บทที่ 591 ขอราชโองการพระราชทานสมรส

บทที่ 591 ขอราชโองการพระราชทานสมรส

ในป่าเขาถึงแม้แมลงพิษจะมีไม่มาก แต่ขนาดเล็กมากและยากต่อการสัมผัสได้

องค์ชายเก้าเสนอให้รีบย้ายไปยังบ้านพักที่พวกเขาลี้ภัยขามาชั่วคราว เหลือเพียงแต่คนจำนวนน้อยและหมอหลวงที่จัดการแมลงพิษ

กู้อ้าวเวยอ้างว่าบาดเจ็บและหมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา แต่กลับสามารถอยู่ที่นี่กับซ่านจินจื๋อเป็นการชั่วคราวได้ ซ่านเซิ่งหานยังมาหาด้วยหวังว่าจะเยี่ยมเยียน กลับถูกซ่านจินจื๋อที่เพิ่งออกจากประตูมาขวางเอาไว้ก่อน “องค์ชายสาม ระหว่างหญิงชายได้มีข้อห้ามขีดไว้อยู่”

“ข้ายังมีธุระต้องคุยกับนาง” สายตาซ่านเซิ่งหานคมกริบ มองทางสีหน้าของซ่านจินจื๋อที่เริ่มขยายความดุดันขึ้นเรื่อย ๆ “ท่านเอาแต่พูดว่าจะปกป้องนาง แต่มันก็ได้เพียงเท่านี้เอง”

”นั่นยังไม่ถึงคราวที่เจ้าต้องปริปากพูด” ซ่านจินจื๋อมุ่นคิ้ว

“หากว่ามีสตรีที่มอบดวงใจให้ข้าปานนี้ ข้าต้องมอบความรู้สึกปลอดภัยแก่นางอย่างเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว” เป็นครั้งแรกที่ซ่านเซิ่งหานสลัดมือของซ่านจินจื๋อออก ปัจจุบันเขาสูงศักดิ์พอ ๆ กับซ่านจินจื๋อแล้ว แม้ว่าความอาจหาญจะยังไม่อาจเทียบซ่านจินจื๋อได้ ทว่าก็มีกลิ่นอายทรงพลังเช่นเดียวกัน “ท่านอา นอกเสียจากท่านจะสามารถทำให้นางเชื่อใจท่านโดยสมบูรณ์ มิเช่นนั้นคงต้องมีสักวัน นางต้องจากท่านไปในที่สุด”

ซ่านจินจื๋อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซ่านเซิ่งหานไปเอาความมั่นใจจากไหนมาเอ่ยกล่าวถ้อยคำเป็นวรรคเป็นเวรเช่นนี้ ในทรวงเริ่มมีความรู้สึกไม่ปลอดภัยแต่ยังไม่ได้คิดมาก “หากเจ้าชอบนางจริง ๆ ก็คงไม่อาจพูดถ้อยคำยั่วโมโหท่านอาอย่างข้าคนนี้แบบนี้ได้หรอกกระมัง”

“ถ้าว่าข้าไม่อยากเป็นจักรพรรดินี่แล้ว ก็คงไม่อาจประสานมือยกนางให้กับใครเด็ดขาด” ซ่านเซิ่งหานกำหมัดแน่น “นางไม่ยินดีมาเหยียบย่างในอุบายสมคบคิด หา กว่าให้นางอยู่ในวังหลวง ช้าเร็วก็ต้องมีสักวันที่กลายมาเป็นเบี้ยหาใช่ภรรยาของข้าไม่ คงไม่สู้เหลือทิ้งความทรงจำดี ๆ บางอย่างจะดีกว่า”

“เฮอะ” แค่นหัวเราะเย็นหนึ่งที ซ่านจินจื๋อยังไม่รู้เลยว่า รามือ สองคำนี้ควรเขียนอย่างไร

แต่ท้ายที่สุดเขาก็เดินผาดไหล่ข้างกายซ่านเซิ่งหานไป ไม่ได้ขัดขวางต่ออีก

`จะว่าไปแล้วองค์ชายสามผู้นี้ก็อ่อนว่าเขาแค่ไม่กี่ปีเท่านั้นเอง แต่เขาไม่ประสงค์จะอ้อมค้อมกับ ศัตรู คนนี้อย่างเขา เช่นนั้นเขาก็ย่อมต้องเชื่อมั่นฮ่องเต้ในอนาคตองค์นี้อยู่แล้ว แล้วไหนจะภรรยาของตนอีก

