บทที่ 552 ลูกปัด

บทที่ 552 ลูกปัด

“พระองค์ทั้งสองท่านอยู่ห้องด้านใน...”

สาวใช้ที่ออกมารายงานใบหน้าแดงก่ำกะทันหัน

หยุนหว่านบีบมือที่กำบนขอบแก้วแน่น และเข้าใจในทันที ก่อนกระแอมไอสองสามครั้ง ทำได้เพียงรอคอยอย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปเป็นเวลานาน กู้อ้าวเวยจึงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาอย่างซวนเซ ดวงตาคู่หนึ่งกลับยังเจือแววพึงพอใจหลายขนัด แม้กระทั่งซ่านจินจื๋อที่รีบรุดตามหลังมาก็ยังเปี่ยมด้วยความเคลิบเคลิ้ม รังแต่จะทำให้หยุนหว่านในฐานะคนเป็นแม่เกิดความกระอักกระอ่วน

กู้อ้าวเวยกลับไม่ค่อยอึกอัก ผิวหน้าก็ไม่เรื่อแดง นั่งลงข้างกายหยุนหว่านอย่างว่าง่ายพลางกล่าวถามนาง “ท่านแม่เตรียมตัวจะไปเมืองเย่นสักเที่ยวใช่หรือไม่”

“ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละ” หยุนหว่านยังคงกระแอมไออย่างอึดอัดตามเดิม “หลายวันมานี้เรื่องราวต่าง ๆ เป็นไปได้ไม่ดีเท่าไร หากเจ้ามีเวลาไม่สู้ไปอารามสักเที่ยว ยุ่งกับพวกเรื่องราวใหญ่โตให้น้อย ๆ หน่อย พยายามมอบให้พวกเขาไปจัดการก็สิ้นเรื่องแล้ว”

“เวยเอ๋อทราบแล้ว” กู้อ้าวเวยรีบพยักหน้าทันที

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเรียบง่ายสักพัก คนข้างกายของหยุนหว่านเริ่มเร่งเร้าขึ้นมา บอกว่าจะไปดูสถานการณ์ที่เมืองหมู่บ้านในเอ่อตานก่อน หลังจากนั้นจึงจะกลับไปชางหลาน เมืองเย่น

การไปคราวนี้ หยุนหว่านกลัวว่าคงต้องรอครึ่งค่อนปีกว่าจะได้หวนกลับมา

และก็มีเพียงเวลานี้ กู้อ้าวเวยถึงได้ชิงชังรถม้านี้ คิดว่าหากสะดวกสบายกว่านี้หน่อย ก็คงสามารถประหยัดเวลาได้สักกี่มากน้อยกันนะ

หยุนหว่านจึงทำเพียงกอดกู้อ้าวเวยสักพัก ก่อนจะจากไปยิ่งไม่ลืมเอ่ยเตือนซ่านจินจื๋อ “ทำอนาจารกลางวันแสก ๆ ไม่ดีนัก อุปนิสัยกู้อ้าวเวยไร้ความกังวล เจ้ากลับไม่ใส่ใจเลย?”

“ข้าไม่ดีเอง” ซ่านจินจื๋อตอบรับอย่างกระอักกระอ่วน และได้รับยาถอนพิษที่หยุนหว่านยื่นมาให้ตนแบบไม่นอกเหนือความคาดหมาย “หลังจากทานแล้วให้พักฟื้นดี ๆ สักสองสามวันก็ดีขึ้นแล้ว”

“ท่านไม่กลัวข้าทำร้ายนางแล้วหรือ” ตั้งแต่ต้นจนจบซ่านจินจื๋อแบมือออกตลอด ไม่เคยได้ประกบกันเลย

“ตอนนี้เจ้าสามารถลองเชิงปลุกปั่นเอ่อตานได้แล้ว”

ทิ้งประโยคนี้ไว้ หยุนหว่านปีนขึ้นรถม้า ซ่านจินจื๋อเองก็จนปัญญากับเรื่องนี้

รอกระทั่งหยุนหว่านจากไป กู้อ้าวเวยจึงเดินสาวเท้ามาหยุดอยู่ข้างกายของเขา พิงบนไหล่ของเขาอย่างได้ใจ ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าเหลือบมองเขา “ทำไมท่านถึงได้ว่าง่ายขนาดนี้”

