บทที่ 597 กังวลใจ

บทที่ 597 กังวลใจ

“ข้าไม่มีอะไรจะรายงาน แผนการปกติดี นอกเสียจากแผนของท่าน ไม่ใช่ว่าท่านได้ยินมาหมดแล้วงั้นรึ?”

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วถามกลับพลางทอดสายตาไปยังตำหนักกู่เซิงด้านหน้า ท่อนแขนข้างเอวยกกระชับขึ้นราวกับไม่กลัวถูกคนเห็น

“ปกติก่อนหน้านี้มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับท่านอาสอง” เขาจงใจจิกกัดท่านอาสอง ซ่านจินจื๋อรอให้นางจากไปจนไม่แทบไม่ไหวจึงพูดโพล่งถามเอาคำตอบ

“ท่านอาสองคำนี้ เดิมที่ข้าควรใช้เรียกขานท่าน แต่วันนี้ข้ากับองค์ชายสามเกี่ยวดองเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว จะให้ข้าเรียกว่าท่านอาคงผิดไปแล้วกระมัง?” กู้อ้าวเวยเผยรอยยิ้มมุมปาก มือทั้งสองข้างตบลงที่ไหล่ของเขา “ไม่ว่าท่านเลือกที่จะเชื่อข้าหรือไม่ เพียงแค่ท่านต้องเชื่อมั่น เมื่อถึงเวลานั้นข้าก็คงได้ไปจากกู่เซิงเสียที ทีนี้ชิงจือก็ฝากฝังให้ท่านดูแลแล้ว”

“นี่ก็นับเป็นการลงโทษอย่างนั้นหรือ?” ซ่านจินจื๋อย่นคิ้ว ในขณะที่กู้อ้าวเวยเองก็อาจหาญก้มลงมาประทับรอยจูบแผ่วเบาบนหน้าของเขาเช่นกัน จนเจ้าตัวไม่รู้จะอย่างไรจึงได้แต่ปล่อยไปให้เลยตามเลยไป “นั่นซู่พ่านเอ๋อ.....”

“ในตอนที่จะออกเดินทาง ข้าไปเองได้แท้ ๆ แต่กลับต้องไปพึ่งพาสองขาของท่าน” กู้อ้าวเวยมองลงมาด้วยแววเย็นยะเยือก แม้ว่าจะเป็นการกระทำของซ่านจินจื๋อแต่ก็รู้สึกแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย “เดิมทีชิงต้ายก็ไม่ได้ละเอียดลอออะไรนัก....”

“ข้ารู้” ซ่านจินจื๋อลูบด้านหลังศีรษะของนาง ปล่อยให้นางเงียบงันภายใต้อ้อมแขนของเขาแล้วกล่าวเสียงต่ำลง “เรื่องนี้ยังไม่จำเป็นต้องให้เจ้าลงมือด้วยตนเอง รอข้ากลับมาก่อน แล้วเจ้าจะได้เห็นสิ่งที่เจ้าต้องการ”

แม้ว่าแผงอกของชายหนุ่มจะทำให้รู้สึกสงบลงบ้าง แต่กู้อ้าวเวยกลับส่ายหัวอย่างดื้อดึง ผละตัวเองเดินออกมาจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม แล้วหันกลับไปหาชายหนุ่มด้วยสายตาขบขัน “นอกเสียจากเรื่องของชิงต้าย ยังมีเรื่องของท่านอีก ลงโทษเพียงเท่านี้ไม่เท่าไหร่หรอก”

“งั้นก็ดี รอเจ้ากลับมาแล้วค่อยลงโทษข้าคนนี้ยังไงก็ได้ ” แท้จริงแล้วในใจของซ่านจินจื๋อเองก็รู้สึกต่อเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