ซ่านเซิ่งหานก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กลิ่นฉุนของยาทำให้เขามุ่นคิ้ว ส่วนหมอหลวงที่ถูกซื้อตัวคนนั้นได้ถูกไล่ออกไปพักจากห้องนี้ตั้งนานแล้ว กู้อ้าวเวยเห็นเขาเข้ามา จึงอดแปลกใจไม่ได้ “ยามนี้องค์ชายเก้ากำลังสมคบคิดกับคนจำนวนมากอย่างลับ ๆ เหตุใดองค์ชายสามจึงมาเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก”

“ก็แค่มาพูดคุยเกี่ยวกับข้อเสนอก่อนหน้านี้” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อโปรยลงบนผิวโต๊ะของนาง “คนของฮองเฮาเมื่อครู่ถูกข้าสกัดเอาไว้ เหลือแต่ดอกเหลียงจื่อบางส่วน หนึ่งในนั้นมีสายลับของข้า สดับฟังคำเจ้าคล้ายกับจะได้กลิ่นอะไรทะแม่ง ๆ อยู่มากทีเดียว”

ร่างของกู้อ้าวเวยพลันแข็งทื่อ “พระองค์ ข้าไม่ได้มีท่าทีจะขอโทษท่านเลยสักนิด กล่าวเช่นนี้ ท่านคงอยากข่มขู่ให้ข้าแต่งกับท่านเพื่อเป็นเกราะป้องกันชั่วคราว?”

“หากมีความช่วยเหลือเกื้อกูลจากเจ้า ตำแหน่งรัชทายาทนี้ของข้าย่อมมีอำนาจมั่นคงแน่นอน ต่อให้องค์ชายเก้าจะลอบลงมือลับๆ ข้าก็ไม่อาจพลิกล้มลงได้ ขณะเดียวกัน ครั้นข้านั่งบนตำแหน่งรัชทายาทแล้ว จะต้องไม่ไปราวีพวกพี่น้องเหล่านั้นของข้าแน่ แต่นี่ก็เป็นแค่การเล่นละคร ข้าไม่ให้เจ้าไปเป็นฮองเฮาหรือพระสนมอยู่วังหลังแน่” ซ่านจินจื๋อลอบถอยหลังหนึ่งก้าวแบบไม่เป็นที่สังเกต “ข้าเคยตรวจสอบถุงน้ำดีหงส์ ก็เพียงแค่ตอนแรกกู้เฉิงเอ่ยถึงมันตอนที่ทำมาใช้ประโยชน์เพื่อข้า ดังนั้น ข้าเองย่อมรู้อยู่แล้วว่าพิษที่เจ้าถูกวาง เป็นรากถุงน้ำดีหงส์ซึ่งเป็นวัตถุทำปฏิกิริยากับดอกเหลียงจื่อ การจดบันทึกของพิษนี้หายากนัก หลังจากต้องพิษแล้วก็แทบไร้การแก้พิษ แต่เจ้ากลับมีเวลากระชั้นชิด”

กู้อ้าวเวยลืมไปตั้งนานแล้วว่าเขาเคยใช้กู้เฉิงเป็นผู้ลงมือ และตอนนั้นกู้เฉิงตรวจสอบไปไม่น้อยเพียงเพราะยาอมตะตัวเดียว ปัจจุบันกลับถูกซ่านเซิ่งหานรู้เข้า ก็ไม่รู้ว่าเป็นสุขหรือทุกข์ “ท่านยังข่มขู่ข้าอยู่ดี”

“เป็นเจ้าเองที่ไม่เต็มใจปล่อยให้ซ่านจินจื๋อรู้ ความรู้สึกลึกซึ้งถึงจุดนี้ ถึงแม้ข้าไม่กล้ามีความรู้สึกซับซ้อนกับเจ้าอีก แต่ยังคงเต็มใจช่วยเจ้าสักหน เพียงแค่บรรลุข้อตกลงระหว่างเจ้ากับข้าเท่านั้น” ซ่านเซิ่งหานเหลือบเห็นสีหน้าของนางผุดแววหวาดระแวง จึงรีบร้อนเอ่ยคำ “ข้าจะช่วยเจ้าตบตาซ่านจินจื๋อและคนทั้งหมดไว้เอง และจะช่วยเจ้าแก้พิษอย่างลับ ๆ ด้วย เพียงแต่หวังว่าเจ้าจะคอยอยู่เคียงข้างกายข้า ช่วยข้ากำจัดองค์ชายเก้าก็พอ”