ซ่านจินจื๋อประสานมือของนางเอาไว้เฉกเช่นเคย เติมเต็มง่ามนิ้วของนางทั้งหมด “ตอนนี้เจ้างดงามอ่อนช้อยเสียยิ่งกว่าช่อผกา ข้าจะกล้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไรกัน”

ถูกเอ่ยเช่นนี้ แม้ว่ากู้อ้าวเวยจะค่อนข้างเกรงอกเกรงใจ แต่กลับเอ่ยถ้อยคำโต้แย้งออกมาไม่ได้

ซ่านจินจื๋อทานยาถอนพิษลงไป กู้อ้าวเวยส่งคนไปเตรียมรถม้า หมายจะไปอารามสักครั้ง

นางเคยมอบลูกปัดหนึ่งเส้นให้กับฉูหลี่ผู้เป็นบิดา แต่เป็นเพียงแค่สินค้าวางขายตามท้องถนน ตอนนี้พอดีถือโอกาสนี้ไปขอสิ่งดี ๆ ที่อารามด้วยเลย

ซ่านจินจื๋อเองก็จำเป็นต้องพักผ่อนอย่างดีสักระยะหนึ่ง

อารามอยู่บนเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง ภูเขานิรนาม อารามแห่งนี้ก็นิรนามเช่นกัน

ในบรรดาสุภาพบุรุษทั้งหลายก็ไม่ได้นับถือพระเจ้าและพุทธองค์ เลื่อมใสก็แต่ฟ้าดิน ยามกลางวันตอนเช้าตรู่จำต้องนั่งสงบนิ่งอยู่ภายใต้ชายคา ทานเนื้อคาวคลุ้งผสมผสานกับน้ำจัณฑ์ ทว่าก่อนทานอาหารทุกมื้อกลับต้องแผ่เมตตาก่อนเสมอ หลังภูเขาอุปถัมภ์เลี้ยงดูเด็กจำนวนไม่น้อย ผู้คนในวัดวาอารามส่วนมากจะเป็นสุภาพบุรุษ ยามปกติไม่ได้ท่องพระคัมภีร์บ่อยนัก เพียงแต่บ่มเพาะวิธีทางความประพฤติเท่านั้น

ถูกเรียกว่าอาราม แต่เนื่องจากมีคนจำนวนไม่น้อยต่างบอกว่าสถานที่ดังกล่าวเป็นอารามแห่งแรกบนผืนแผ่นดินใหญ่นี้ ต่อให้ตอนนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ทว่ายังคงมีพระชั้นสูงจากทั่วทุกมุมเมืองหลั่งไหลเข้ามาเยี่ยมเยียน

เด็กกำพร้าที่กู้อ้าวเวยเคยช่วยชีวิตส่วนมากก็ถูกส่งเข้ามายังสถานที่แห่งนี้

ยังไม่ทันย่างเหยียบบนประตูหลัก ก็สามารถมองเห็นพวกเด็กน้อยที่สวมเพียงชุดเดียวเรียบง่ายเดินกันให้ควัก เสียงหัวเราะเติมเต็มป่าเขาลำเนาไพร พวกเราทั้งสองยังไม่ได้พาคนเข้ามา กู้อ้าวเวยก็ยังสวมผ้าคลุมหน้าโปร่งบางเอาไว้อยู่ ซ่านจินจื๋อก็ยังสวมอาภรณ์ตัวยาวสีดำขลับตามเดิม ในเวลานี้กำลังจูงกู้อ้าวเวยเอาไว้อย่างระมัดระวัง

คืนนั้นที่หยุนหว่านจากไป กู้อ้าวเวยเกือบจะผล็อยหลับไปในบ่อน้ำพุร้อน หลังจากถูกสาวใช้ไม่กี่คนหามขึ้นมาก็ตากลมเย็น ถึงแม้จะเลี่ยงเสียงหัวเราะหยันจากซ่านจินจื๋อไม่ได้ แต่ตลอดทางหลายวันมานี้กลับดูแลเป็นอย่างดี ทว่าจนป่านนี้ก็ยังไม่ดีขึ้นเลย