บทที่ 602 กล่อมได้หนึ่งฆ่าน้อยลงไปหนึ่ง

บทที่ 602 กล่อมได้หนึ่งฆ่าน้อยลงไปหนึ่ง

หากจะขอให้ช่วยเด็กก็ต้องใจก็เก็บรักษาไว้ กลัวว่าจะไม่ใช่เพราะความวิตกกังวล

แต่ตอนนี้ได้ข้ามมาก้าวหนึ่งแล้ว ชิงจือก็รู้สึกผ่อนคลายลง แม้ว่ากู้อ้าวเวยเคยศึกษาวิชาเกี่ยวกับเด็กเลยก่อนหน้านี้ แต่ก็นำทุกสิ่งที่พ่อแม่เคยสอนและจดจำเอาไว้ ผนวกกับความใส่ใจที่มากขึ้น ทุกคำพูดที่พูดกับชิงจือล้วนแต่เหมือนพูดกับผู้ใหญ่ เขาโตขึ้นมากแล้วจริง ๆ

พรุ่งนี้อาจจะต้องออกเดินทาง วันนี้กู้อ้าวเวยจึงตรวจการบ้านของชิงจือเป็นอย่างดีด้วยตนเอง

“จำได้ไม่น้อย คุณครูต้องเคยชมเจ้าใช่ไหม” กู้อ้าวเวยพยักหน้าพลางม้วนหนังสือ ชิงจือในตอนนี้สามารถอ่านออกได้หลายตัว ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเด็กวัยเดียวกัน

“คุณครูชมข้านะ แต่พี่ชายกับพี่สาวไม่เล่นกับข้า มีแต่พี่โม่เหยียนที่เต็มใจไปเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนข้า” ชิงจือทำปากตก ในใจรู้สึกน้อยใจ

มีความฉลาดกว่าคนปกติทั่วไป เมื่อเป็นเช่นนี้ กู้อ้าวเวยเองก็จำไม่ได้ว่าตนเองใช้ชีวิตตามลำพังมาได้อย่างไร คิดแล้วคิดอีก ได้แต่เอียงศีรษะ “หากเป็นแบบนี้ เจ้าต้องจดจำความดีของพี่โม่เหยียนไว้นะ”

“แต่พวกเขาไม่เล่นกับข้า” ชิงจือยังคงน้อยใจ

ลูบหัวน้อย ๆของเขา กู้อ้าวเวยฟุบลงบนโต๊ะเช่นเดียวกับชิงจือ “หากพวกเขาไม่ชื่นชอบเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องสนใจพวกเขา แต่โม่เหยียนก็ยังยินดีจะเล่นกับเจ้า หากเจ้าเป็นคนมีเพื่อนมากมาย โม่เหยียนก็อาจจะไม่ชื่นชอบเช่นกัน”

ชิงจือหรี่ตาลง “แต่พวกเขาไม่เล่นกับข้า คุณครูก็บอกว่าข้าชอบเก็บตัว”

“เก็บตัวก็เก็บตัวสิ ตอนแม่ยังเด็กก็เก็บตัวมากเหมือนกัน อยู่กับหนังสือทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ไม่ใช่ว่าก็มีเพื่อนเยอะแยะเหรอ” กู้อ้าวเวยเอนตัวไป ปลายจมูกชนกับปลายจมูกของชิงจือ “ไม่ต้องพูดแล้ว พี่โม่เหยียนชอบเจ้าเสมอ เจ้าจะทอดทิ้งความจริงใจของคนผู้นี้ไม่ได้นะ”

เขายิ้มและสัมผัสจมูกของแม่ ชิงจือตอบกลับอย่างรวดเร็ว ความน้อยใจภายในจิตใจนั้นเริ่มคลายตัวลง

“แม่พูดมาก็ถูก พี่โม่เหยียนมอบใจให้ข้า ข้าก็ต้องมอบใจให้นาง เมื่อพี่โม่เหยียนมีเพื่อนคนใหม่ ข้าก็มีเพื่อนใหม่ ความหมายเป็นแบบนี้ใช่ไหม”

“ถูกต้องแล้ว แต่สิ่งที่แม่พูดนั้นอาจจะไม่ถูกต้อง้สมอไป ดังนั้นในการจะทำอะไรเจ้าจะต้องคิดเองให้ดี....” กู้อ้าวเวยรู้สึกอยากจะร้องไห้ และค่อยๆสอนอย่างระมัดระวัง

การจากกันครั้งนี้ หากว่าสามารถตั้งครรภ์ได้ นางก็อาจจะไม่ได้กลับมา

แต่หากไม่ได้โชคดีและตั้งครรภ์เช่นนี้ นางก็อาจจะได้พบกับซ่านจินจื๋อเพียงไม่กี่ครั้ง เมืองเทียนเหยียนนี้ ก็คงจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว เพียงแต่เสียดายที่ก่อนหน้าตั้งใจจะตั้งให้เขาเป็นองค์ชายน้อย นับเป็นเรื่องที่ดี และก็เป็นเรื่องที่ไม่ดี

ตอนนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่กลับมีเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ

ประตูก็ถูกเปิดออกเบาๆ สาวใช้ที่หน้าประตูทำการคำนับ พูดด้วยเสียงต่ำ “ท่านซูมีเรื่องจะปรึกษา”

“ช่วยพาเขาไปรอก่อน พาไปสนามด้านข้าง อีกหนึ่งก้านธูปข้าถึงไป” กู้อ้าวเวยกลับมามีสติกับตัว และรีบลุกขึ้น

สาวใช้เดินออกไป ชิงจือเดินตามหลังกู้อ้าวเวย ถามด้วยเสียงต่ำ “แม่ต้องไปแล้วแล้วเหรอ”

“แม่มีเรื่องมากมาย จ้องขอโทษเจ้าจริง ๆ” กู้อ้าวเวยเดินไปที่โต๊ะ นำกล่องไม้ที่เตรียมเอไว้ก่อนหน้านี้ออกมา มอบไว้ในมือของเขา ของในนี้เป็นของที่นางทำตามฝีมือของฉูหลี่ แม้ว่าจะดูหยาบไปหน่อย แต่ก็ล้วนเป็นของหายากที่ชิงจือไม่เคยเห็นมาก่อน”