาง เมื่อเห็นนางแต่งกายในชุดนักรบรู้เลยว่านางตั้งใจแน่วแน่ที่จะกำจัดความสัมพันธ์กับตนเอง ——เขาได้เตรียมชุดกระโปรงไว้สองตู้แล้ว

ตั้งแต่ต้นเขาไม่เคยสังเกตเห็นว่ากู้อ้าวเวยร่างแข็งทื่อ อุ้มนางกลับไปที่ตำหนักโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ

ทำไมเขาถึงเหมือนกับซ่านจินจื๋อ!

กู้อ้าวเวยหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผล มือข้างหนึ่งวางอยู่บนไหล่ของฉูหลี่ “ข้ารู้ว่าตนเองทำอะไรอยู่ ท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“ข้าคือพ่อของเจ้า!” ฉูหลี่ก็โกรธขึ้นมา มืออีกข้างยังกดขาของนางแน่น เพื่อไม่ให้นางทำแล้วทำเล่าอีก เสียงหม่นหมองไปมาก “หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า วันข้างหน้าข้าพบกับแม่เจ้า ควรอธิบายอย่างไร!”

กู้อ้าวเวยหน้าแดงไปทั้งหน้าจากการถูกกดขี่ เงยหน้าขึ้นมอง “ข้าอธิบายเอง”

“อย่างไรก็ตาม ข้าจะไม่ปล่อยให้ชีวิตตกอยู่ในอันตราย แคว้นชางหลานมีอ๋องจิ้ง แคว้นเจียงเยี่ยนมีกู้เฉิง นอกจากสองแคว้นนี้ เจ้าสามารถอยู่ในแคว้นเอ่อตานได้เท่านั้น” ฉูหลี่แทบไม่ยอมให้นางต่อต้าน แต่ในใจไม่ได้อยากทะเลาะกับบุตรสาว ทำได้เพียงลดเสียงให้อ่อนโยนลงอย่างอดทน “หากเจ้าอยากไปเยี่ยมเยือนแคว้นเอ่อตาน……”

“ข้าแค่ต้องการไปพบคนสำคัญคนหนึ่ง” กู้อ้าวเวยเปิดกระเป๋าสัมภาระของตนเองอย่างหงุดหงิด

ของที่อยู่ภายในล้วนเป็นสิ่งของที่ฉูหลี่ทำกับมือเมื่อยามว่างที่อยู่บนชั้นวางไม้นั่น

แต่ ฉูหลี่ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่นางต้องการสื่อหมายถึงอะไร กู้อ้าวเวยยัดสัมภาระเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในขณะที่เขาตกตะลึง “ส่งสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดส่งไปยังที่นี่ ข้าไม่ไปแล้ว ดีหรือไม่?”

ฉูหลี่ตะลึง สั่งให้ผู้คนรับสัมภาระไปด้วยใบหน้าที่สงบ

เมื่อรู้ว่าที่อยู่นี้เป็นเมืองแห่งหนึ่งในแคว้นเอ่อตาน เขาก็สงสัยในใจบุคคลคนสำคัญที่ลูกสาวพูดถึงนั้นคือผู้ใด แต่คนที่อยู่ด้านหลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างแน่นิ่งแล้ว เขียนกระดาษหลายแผ่นอย่างประณีต ห่อแล้วมอบมันให้กับองครักษ์ ให้คนนำไปพร้อมกันของ ยังย้ำเป็นพิเศษว่าห้ามเปิดออก

ความสงบชั่วครู่หนึ่ง เพียงพอที่ทำให้พ่อลูกสงบลง

กู้อ้าวเวยนึกขึ้นได้ในทันที พ่อไม่หมกมุ่นเหมือนกับซ่านจินจื๋อ แต่จากที่นางใช้เวลาอยู่ด้วยหลายวันมานี้ ก็สามารถเห็นเงาของแม่บนตัวพ่อ ทั้งสองถือปากกาเหมือนกัน แม้แต่ความผิดพลาดก็ยังเหมือนกันทุกประการ และดูเหมือนคำพูดคำเพียงไม่กี่คำ ก็สามารถพูดไปถึงแม่ของนางได้

แม้ว่าจะผ่านไปหลายปี พ่อผู้นี้ยังหมกมุ่นอยู่กับแม่

มีเพียงสิ่งหนึ่ง นางคิดว่าสามารถปล่อยให้แม่ของนางมาดูด้วยตนเอง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่นางต้องการจากไป นำสิ่งเหล่านี้ไปให้กับท่านปู่ของที่อยู่ในแคว้นเอ่อตาน ประการแรกคือได้พบกับเขา ประการที่สองคือสามารถเผยตัวตนที่แท้จริงของพ่อ