บทที่ 572 ความกรุณาและความรับผิดชอบ

บทที่ 572 ความกรุณาและความรับผิดชอบ

นั่งอยู่ในรถม้า มุ่งหน้าไปเพื่อรายงานเรื่องเกี่ยวกับซูพ่านเอ๋อ

เห็นซ่านจินจื๋อจ้องมองตนเองอย่างไม่ละสายตา กู้อ้าวเวยเริ่มชักสีหน้าอย่างทนไม่ไหว “ทำไมจ้องมองข้าแบบนี้”

“เจ้าต้องการจะไปจัดการกับความเละเทะของตำบลเหยสุ่ยจริงหรือ”

“รับปากไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้” กู้อ้าวเวยพยักหน้า เป็นการยากนักที่จะเห็นซ่านจินจื๋อทำสีหน้าเฉยเมยอย่างที่เคยเป็น มองเขาอย่างตึงเครียดเช่นกัน “ตรงกันข้ามพี่ชายของเจ้าให้เจ้าสะสางความเละเทะยุ่งเหยิงนี้ เจ้าก็ควรจะรู้ต้องทำอย่างไรจึงจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้...”

ซ่านจินจื๋อจ้องมองขัดจังหวะคำพูดอีกสี่คำของนาง – ตัดรากถอนโคน

บางทีซ่านจินจื๋ออาจจะไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ แต่กู้อ้าวเวยกลับรู้วิธีแก้ปัญหาความยุ่งเหยิงนี้

ตำบลเหยสุ่ยเป็นสถานที่ไม่มีกฎของกษัตริย์ และยังเป็นสถานที่ซึ่งฮ่องเต้ใช้ฝึกคนเป็นการส่วนตัว ตอนนี้พวกตระกูลหยุนที่อยู่ด้านนอกเดินทางไปได้เจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าคนของตำบลเหยสุ่ยจะต่อสู้ได้อีกหรือไม่หลังจากหยุนหว่านจากไป ดังนั้น นี่อาจจะเป็นเพราะไฟเผาไหม้แล้วล่ะ”

กู้อ้าวเวยต้องการที่จะจัดการกับเรื่องราวและผู้คนที่นี่ และก็ดูจะลำบากอยู่ไม่น้อย

“พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้า อย่าคิดเข้าไปยุ่งเรื่องไม่ควรยุ่งเลย” น้ำเสียงของซ่านจินจื๋อมีความโกรธเล็กน้อย

“เจ้าทำให้ข้าต้องอึดอัดที่ต้องพาพวกทหารไปตาย แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทรชน แต่มันก็คือชีวิตคนชีวิตหนึ่ง ข้าฆ่าคนที่สมควรถูกฆ่า หากไม่สมควรฆ่า ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้าลงมือ”

กู้อ้าวเวยยกคางขึ้นเล็กน้อย ตาทั้งสองคู่สบตากัน เปลวไฟก็ลุกโชนทันที

ความคิดเห็นแปลกแยกกันอีกครั้ง มันอาจจะเป็นมาตั้งแต่ต้น พวกเขาสองคนมีพื้นฐานที่แตกต่างกัน

ผู้ชายคนนี้มีวิสัยทัศน์ยาวไกล หากนับชีวิตเป็นตัวเลข บางทีซูพ่านเอ๋ออาจจะทำอะไรผิดพลาดในเวลานี้ หากแต่เขายังไม่ใช่คนที่มองเห็นชีวิตคนเป็นผักเป็นหญ้า และไม่ฆ่าพลเรือนคนสามัญ จะฆ่าคนแต่ในสนามรบและลงโทษอาชญากรเท่านั้น

และภายใต้สายตาอันเฉียบแหลมของผู้หญิงอย่างกู้อ้าวเวย มีคนที่ฆ่าได้ มีคนที่ไม่ควรฆ่า ไม่สามารถคำนวณออกมาเป็นตัวเลขได้ นางยิ่งไม่เกรงกลัวว่าจะมีวันเวลาที่ยาวนาน แต่กลัวการฆ่าคนโดยไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า

“อย่างนั้นหากว่าตอนนี้มีเมืองหนึ่งล้วนเต็มไปด้วยคนบ้า ข้าไม่ต้องฆ่าล้างเมืองหรือ” ซ่านจินจื๋อพูดขึ้นอย่างทันทีทันใด ด้วยสีหน้าท่าทางเย็นชา

“หากเจ็บป่วย ก็รักษา หากบ้าคลั่งกระหายเลือด ก็สังหาร” กู้อ้าวเวยพูดพลางยกคิ้วขึ้นเบาๆ

“ตำบลเหยสุ่ยล้วนมีแต่คนถูกเนรเทศจำนวนมากมาย”

“พวกคนถูกเนรเทศทำอะไรได้มากกว่าที่เจ้าคิด” กู้อ้าวเวยบอกเขา “ที่อยู่ในมือเจ้า พวกอาชญากรที่ถูกเนรเทศอาจกลายเป็นทหารหน่วยกล้าตาย อาจถูกคนอื่นใช้ประโยชน์จากความหยิ่งผยอง แต่หากส่งเขาไปสู่ปรโลกโดยตรง กระดูกและเนื้อที่อยู่บนโลก ก็จะเป็นสิ่งที่เจ้าไม่สามารถชำระล้างไปได้ตลอดชีวิต”

ซ่านจินจื๋อถึงกับนิ่งผงะไปชั่วขณะ ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ กู้อ้าวเวยได้เดินมาอยู่ด้านข้างของเขาแล้ว นั่งลงบนตักของเขา วางมือทั้งสองข้างบนใบหน้าของเขา มองเขาด้วยสายตาจริงจัง “ซูพ่านเอ๋อสอนให้เจ้ากระหายที่จะเข่นฆ่า แต่ข้ากลับจะสอนให้เจ้าอยู่กับความอดทน เพื่อทำประโยชน์ให้ดีที่สุด”

รถม้ากระแทก ชายคนนั้นเอื้อมมือออกไปเพื่อคว้านางมาไว้ในอ้อมแขน

“เจ้าต้องการให้ข้าใช้ประโยชน์จากพวกเขา เช่นเดียวกับในตอนนั้นที่เจ้านำพวกทาสนั่นกลับมาด้วย”

“ใช่ ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้าไม่ใช่คนดีอะไร มันไม่เกี่ยวกับการช่วยชีวิตผู้คน ข้ามีความปีติยินดีที่ได้ช่วยชีวิตผู้คนที่มีประโยชน์ หากช่วยพวกขี้แพ้ก็จะรู้สึกเป็นความอัปยศ” กู้อ้าวเวยผ่อนความแข็งแกร่งของนางลง ใช้สายตาจ้องมองในดวงตาเขาอย่างละเอียด รวมถึงขนตา แล้วพูดต่อไป “พวกหมอเรียนวิชาการแพทย์ก็เพื่อช่วยคน เพื่อคำว่าความรับผิดชอบ ไม่ใช่เพื่อความเมตตากรุณา”

“เจ้าทำเพื่อข้าใช่ไหม” ซ่านจินจื๋อลูบเอวของนาง

“คิดมากแล้ว เป็นแค่การใช้นำมาใช้ใหม่ให้เกิดประโยชน์” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นตบแก้มเขา “เมื่อถึงเวลาที่อยู่ต่อหน้าของซูพ่านเอ๋อ อย่าได้เผยธาตุแท้ เพียงแต่เจ้าแค่แสดงว่าปฏิบัติต่อข้าดีมากขึ้นก็ได้แล้ว”