หากปีนั้นเขาลงมือฆ่าชิงต้ายละก็ เหตุผลส่วนหนึ่งคงเพราะชีวิตเบื้องหลังของชิงต้ายนั้นต่างออกไป และที่เป็นสาเหตุใหญ่ไปกว่านั้นคือการพายเรือตามน้ำของซูพ่านเอ๋อ หากไม่เป็นเช่นนี้ เดิมทีเขาเองก็คงไม่ถึงกับทรมานชิงต้ายเช่นนั้น

เรื่องราวต่าง ๆ ในปีนั้น อย่างไรเสียมันก็คงเป็นอย่างนั้นอยู่ดี มิอาจกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของแค่ซูพ่านเอ๋อคนเดียว

กู้อ้าวเวยหันกลับแล้วเยื้องย่างไปยังตำหนักกู่เซิง พลันมองไปที่กู่เซิงที่หล่อนรีบอยู่ภายใต้เชิงชายก่อนแล้ว นางกุมมือแน่นอย่างกระวนกระวายใจ ไม่วายยังถอยหลังไปอีกก้าว ทอดสายตาไปยังซ่านจินจื๋อที่ยังทิ้งห่างออกไปได้ไม่ไกลนัก

บางที ในภายภาคหน้าซ่านจินจื๋ออาจจะต้องมาบ่นพึมพำที่ด้านหน้าหลุมฝังศพของนาง

คิดได้เช่นนี้แล้ว นางยกมือขึ้นปาดไปที่ดวงตาอันสั่นเทาของเขา “การลงโทษที่ท่านมอบให้ข้า เมื่อวันข้างหน้ามาถึงท่านจะมาเอาคืนข้าไม่ได้นะ”

“ไปกันเถอะ” ซ่านจินจื๋อผายมือเชื้อเชิญ การกระทำที่เขาทำต่อนางนั้นช่างไร้มารยาทเสียจริง

แววตากลอกไปมาในขณะที่ห่างออกไป กู้อ้าวเวยในสายตาของเขาได้ก้าวเข้าไปสู่ตำหนักของกู่เซิงแล้ว หัวใจดวงนี้เต้นผิดจังหวะโดยไร้เหตุผล

ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น.....

กู้อ้าวเวยพักแรมอยู่ที่ตำหนักของกู่เซิงแทบจะทั้งคืน ในระหว่างที่พูดคุยถึงเรื่องต่าง ๆ ไปไม่น้อย กู่เซิงตัดสินใจเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะกลับเมืองช่วงที่ออกจากพระราชวังในวันถัดไป ในเมื่อให้เวลาท่านซูตัดสินใจไม่ถึงวัน นางจึงได้แต่ใช้พลังทั้งหมดของตัวเองอย่างสุดความสามารถเพื่อบอกสิ่งต่าง ๆ แก่ท่านซู

นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน หย่อนกายาไปพักหนึ่งรอกระทั่งฟากฟ้าแจ่มกระจ่าง กลางใจของกู้อ้าวเวยยังคงเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทานยาเม็ดลงไปจำนวนมากแล้วจึงฝืนผลัดอาภรณ์ ยามที่ออกมายังเผชิญหน้ากับกู่เซิงที่หมายขอตัวลาพอดี “อรุณสวัสดิ์”

“หมกตัวอยู่ใต้ชายคาแบบไร้ซึ่งการป้องกันใด ๆ เยี่ยงนี้ ข้ายังกังวลใจแทนคนรักของท่านจริง ๆ เลย” กู่เซิงหิ้วกล่องไม้มาพลางส่ายหน้า ในขณะเดียวกันก็เจือความจริงใจที่กู่เซิงมีต่อชางหลาน ทำเพื่อรวมเจียงเยี่ยนเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง เขาย่อมเต็มอกเต็มใจก้มหน้าเป็นเมืองขึ้นต่อชางหลานและเอ่อตานอยู่แล้ว ขอเพียงสถานการณ์สันติภาพแค่ยี่สิบปีเท่านั้น

ทว่าซ่านต้วนโฉงรับปากให้ความช่วยเหลือหรือไม่ ก็คงขึ้นอยู่กับวาทศิลป์ในการพูดของกู่เซิงเสียแล้ว