บทที่ 571 ความยุ่งเหยิงของตำบลเหยสุ่ย

บทที่ 571 ความยุ่งเหยิงของตำบลเหยสุ่ย

“ดังนั้นท่านแม่ พาข้ามาที่นี่ก็หมายถึง.....”

กู้อ้าวเวยรู้สึกตัวขึ้นมา　

“สถานที่แห่งนี้ถูกบันทึกไว้ในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำตระกูลหยุนว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ โดยทั่วไปแล้วจะเข้าได้เฉพาะผู้ที่แต่งงานกับราชวงศ์และพวกผู้นำครอบครัวเท่านั้น เดินทีคิดจะพาเจ้ามาที่นี่นานแล้ว หากแต่ซ่านต้วนโฉงกลับไม่ไว้วางใจซ่านจินจื๋อ รู้สึกว่าเจ้ารักเขามาก หากบอกให้รู้จักสถานที่แห่งนี้ ซ่านจินจื๋อก็อาจจะมุ่งมาบุกที่นี่” วางกล่องไม้ไว้ด้านหลังของแผ่นหินที่หัก

กู้อ้าวเวยพยักหน้าหนักแน่น

แม้ว่าก่อนหน้านี้ซ่านต้วนโฉงจะเคยตามใจซ่านจินจื๋อมาก่อน แต่ในใจก็รู้จักซ่านจินจื๋อผู้อยู่ติดตามใกล้ชิดซูพ่านเอ๋อดี จะต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนเองต้องการแน่นอน หากบอกตอนนี้ ก็กลัวว่าจะเชื่อในนิสัยของซ่านจินจื๋อด้วย

“ในกรณีนี้ หากไม่ได้อยู่กับเจ้า เสด็จพี่ก็คงจะไม่บอกเรื่องนี้กับข้าแน่นอน”

ซ่านจินจื๋อกอดนางไว้ในอ้อมแขน รอจนกระทั่งออกจากถ้าแห่งนี้ไป จึงได้ยินเสียงของซ่านจินจื๋อพูดเบาๆ อยู่ข้างหูของนาง “คำพวกนั้น ยังไม่เคยพบเห็นในตำราเล่มใด”

“นั่นเป็นคำพูดที่บ้านเกิดของข้า ข้าตัวจริง บ้านเกิดเมืองนอน” จงใจเน้นหนักไปยังสามคำสุดท้าย กู้อ้าวเวยจากไปโดยไม่ทันรอให้หยุนหว่านเก็บของ ยกมือขึ้นกดท้ายทอยของซ่านจินจื๋อ เขากำลังประทับริมฝีปากอันเยือกเย็นลงไป “เจ้าเป็นคนที่สองที่ได้รู้เรื่องนี้”

ซ่านจินจื๋อผงะไป ยังคงต้องการให้จูบนี้ลึกซึ่งมากขึ้น แต่กลับได้ยินเสียงของหยุนหว่าน จึงได้แต่ปล่อยนางไป และถามออกไป “คนแรกคือใครหรือ”

ทราบดี คำเหล่านี้เจ้าล้วนแต่เป็นคนสอนข้า ใช่ไหม

จริง ๆแล้ว เดิมทีกู้อ้าวเวยคนนี้ไม่ใช่กู้อ้าวเวยคนก่อนหน้าแล้ว

ซ่านจินจื๋อไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดา แต่ตอนนี้มองเห็นกู้อ้าวเวยวิ่งกลับไปกอดกายของหยุนหว่านด้วยความใกล้ชิด ก็อดจะยิ้มไม่ได้ พึมพำกับตนเอง “เป็นสิ่งที่ข้าสอนจริง ๆ”

“ข้าพูดไม่ผิดสักหน่อย ตัวหนังสือเหล่านี้ข้าเคยเห็นมาก่อนในหนังสือที่ตำหนักอ๋องจิ้ง” กู้อ้าวเวยมองเขาและกระพริบตา พูดต่อไป “หลังจากออกไปแล้ว ข้าจะมอบความภักดีต่อท่าน อ๋องจิ้งท่านก็เติมเต็มความปรารถนาของข้าใช่หรือไม่”

“ควรจะเป็นเช่นนั้น” ซ่านจินจื๋อระงับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

หยุนหว่านไม่รู้เลยว่าระหว่างทั้งสองคนนี้ได้เอาเรื่องจริงจังมาทำเป็นเรื่องสนุก หรือมันจะเป็นเพียงเกมจริง ๆ ได้แต่ตบแขนกู้อ้าวเวยเบาๆ “ตอนนี้ยิ่งจะดื้อแล้วนะสิ ตอนนี้เรื่องของอ้ายซู่จือข้ายังไม่ได้สั่งสอนเจ้าเลย....”

จากนั้นก็ถูกหยุนหว่านพูดบ่นมาเกือบจะตลอดทาง

กลับถึงตำบลเหยสุ่ยอีกครั้ง กู้อ้าวเวยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำพูดเหล่านั้นหมายถึงอะไร เพียงแต่นำเอาอักษรปัจจุบันพวกนั้นแปลออกมา ส่งมอบให้กับอาจารย์ด้านฮวงจุ้ยที่ทิงเฟิงเก๋อหามาให้

หลังจากนั้นไม่กี่วัน บนเขาลูกนั้นได้เกิดไฟป่าขึ้น ไฟลุกไหม้อยู่เป็นเวลาสามวันเต็ม

หยุนหว่านก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงจดหมายฉบับหนึ่งว่าจะกลับไปเมืองเทียนเหยียนเพื่อรายงานการปฏิบัติงานต่อซ่านต้วนโฉง

กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาในวันนี้ ยังไม่ทันจะได้ปลอดโปร่ง กลับคิดถึงเรื่องที่จะต้องไปยังชายแดนเพื่อจัดการกับซูพ่านเอ๋อในอีกสองสามวันนี้ ในที่นี่ได้ถูกผู้ชายด้านข้างกายประคองศีรษะเอาไว้ แล้วพูดไปข้างหู “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

ใกล้กับหมอนอันนุ่มของตนเอง กู้อ้าวเวยหรี่ตาขึ้นมองและคว้าไปยังเสื้อผ้าที่ไหล่ของเขา “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

เสียงหัวเราะเบาๆของซ่านจินจื๋อดังเข้าไปในหู หลังจากนั้นผ้าห่มบนร่างก็ถูกยกขึ้นทันที “คนของกู้เฉิงเข้ามาแล้ว กลัวว่าหากได้รู้ว่าไฟป่าเผาไหม้ไปมากมายแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องเปล่าประโยชน์ที่คุณป้าจะฝังฟ้าร้องไว้ข้างใต้”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ภูเขาจะเกิดเผาไหม้ในช่วงฝนฟ้าคะนอง” ตอนนี้กู้อ้าวเวยรู้สึกงุนงงหลังจากถูกพะเน้าพะนอ โน้มตัวเข้าสู่อ้อมแขนของซ่านจินจื๋ออีกครั้ง “เมื่อถึงเวลาปล่อยข่าวว่าใบสั่งยาอายุวัฒนะได้หายไปแล้ว อย่างไรก็มีคนเชื่อ”

ซ่านจินจื๋อมองไปที่นางอย่างทำอะไรไม่ถูก

คนคนนี้ยังไม่ทันจะตื่นดีสมองก็ต้องวางแผนไปทีละเรื่องแล้ว