บทที่ 600 ต้องเป็นหายนะใหญ่หลวงแน่แล้ว

บทที่ 600 ต้องเป็นหายนะใหญ่หลวงแน่แล้ว

มหาพิธีเซ่นสังเวยฟ้าดินใกล้จะสิ้นสุดลง

เหยื่อล่าสัตว์ถูกฉีกเนื้อหนังออกและวางบนแท่นปะรำสูง ส่วนเหยื่อชนิดอื่น ๆ ล้วนกลายเป็นอาหารป่าโอชะบนจานรองทั้งสิ้น

กู้อ้าวเวยสนอกสนใจในรายละเอียดของมหาพิธีเซ่นสังเวยฟ้าดินน้อยกว่าชิงจือมาก ทำเพียงถลกแขนเสื้อกว้าง ๆ ขึ้น นั่งลงหน้าโต๊ะด้านข้างเพื่อลิ้มลองบรรดาอาหารป่าเหล่านี้

หากว่าต้องการลูกสักคนจริง ๆ นางยังต้องการสารอาหารมากยิ่งขึ้นไปอีก

เยว่ที่อยู่ข้างกายผลักซุปใสธรรมดา ๆ ชามหนึ่งไปไว้ที่ข้างมือของนาง “เนื้อจะทานมากไม่ได้”

“ข้าเข้าใจว่าเจ้าแค่ขนวัสดุยามาให้ข้าทุกวัน แต่ไม่รู้ว่าเจ้ารู้ถึงมื้ออาหารที่ข้ากินในแต่ละวันด้วย” กู้อ้าวเวยยังคงรับชามซุปใสใบนั้นเข้ามา ชิมหนึ่งคำแล้วพลันรู้สึกสบายขึ้นมามากทีเดียว

เยว่ไม่เคยชอบท่าทางหยิ่งผยองขนาดนี้ของกู้อ้าวเวยเลย หลังจากวางข้าวของเสร็จก็จากไป

ในเวลานี้ซ่านจินจื๋อกลับฉวยโอกาสยามว่างเข้ามา เขาก็แค่ไปที่ป่าเขาเพื่อดูเรื่องแมลงพิษกับตาตัวเองแวบหนึ่ง และเดินเล่นรอบบริเวณเป็นเพื่อนชิงจือ ในที่สุดก็ถือว่าหาเวลาเข้ามาพูดคุยกับกู้อ้าวเวยได้เสียที ทว่าคนหลังกลับจดจ่ออยู่กับการเคี้ยวกลืนแช่มช้า คล้ายกับทุก ๆ คำที่ป้อนเนื้อเข้าไปในปากจะรักษาจังหวะในการเคี้ยวอยู่หลายสิบครั้ง

ไม่มีใครพูดอะไรเลยในขณะนี้ ทำได้เพียงรอให้กู้อ้าวเวยกินอิ่มหนำสำราญแล้ว ซ่านจินจื๋อจึงปริปากเอ่ยเสียงแผ่ว “เจ้ายินดีคลอดน้องชายน้องสาวสักคนให้ชิงจือ?”

“อืม” กู้อ้าวเวยหยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดมุมปาก ก่อนหันหน้าไปมองทางซ่านจินจื๋อ “เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังต้องหมั้นหมายกับองค์ชายสามอยู่ หากว่ายังจะอยู่กับท่านอีก...”

“หากทำเพื่อชิงจือ ก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายร่างกายตัวเองขนาดนั้นหรอก ข้าไม่รังเกียจหากเจ้าจะรับบุตรหรือบุตรีบุญธรรมเพิ่มอีกสักคน” น้ำคำของซ่านจินจื๋ออยู่นอกเหนือความคาดหมายของกู้อ้าวเวย คนหลังมองที่เขาอย่างแปลกใจ “ท่านไม่อยากให้กำเนิดลูกสักคนกับข้าหรือ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย เพียงแต่รู้ว่าเจ้าออกจะค่อนแคะกับเรื่องนี้อยู่” ซ่านจินจื๋อเองก็ผงะเล็กน้อยเช่นกัน

กู้อ้าวเวยเลิกเรียวคิ้วขึ้น คว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ “ท่านทำไม่ได้ใช่หรือไม่”

