บทที่ 599 น้องชายน้องสาว

บทที่ 599 น้องชายน้องสาว

รอยแผลเป็นที่หน้าอกดั่งเถาวัลย์น่าเกลียดเลื้อยไล้บนช่วงไหล่และแผ่นหลัง

ร่างกายในกระจกทองแดงคล้ายกับมีรอยแผลเป็นสีเข้มถูกตัดออกเป็นชิ้น ๆ นับไม่ถ้วน กู้อ้าวเวยมุ่นเรียวคิ้วพลางสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อยอีกครั้ง ของที่น่าหวาดกลัวขนาดนี้ แทบจะถูกยาสมุนไพรที่นางป้ายลงไปกลายเป็นกลีบมะไฟ และในขณะเดียวกันก็พิสูจน์แล้วว่าได้ผลจริงแท้แน่นอน

“ท่านแม่ ท่านเสร็จหรือยัง” เสียงของชิงจือลอยมาจากนอกประตู

“ใกล้แล้ว” เรียกได้ว่ากู้อ้าวเวยกุลีกุจอจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อยทันที ก่อนหมุนหนึ่งรอบหน้ากระจกทองแดง แน่ใจแล้วว่าบนร่างกายไร้ซึ่งร่องรอยใด ๆ คราวนี้จึงผลักประตูและเดินออกไป เห็นชิงจือก็เปลี่ยนอาภรณ์สีดำตัวนี้ออกแล้ว ทำเพียงจูงมือของเขาไว้ “เสร็จแล้ว ถ้าพวกเราไปตอนนี้ละก็ ก็คงเห็นเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินสิ้นสุดลงแล้ว แมลงพิษพวกนั้นยังไม่ทันชะล้างให้หมดจด อีกประเดี๋ยวต้องสวมผ้าพันคอและอย่าได้ปลดลงมานะ”

“ได้” ชิงจือหัวเราะพลางพยักหน้า ดึงผ้าพันคอบนหน้าขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีทั้งสองทานมื้อเที่ยงเสร็จควรออกเดินทาง แต่เพราะร่างกายไม่ตอบสนองกู้อ้าวเวยกลับจำต้องอ้างว่าจะเปลี่ยนอาภรณ์เสียหน่อย ในความเป็นจริงกระบวนการล้างพิษนี้มักจะเจ็บแปลบปลาบอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้มีแค่มือข้างหนึ่งขยับลำบากเล็กน้อย หลังจากนี้เป็นไปได้ว่าอาจจะเจ็บราวกับกระดูกเจียนหักก็ไม่ปานเชียว

กู้อ้าวเวยละอายใจต่อชิงจือเล็กน้อย อีกด้านกลับยิ่งเป็นกังวล หากเอาแต่รักษาเช่นนี้ต่อไป คล้ายกับคงไม่สู้หยุดรักษาไปเลยจะดีกว่าจริง ๆ อย่างน้อย ๆ ช่วงสองปีนี้นางยังพอมีชีวิตอย่างดี ๆ ได้บ้าง ทว่าหากเป็นเช่นนี้ นางกลัวว่าคงจะมีเวลาเพียงสองปีจริง ๆ เท่านั้นแหละ

ตามชิงจือปีนขึ้นไปบนรถม้าด้วยสายตามัวหมอง เด็กน้อยฉลาดเกินวัยกลับกำปลายนิ้วของนางเอาไว้แน่น “ท่านแม่ ข้าต้องการน้องชายน้องสาวสักคนได้หรือไม่”

กู้อ้าวเวยมองเขาอย่างตกใจ “ทำไมถึงเอ่ยประเด็นนี้ขึ้นมาเล่า?”

“คนข้างกายดูเหมือนจะมีพี่น้องกันหมด พวกเขามักจะเล่นด้วยกัน ข้ากลับมีเพียงตัวคนเดียว” ชิงจือบีบนิ้วมืออย่างลำบากใจน้อย ๆ เยว่ที่ปีนเข้ามาตามหลังเอ่ยสมทบ “เมื่อครู่ก็แค่องครักษ์บางคนพูดพล่อย ๆ ไปอย่างนั้นเอง บอกว่าท่านสามารถแตกหน่อก่อผลให้กับโอรสสวรรค์แห่งชางหลานในอนาคตได้”

กู้อ้าวเวยหน้าดำคร่ำเครียด เดิมนางก็แสร้งหมั้นหมายเพื่อรักษาความมั่นคงทางตำแหน่งให้ซ่านเซิ่งหาน ย่อมไม่อาจจะคลอดบุตรให้เขาจริง ๆ อยู่แล้ว

เพียงแต่...หากนางตายไป ชิงจือก็ไม่มีท่านแม่แล้ว

แต่ถ้าหากเขายังมีน้องชายน้องสาว...

“หากมีน้องชายน้องสาวละก็ เจ้าจะกังวลว่าข้าเอ็นดูพวกเขามากกว่าหรือไม่” กู้อ้าวเวยโอบเขาสู่อ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ลูบไล้ปลายหูเย็นเยียบของเขา

“เปล่าเสียหน่อย ข้าไม่ใช่ลูกของท่านแม่เลย ท่านแม่ยังดีกับข้าถึงเพียงนี้ ต่อให้มีน้องชายน้องสาวจริง ๆ ข้าเชื่อว่าท่านแม่ยังคงดีกับข้าเหมือนเดิม” ชิงจือยิ้มพลางซบแนบเข้าสู่อ้อมแขนของกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยยีกระหม่อมของเขา “ข้าแค่พูดว่าถ้าหาก...”

“ไม่หรอก ข้ายังเห็นท่านแม่แอบซื้อชุดใหม่ให้โม่เหยียนตั้งเยอะแยะ ก็ไม่ได้โกรธเลย กลับดีใจด้วยซ้ำ” ชิงจือส่ายหน้า มองนางด้วยดวงตาเปล่งประกายสดใส “ข้าอยากได้น้องชายน้องสาวสักคน ดีหรือไม่ หือ?”

เด็กตัวน้อย ๆ มักจะเรียกความเอ็นดูจากผู้คนได้เสมอ

เยว่อายุถึงเกณฑ์ กลับไร้ทายาท ปัจจุบันได้เห็นชิงจือก็รู้สึกอิ่มเอมยิ่งยวดจริง ๆ แต่ก็แปลกใจที่เด็กคนนี้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ทว่ายังคงรักใคร่ท่านแม่ผู้ที่ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตากันบ่อยนัก นับว่าหาได้ยากจริง ๆ

ส่วนกู้อ้าวเวยคิดสักพัก แต่ก็ยังตกปากรับคำราวกับถูกผีอำ “ได้สิ”

เยว่ผงะเล็กน้อย “นี่ท่านคิดจะ...”

“ต้องเป็นบิดาแท้ ๆ ของชิงจืออยู่แล้วสิ” กู้อ้าวเวยชำเลืองมองนางปราดหนึ่งอย่างจนปัญญา ดวงตาสองข้างพร่างพราวด้วยแววที่เยว่มองไม่ออก ถ้อยคำที่กล่าวกับชิงจือกลับนุ่มนวลเป็นพิเศษ “แต่ข้าไม่รับประกันว่าจะมีได้จริง ๆ”