บทที่ 553 ข้าทาสสร้างสถานการณ์รบ

บทที่ 553 ข้าทาสสร้างสถานการณ์รบ

คุกใต้ดินซึ่งไม่เห็นแสงตะวัน

หลังจากซูพ่านเอ๋อถูกกักขังในกรงเหล็ก มีแสงสว่างเพียงรำไรกระทบใบหน้าของคนที่มาเยือน

นางคิดไม่ถึงว่าทั้ง ๆ ที่ตนเข้ามาในฐานะองค์หญิงแคว้นซินแท้ ๆ แต่กลับยังไม่ได้พบอ้ายหยินสักครั้ง หนำซ้ำยังถูกคนลากเข้าตะรางอย่างไร้ปรานีอีกด้วย ทนรับการเฆี่ยนตีด้วยเส้นแส้ แผ่นหลังนั้นเปื้อนเลือด เสื้อผ้าบนเรือนกายก็แสนยับเยิน

ส่วนอ้ายจือที่ถูกกักขังก่อนหน้าที่ซูพ่านเอ๋อจะมากลับยืนมั่นอยู่หน้าประตูอย่างนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว หนำซ้ำองครักษ์ข้างกายยังช่วยนางถือตะเกียงอีกด้วย

“บิดารู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์และการเจรจาระหว่างท่านกับกู้เฉิงมาตั้งนานแล้ว กลับคาดไม่ถึงว่าท่านคิดว่าเขาจะไม่กล้าฆ่าท่านจริง ๆ” อ้ายจือนั่งยอง ๆ ข้างรั้วเหล็ก สายตาจ้องมองที่นางโดยตรง “ท่านโง่เง่ากว่ากู้อ้าวเวยมากมายนัก ถึงขั้นไม่รู้เชียวว่านับตั้งแต่แรกกู้เฉิงไม่ได้หมายจะให้ท่านรอดชีวิตกลับไป”

“กู้เฉิงนั้น...”

“ไม่เช่นนั้นท่านคิดว่าพวกเรามีสายลับที่จะเข้าใกล้ฮ่องเต้แคว้นศัตรูได้หรือ” อ้ายจือทอดถอนใจเบา ๆ หยิบเอาอาหารจากในมือของผู้ติดตาม ส่งเข้าไปในกรงรั้วเหล็ก

กลับมองเห็นรอยแผลเป็นอันน่ากลัวบนน่องขาของนางโดยไม่ตั้งใจเข้า

“ท่านได้รับบาดเจ็บคราวนี้ วันหน้าจะไปพบอ๋องจิ้งได้อย่างไรกันอีกเล่า” อ้ายจือทอดถอนใจเบา ๆ อีกครั้ง ยื่นยารักษาแผลและผ้าเนื้อละเอียดส่งให้นางผ่านทางช่องว่าง

ซูพ่านเอ๋อหอบหายใจอย่างหนัก และยิ่งต้องการใช้ดาบตัดเฉือนกู้อ้าวเวยมากขึ้นกว่าเดิม

ขณะที่โกรธแกมหงุดหงิด คุกใต้ดินอันเงียบสงบก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังลอยเข้ามา

เมี่ยวหารแทบจะกรูเข้ามาเบื้องหน้าคุก นั่งยอง ๆ บนพื้นกุมมือของซูพ่านเอ๋อเอาไว้ ทั้งนัยน์ตาเปี่ยมด้วยความปวดใจ “นี่ท่าน...”

“ตอนนี้นางถูกกู้เฉิงขายให้พวกเราแล้ว” อ้ายจือเสมองมือคู่นั้นซึ่งกำกันแน่นของทั้งสองคน รู้สึกเพียงแต่คลื่นไส้ จึงหยัดตัวลุกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าปกป้องท่านไว้ไม่ได้หรอก พวกท่านหารือกันเอาเองเสีย คนที่อยู่ด้านนอกก็ติดสินบนไว้เรียบร้อยแล้ว”

กล่าวจบ อ้ายจือก็ให้ผู้ติดตามวางตะเกียงลง ก่อนออกไปอย่างรวดเร็ว

ด้านในห้องย่อมต้องมีคนอื่น ๆ ที่คอยฟังน้ำคำของทั้งสอง ส่วนนางกลับยังต้องคอยติดสินบนไปทั่ว ยิ่งไม่อายปล่อยให้อ้ายหยินรู้ว่าตนได้ยินข่าวนี้มาจากทางฝั่งของกู่เซิง ทำเพียงจัดระเบียบเสื้อผ้า นำคนมายังห้องหนังสือของบิดา

อ้ายหยินอายุมากแล้ว ในเวลานี้เอกสารราชการส่วนใหญ่ถูกส่งมอบให้กับลูกชายหลายคนไป

ตอนนี้เหลือบเห็นลูกสาวคนนี้ กลับใคร่รู้ขึ้นมา “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซูพ่านเอ๋อเป็นคนไม่ดี”

อ้ายจือหัวเราะหยันหนึ่งที ทำเพียงวางขวดหยกหนึ่งอันลงบนผิวโต๊ะ “พิษนี้ข้าเคยเห็นที่ตำหนักอ๋องจิ้ง ทั้งยังเป็นพิษที่กู้อ้าวเวยพระชายาจิ้งคนก่อนทำขึ้น นางมาครั้งนี้ได้พกมาด้วยกว่าสิบชนิด ซ้ำยังไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของกู้เฉิงอีก จึงคิดว่านางอาจจะเดิมพันชีวิตของตัวเอง เพื่อแลกกับชีวิตของใครหรือไม่...”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ อ้ายจือทำเพียงช้อนสายตามองไปทางบิดา

บุคคลหลังจึงเข้าใจความหมายนี้ทันใด พลางควงขวดหยกเล่น “แต่ข้ากลับไม่ได้ยินข่าวอะไรเลยด้วยซ้ำ หากกู้เฉิงเต็มใจร้องขอความสงบจริง ๆ ข้ายังทำร้ายลูกสาวในนามคนนี้ของเขาอีกด้วย...”

“รายงานขอรับ” ทหารนายหนึ่งพุ่งถลาเข้ามาจากด้านข้าง “แคว้นซินบุกโจมตีอีกครั้ง พระองค์ได้นำคนไปรักษาเมืองด้วยตัวเองแล้ว”

อ้ายหยินตบโต๊ะลุกขึ้นทันที อ้ายจือกลับหัวเราะเย็นชา “ท่านพ่อคิดว่า นี่ก็คือความจริงใจของกู้เฉิงหรอกหรือ”

จากนั้นสายตาอ้ายหยินพลันเย็นเยียบ คิดในใจว่า หากกู้เฉิงคนนี้ไม่ได้มีการวางแผนล่วงหน้า คิดว่าซูพ่านเอ๋อคล่องมือแล้ว ทำไมต้องส่งคนมาบุกโจมตีอีก คงทำได้เพียงให้อ้ายจือคอยดูซูพ่านเอ๋อไว้ให้ดี ส่วนตนค่อยออกไปฟังข่าวคราวของแนวหน้าอีกที

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน การบุกโจมตีหนนี้ แม้แต่แคว้นซินก็ยังยุ่งเหยิงเป็นพัลวัน

กู้เฉิงยกมือขึ้นฟาดผิวโต๊ะอย่างดุดัน ตบจนโต๊ะเกิดเสียงดังปึงปัง ตะคอกอย่างเดือดดาลว่า “เมื่อครู่พวกเราส่งคนเข้าไปแล้ว เหตุใดตอนนี้เจ้าพวกโง่นั่นถึงไม่ฟังบัญชาแล้วเคลื่อนทัพไป”