“ข้าเห็นว่าเจ้าขาดบทเรียน” ซ่านจินจื๋อก็บีบปลายคางของนางแน่นด้วยความหัวเสียเช่นเดียวกัน ทำได้เพียงรอให้เพลิงโทสะบนใบหน้าของกู้อ้าวเวยมลายกลายเป็นรอยยิ้ม จึงยกมือขึ้นตบทรวงอกของเขา ตามด้วยเอ่ยเสียงผะแผ่ว “อย่าได้เห็นข้าเป็นตุ๊กตาลายครามตัวหนึ่งอีก รอให้ชิงจือหลับแล้ว อย่าลืมว่าข้ายังต้องไปพบพี่ใหญ่ของท่านอยู่อีก”

ซ่านจินจื๋อจนปัญญา ทำได้เพียงพยักหน้า เฝ้ารออย่างอดทน

คิดไม่ถึงว่าถ้อยคำราบเรียบเพียงหนึ่งประโยคของชิงจือจะแก้ปมในใจของกู้อ้าวเวยออกได้

ช่วงที่อิ่มเอมอยู่นั้น เขายังคงกังวลใจเล็กน้อยว่ากู้อ้าวเวยเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้หรือไม่ ทว่าเห็นท่าทีของกู้อ้าวเวยไม่เหมือนกำลังพูดล้อเล่น กระทั่งเจือแววมุ่งมั่นหลายขนัด จึงไม่ได้เอ่ยถามมากความอีก

รอจนเล่นเป็นเพื่อนชิงจือจนหนำใจแล้ว กู้อ้าวเวยจึงอุ้มเขาขึ้นมาวางไว้บนเตียง คราวนี้จึงลอบออกไปพร้อมซ่านจินจื๋อ

ซ่านต้วนโฉงยังคงหย่อนกายาอยู่ท่ามกลางบ้านพักภูเขา เนื่องจากเรื่องแต่งตั้งรัชทายาทฮองเฮาจึงเล่นไม้แข็งกับซ่านต้วนโฉง ดังนั้นซ่านจินจื๋อจึงคิดจะนำกู้อ้าวเวยและกล่องยาเข้าไปนั้นแสนง่ายดายยิ่งนัก

พลิกตัวข้ามกำแพง ก่อนโรยตัวลงพื้นอย่างมั่นคง

กู้อ้าวเวยหิ้วกล่องยาขนาดเล็กไว้ที่ช่วงเอว เดินตามฝีก้าวซ่านจินจื๋อมายังกลางห้องบรรทม

ซ่านต้วนโฉงรอคอยเป็นเวลานานมากแล้ว กู้อ้าวเวยก้าวไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำก่อนตรวจชีพจรให้เขา “ฝ่าบาท พิษชนิดนี้สลายไปแล้ว หากไม่อยากให้ฮองเฮาทรงทราบว่าพระองค์ถอนพิษไปแล้ว วันหน้าขอเพียงนำยาเม็ดนี้ละลายเป็นเครื่องดื่มแล้วเสวยเอาไปเล็กน้อย ก็มั่นใจได้ว่าพิษจะไม่เข้าสู่วรกายเพคะ”

เป็นเพียงแค่พิษลูกไม้ตื้น ๆ เล็กน้อยเท่านั้น กู้อ้าวเวยย่อมมียาถอนพิษอยู่แล้ว ความเอาขวดหยกไม่กี่ชิ้นออกมาอย่างลวก ๆ ก่อนกล่าวต่อไปว่า “พิษนี้มีน้อยมาก กลัวว่าฮองเฮาจะมีอุบายต่ออีก ป้องกันไว้ดีที่สุด”

“บางทีอาจจะเป็นการลอบสังหารโดยตรงก็ได้” ซ่านจินจื๋อเอ่ยเสริมเสียงเข้ม ก่อนเอื้อมมือไปช่วยกู้อ้าวเวยจัดเรียงสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือให้เรียบร้อย รอนางเขียนใบสั่งยาลงไปจนเสร็จเสียก่อน

“ข้าคิดไม่ถึงว่าการให้ซ่านต้วยเฟิงอยู่ในตำหนักองค์ชายต่อ ปล่อยให้เขาเข้าออกนอกวังได้อิสระ กลับกลายเป็นการให้เขาดึงหมอหลวงเข้าพวกแล้ววางพิษให้ข้า” เวลานี้ซ่านต้วนโฉงนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง บัดนี้กลอุบายและกลิ่นไอวีรบุรุษผู้กล้าในยามปกติมลายหายไปแล้ว เหลือเพียงแต่ความผิดหวังอันเข้มข้น

ซ่านจินจื๋อกลับทำเพียงนั่งลงข้างกายเขาด้วยสีหน้าเย็นชา “คุณธรรมแห่งสตรี”