บทที่ 614 ยาสามชนิด

บทที่ 614 ยาสามชนิด

กู้อ้าวเวยที่ไม่รู้ว่าผ่านมากี่เมืองและมากน้อยแค่ไหนแล้ว　

มาถึงยังเอ่อตานแต่กลับเข้าไปอย่างง่ายดายเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ สายตาของทหารตั้งใจโค้งคำนับนาง ยิ่งไปกว่านั้นมีคนกล้าที่จะหยุดรถม้าที่นางนั่งมา บ่นพึมพำ ให้นางทำตามกฎของแคว้นเอ่อตานด้วย

ก่อนที่จะถึงเมืองเล่อมีหมู่บ้านเล็กๆ กู้อ้าวเวยถูกดักโดยนักต้มตุ๋น

กุ่ยเม่ยใช้มือข้างเดียวกดเขาลงกับพื้น มองด้วยสายตาอึมครึม: “เจ้าคือต้นเหตุใช่ไหม ที่ทำให้ชาวบ้านทิ้งลูกของตัวเองมันเป็นเรื่องดีอย่างไร?”

กู้อ้าวเวยที่อุ้มเด็กที่เกิดได้ไม่นานไว้กล่อมเบาๆ: “เจ้าไปจามทหารไปส่งทางการจัดการซะ ส่วนข้าจะพาเด็กเข้าหมู่บ้านหาคน แล้วดูว่านักลวงศาสนานี้ยังสร้างเรื่องอะไรไว้อีก” “

“เจ้าระวังตัวด้วย” กุ่ยเม่ยพูดเสร็จ จับคอเสื้อของนักลวงขึ้นมาอย่างไร้เงา

กู้อ้าวเวยมาถึงยังหมู่บ้านไม่เร็วหรือช้าเกินไป ถามชาวบ้านแถวนั้นเพื่อช่วยผู้น่าสงสารตามหาพ่อแม่ แต่ชาวบ้านกลับไม่เชื่อเรื่องนักลวงนั้นเป็นเรื่องจริง กู้อ้าวเวยรีบอธิบาย สุดท้ายต้องให้ทางการเป็นคนจัดการ ตัวเองเดินมาถึงยังที่คุมขัง เห็นกุ่ยเม่ยเดินออกมาพอดี “

“บนโลกนี้ยังมีคนที่กล้าทิ้งลูกแท้ๆได้ลงคอ”

กุ่ยเม่ยพึมพำ “

“คนแบบนี้นั้นมีมิน้อย” กู้อ้าวเวยที่รู้สึกว่าพบเจอแบบนี้จนชินแล้ว ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม เรื่องที่เด็กถูกทิ้งนั้นไม่เคยหมดไปจริงๆ

“วันนี้เจอเรื่องวุ่นวายทั้งวันแล้ว หากพวกเราไปเมืองเล่อตอนนี้ประตูคงปิดลงแล้ว” กุ่ยเม่ยมองดูท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี เสนอ: ข้าเห็นมีโรงเตี๊นมตรงทางเข้าหมู่บ้าน พักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ”

กู้อ้าวเวยที่กำลังจะตกลง แต่ได้ยินเสียงมาจากด้านหลัง: หากท่านไม่รังเกียจ พักที่ทางการสักคืนไม่ดีกว่าหรือพะยะค่ะ?” “

“ใต้เท้าจู” กู้อ้าวเวยหันหัวกลับไป มองๆดูที่ทำการ รู้สึกว่าไม่เลว

ใต้เท้าจูรู้เรื่องทุกอย่างชัดเจน ตอนที่นำนักลวงคนนี้มาขังเขาดูใจเย็น ส่วนเรื่องอธิบายเรื่องนักลวงศาสนานี้ข้าเตรียมคนไว้นานแล้ว

ใต้เท้าจูมีรูปร่างเตี้ย ใต้จมูกมีหนวดอยู่ข้างเล็กๆ มาถึงตรงหน้าของกู้อ้าวเวยโค้งคำนับ: “ข้าน้อยได้รู้มาว่าใกล้ๆแคว้นเอ่อตานนั้นมีเรื่องไม่ราบรื่นนิดหน่อย?” “

“งั้นเชิญท่าน—บอกกล่าว” กู้อ้าวเวยรู้สึกเรื่องนี้ที่เกิดขึ้นต้องเกิดขึ้นกับที่ๆอื่นอีกเป็นแน่

“นี้ก็ดึกแล้ว อยู่ต่อข้าน้อยเชิญท่านรับประทานอาหาร แล้วค่อยพูดกัน” ใต้เท้าหันไป แล้วทำท่าเชิญ

กู้อ้าวเวยและเขามาถึงยังห้องโถงใหญ่นั่งลง

ตรงหน้ามีกับข้าวง่ายๆ และยังมีซือเย๋ที่รูปร่างอ้วนนั่งอยู่อีกข้าง พอเห็นนางรีบลุกขึ้นมาโค้งคำนับ

“ไม่ต้องขนาดนั้น มีอะไรก็พูดมา” กู้อ้าวเวยนั่งอย่างนิ่งสงบ มองดูอาหารพวกนี้นางก็เริ่มกินขึ้นมา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นของนักลวงนี้ ทำให้นางวิ่งตั้งนาน ตอนนี้หิวจนไส้กิ่ว

ใต้เท้าจูและซือเย๋มองตากัน รีบนั่งลง ตอนนี้เอง ซือเย๋พูดขึ้นว่า: “พูดตามตรง ถึงแม้ตรงนี้จะใกล้กับเมืองเล่อ แต่ไม่มีปัญญารั้งนักต้มตุ๋นไว้นานหรอก

“แล้ว?” กู้อ้าวเวยตักซุบใส่ถ้วยตนเอง ขมวดคิ้ว

“นักต้มตุ๋นคนนี้ไม่ใช่คนแรก มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่เพียงที่นี้เท่านั้น ใต้เท้าจูเดิมทีเป็นคนสนิทของฮ้องเต้ แต่ถูกส่งตัวมาที่นี้ และยังตรวจสอบสืบสวนความผิดปกติที่ผ่านมาสองปีนี้ “ซือเย๋ไม่กล้ากินตาม แค่เห็นกู้อ้าวเวยจริงจังขึ้นมาทันที ถึงได้พูดต่อ: “ฮ่องเต้แคว้นซิน ไร้ยางอายสิ้นดี นักต้มตุ๋นเหล่านี้กลับเป็นคนของแคว้นเอ่อตาน ไปแต่ล่ะที่ บนตัวก็น่าจะมีเงินและแผนที่อยู่ไม่น้อย”