บทที่ 601 เก็บเป็นความลับ

บทที่ 601 เก็บเป็นความลับ

เผชิญหน้ากับซ่านจินจื๋อ ซ่านต้วนเฟิงกลับกลายเป็นคงหยิ่งผยองดังเช่นเมื่อก่อน รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเกรงใจ “ท่านอาล้อเล่นแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข่าวลือพวกนั้นข้ายินดีจะขอโทษในความผิดที่ทำกับองค์หญิงผู้นั้น”

“แบบนี้ดีที่สุด” ซ่านจินจื๋อเดินไปยังเบื้องหน้าของกู้อ้าวเวย เห็นผมของนางดูยุ่งเหยิง แต่ไม่ได้ยกมือขึ้นมา อีกทั้งนางยังไม่ต้องการจะให้มาแตะต้องตัวนางเมื่ออยู่ต่อหน้าองค์ชายเก้าเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา พูดออกไปแต่เพียงเบาๆ “ชิงจือกำลังตามหาเจ้า”

กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆ ดวงตาดอกท้อคู่หนึ่งนั้นดูหม่นลงเล็กน้อย

ดูเหมือนว่านางจะไม่นำราชวงศ์เหล่านี้มาไว้ในสายตา จะมาจะไปก็ทำตามใจชอบ เมื่อเดินผ่านซ่านต้วนเฟิงก็ได้แต่จับลูบตรงเอวและคอที่เจ็บ ต้องโทษที่เมื่อคืนนี้ซ่านจินจื๋อตื่นเต้นมากเกินไป นางยิ่งกัดฟันรับ แบบนี้ยิ่งไม่รู้อะไรสำคัญไม่สำคัญ แผลที่หน้าอกตอนนี้ก็ไม่มีอาการเจ็บแม้ไม่ได้กินยา สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทำให้นางสบายใจมากขึ้น

แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป กลับได้ยินซ่านต้วนเฟิงเดินมาด้านข้าง “องค์หญิงควรจะใช้ผ้าพันคอปกปิดให้มิดชิดนะ”

ดวงตาของเขามองไปยังด้านข้างของคอเสื้อนาง มีรอยสีชมพูอ่อนปรากฏออกมาให้เห็นอยู่ครึ่งหนึ่ง

แม้ว่ากู้อ้าวเวยจะไม่สามารถเก็บอารมณ์บนสีหน้าเอาไว้ได้ สั่งให้คนไปนำผ้าสีขาวมา ตนเองยืนนิ่งอยู่กับที่ หันศีรษะมองไปยังซ่านจินจื๋อ มีตำหนิเล็กน้อยในดวงตาที่นุ่มนวลนั้น

“ข้ายังต้องจัดการเรื่องที่จะกลับเมือง” ซ่านจินจื๋อยังคงเดินไปยังห้องหนังสือด้วยรอยยิ้ม

“อย่างนั้นวันนี้ ให้ชิงจือตามข้ามาแล้วกัน” กู้อ้าวเวยหยิบผ้าพันคอสีขาวมาจากสาวใช้ นำมาพันคอตามใจชอบ จนเกือบจะคลุมไปถึงครึ่งใบหน้า แสดงให้เห็นเพียงปลายจมูกแสนกลม แม้ไม่หนาวเท่าไรแต่ดูน่ารัก

แม้แต่ซ่านต้วนเฟิงเองก็ยังมองถึงสองสามครั้ง กู้อ้าวเวยก็คือฟางหวาอย่างแน่นอน เป็นช่วงเวลาที่สวยที่สุดของผู้หญิง

สายตาเฝ้าดูการจากไปของนาง ซ่านต้วนเฟิงยังคงมีความคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ในขณะที่ซ่านจินจื๋อกำลังยุ่งอยู่ ก็ได้พบกับซ่านเซิ่งหานที่กำลังเตรียมเข้าพิธีการแต่งตั้งรัชทายาท แม้ว่าทั้งสองพี่น้องจะต่างมารดากัน แต่กลับมีความคล้ายกันอยู่มาก

