บทที่ 480 ระหว่างพ่อกับบุตรสาว

บทที่ 480 ระหว่างพ่อกับบุตรสาว

ในขณะอ๋องจิ้งได้รับจดหมายจากแคว้นเอ่อตาน คิดว่ากู้อ้าวเวยจะเป็นอย่างแต่ก่อนทำงานโดยไม่นำเรื่องส่วนตัวมาปน

แต่ดูอักษรในจดหมายนี้ แต่ซ่านจินจื๋อสัมผัสได้ถึงคำว่าเวรกรรมสองคำ

“ก่อนกู้เฉิงจะลงมือ ปราบชนเผ่าเร่ร่อนกับเพื่อนบ้านประเทศห้ามครอบครอง หลังจากสำเร็จ จะมาตามนัดหมาย กระจกที่แตกถึงจะไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิม แต่เจ้ากับข้าสุดท้ายก็ต้องหมดวาสนาต่อกัน”

คำว่าวาสนาสองคำในตอนนี้กลับให้ความหวังที่ไม่สิ้นสุดกับซ่านจินจื๋อ

ถ้าในตอนนั้นกู้อ้าวเวยไม่ได้แกล้งตาย บางทีเขาจะยังดื้อรั้นไม่เปลี่ยนความคิดที่ว่า ตนเองจะสามารถใช้ชีวิตคู่ได้อย่างมีความสุข คิดว่าตนมีรักแท้ต่อซูพ่านเอ๋อ

คิดอย่างละเอียด ทุกอย่างที่เกี่ยวกับซูพ่านเอ๋อเคยมีเงาของอาจารย์กับอาจารย์แม่

แต่เวลาที่อยู่กับกู้อ้าวเวย สบายใจจากใจสู่ภายนอก

ได้แต่โทษเขาที่ตอนนั้นไม่เคยสังเกต

เขารีบนำเรื่องนี้ไปบอกเฉิงซาน สั่งให้เฉิงซานไปติดตามเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง ไม่ป่าวประกาศ แม้แต่ซูพ่านเอ๋อก็ห้ามบอก

แต่เขาก็ไม่รู้ เมื่อเขาเริ่มประนีประนอมต่อความรู้สึก มีดคมของกู้อ้าวเวยก็อยู่บนคอของซูพ่านเอ๋อแล้ว

นางและฉูหลี่นั่งอยู่บนเก้าอี้หินในสวน ขนมในมือกัดไปคำหนึ่งแล้วก็วาง กลัวจะเกิดต่อต้านกับยาในร่างกาย ถึงแม้ท่าทางจะทำเป็นไม่สนใจ นางเปิดปากพูดก็เปลี่ยน “ข้าไม่เป็นดั่งท่านแม่ในใจของฮ่องเต้ ข้ามีแค้นก็จะแก้แค้น ถึงแม้การฆ่าซูพ่านเอ๋อจะต้องแลกด้วยการทรมานข้ากับซ่านจินจื๋อทั้งชีวิต ก็เป็นสิ่งที่สมควร”

“พวกเราติดค้างกันมากพอแล้ว ใช้แผนร้ายมากเกินไป สุดท้ายก็ทำร้ายตัวเอง รอเพียงสักวันจะสามารถทำตามสัญญาของกุ่ยเม่ยและชิงต้าย ออกไปสักพัก รอหลังจากกุ่ยเม่ยเป็นอิสระแล้ว ชีวิตข้านี้ก็ไม่สนแล้วว่าจะเป็นอย่างไร”

กู้อ้าวเวยพูดเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

ความปวดใจในเรือนหอ ขณะถูกใส่ร้ายคุมขังไม่มีแม้เรี่ยวแรง และการสูญเสียต่างๆ นานา ในคืนหิมะ แต่มีสองคนเดินไปบ้านริมน้ำโล่เสีย และมีซ่านจินจื๋อยื่นมือเพื่อช่วยเหลือ มีการเคารพเป็นธรรมดาของทหาร

แม้แผนร้ายมากมาย ใจดวงนี้ทะลุเป็นพันรู แต่ทำให้ทุกย่างก้าวเติบโต

ตอนนี้เรื่องเหล่านี้ถูกพูดออกมา ตั้งแต่เริ่มจนจบกู้อ้าวเวยสีหน้าไม่เปลี่ยน ยังเป็นผู้ฟังที่ดี

“ข้าไม่โกรธฟ้าดิน ยิ่งไม่โกรธพ่อแม่ สิ่งเดียวที่เสียใจก็คือในชีวิตนี้ไม่อาจเริ่มต้นใหม่ได้ ท้ายที่สุดคือการคิดถึงส่วนรวม ลืมความตั้งใจตอนต้นที่ช่วยเหลือคนตรงหน้า ยิ่งไม่ต้องพูด จากนี้มือคู่นี้ก็จะเปื้อนเลือด เป็นฝันร้ายติดตามตัว ก็เป็นตัวข้าที่เลือกให้มันเกิด” กู้อ้าวเวยนอนอยู่บนโต๊ะ หัวเราะเบาๆ ให้กับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว “หากเป็นไปได้ ครึ่งชีวิตที่เหลือไปที่อารามไป๋หม่าอยู่เป็นเพื่อนกับอาจารย์สวีเชินกวาดพื้นก็ไม่เลว”

ฉูหลี่ฟังตั้งแต่ต้นอย่างเงียบๆ จนกระทั่งได้ยินประโยคสุดท้าย เขาก็ยิ่งไม่รู้ควรจะอยู่ร่วมกับบุตรสาวคนนี้อย่างไร

นางเหมือนเข้าใจและมีเหตุผล แล้วยังรู้ว่าจุดจบไม่ได้ต้องการแพ้ชนะ

แต่พอพูดไปพูดมา ก็มีแต่ความช้ำใจและแผนร้าย ส่วนที่เหลืออีกครึ่งของความรักในครอบครัวก็ถูกใช้กับกู้เฉิงตั้งแต่นั้นมา ก็ถูกทำลายอย่างแหลกละเอียดด้วยความจริง ตอนนี้บางครั้งก็มีความหยิ่งยโสครอบงำอยู่ แต่หัวใจดวงนี้กลับเย็นชา

“ข้าพูดจบแล้ว ท่านล่ะ?” กู้อ้าวเวยลูบขาของตนเอง

ฉูหลี่พูดไม่ออกสักพัก แตกต่างจากความสัมพันธ์ระหว่างกู้อ้าวเวยและซ่านจินจื๋อ เพียงแค่เขานึกถึงหยุนหว่านในใจก็ร้อนรุ่ม พูดไปพูดมาก็เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องที่ถูกเรียกว่าเรื่องใหญ่จริงๆ เขาก็ไม่อยากให้บุตรสาวรับรู้ เงียบอยู่นาน จึงพูดขึ้นคำหนึ่ง “หลายปีมานี้ ข้าก็เอาแต่คิดถึงแม่ของเจ้า”

มือกู้อ้าวเวยหยุดทันที จ้องมองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ “ดังนั้นท่านไม่สนใจเรื่องบ้านเมืองเลยหรือ?”