“มาที่นี่วันนี้ คงจะไม่ใช่มาหาพี่ที่นี่เพื่อทานอาหารหรอก” ซ่านเซิ่งหานสวมชุดยาวลายไผ่และดอกเบญจมาศ ดูอบอุ่นดุจหยก ทุกทวงท่าดูสง่างาม แต่กลับมองไม่เห็นด้านของการบู๊

และซ่านต้วนเฟิงที่อยู่ตรงหน้านั้นกำเนิดมามีจมูกโด่ง ริมฝีปากบางดวงตาแคบ มองดูมีภาพลักษณ์ที่แสนจะเย็นชา แต่เมื่อนั่งลง กลับมองเห็นได้ว่าเขาสองคนเป็นพี่น้องกัน เพียงเพราะบุคลิกที่ดูสง่างามลุ่มลึก ถือได้ว่าเป็นที่นิยมในหมู่ผู้หญิงมากกว่าซ่านเซิ่งหาน

ขณะที่นั่งอยู่ตรงนี้ตอนนี้ สายตากลับจ้องไปยังเยว่ซึ่งกำลังเสิร์ฟอาหารอยู่ด้านข้าง “ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายพี่สามล้วนแต่เป็นหญิงงามมากมาย เหตุใดจึงเลือกองค์หญิงเอ่อตาน”

เป็นครั้งแรกที่เยว่ได้ยินคนพูดว่ากู้อ้าวเวยนั้นหน้าตาไม่ดี ในเวลานี้ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มและรินน้ำชาเติมให้เขา “องค์ชายเก้าพูดจาเหลวไหล ในบรรดาผู้หญิงทั้งหมดนั้น องค์หญิงนี้แหละที่มีความโดดเด่นที่สุด”

“สำหรับข้าแล้ว พี่สะใภ้สามกับเจ้านี่สิถึงดูดี” ซ่านต้วนเฟิงเห็นซ่านเซิ่งหานทำสีหน้างุนงง คิดแต่เพียงว่าองค์ชายสามนี้ไร้แม่คอยดูแล ชีวิตราบเรียบน่าเบื่อมาก่อน ต่อมาก็เพิ่งจะได้เห็นความสามารถที่แสดงออกมาตอนอยู่บนศาล แม้สตรีที่มิได้สูงศักดิ์ที่อยู่ข้างกาย จึงคิดว่าเขาคงจะไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ พูดต่อไป “การจะแต่งกับองค์หญิงก็มีเพียงแต่เพื่ออำนาจทางการเมือง”

สายตาของซ่านเซิ่งหานเปล่งประกาย กลับพูดด้วยเสียงต่ำ “มิใช่เช่นนั้น ข้ารักนางจากใจจริง”

“จริงหรือ” ซ่านต้วนเฟิงหัวเราะเบาๆ

“ข้าจริงจัง นางไม่ใช่คนหยิ่งผยองและเอาแต่ใจ จะว่าไปแล้วดูจะรู้กาลเทศะอะไรควรไม่ควรมากกว่าฉางอีฉิน พบกันไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกถูกใจนางแล้ว แต่บังเอิญว่ามีกองกำลังของแคว้นเอ่อตานคอยหนุนหลังนาง นี่อาจจะเป็นความโชคดีของข้านะ” ซ่านเซิ่งหานเป็นเหมือนพี่ชายที่รู้ใจในบรรดาองค์ชายทั้งหมด ในตอนนี้เต็มไปด้วยความรัก ใครจะไปเชื่อ

มือที่อยู่ใต้โต๊ะนั้นกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว แต่สีหน้าของซ่านต้วนเฟิง พูดต่อไป “พี่สาม เช้าวันนี้ ข้าเห็นนางเดินออกมาจากตำหนักของท่านอา ผู้หญิงแบบนี้ เจ้ายังจะรักหรือ”

ซ่านเซิ่งหานเคลื่อนไหวอยู่พักหนึ่ง ความตื่นตระหนกในดวงตาถูกซ่านต้วนเฟิงมองเห็นอย่างรอบด้าน