บทที่ 616 พิษชนิดเดียวกัน

บทที่ 616 พิษชนิดเดียวกัน

“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าจะเขียนสมุนไพรที่จำเป็นต่อพิษนี้ลงไป”

ถึงแม้พ่อและแม่ของฉูห้าวจะจากไปแล้ว ทุกวันนี้ก็เหมือนดั่งคนในครอบครัว หยุนหว่านก็ขอให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่นานสักหน่อย

ในห้องสองพ่อลูกหลังจากที่กอดกันเสร็จ ฉูหลี่ซักถามนานทีละนิดๆว่าทำอะไรลงไปบ้าง กู้อ้าวเวยแค่พูดเรื่องที่อยู่ในวังในเมืองชางหลานเล็กน้อย: “ไม่ใช่ข้าไม่เชื่อใจท่าน แต่แค่ท่านพ่อเหมือนพวกเขาที่มีอำนาจเหมือนกัน ไม่ปลอดภัย”

“ข้ารู้” ฉูหลี่พยักหน้า ถามต่อ: “ใต้เท้าจูบอกว่าเจ้าให้คนไปแพร่ข่าว ทำไปทำไมรึ?”

“ไม่ทำไมเจ้าค่ะ แต่อยากให้พวกเขานึกถึงตอนที่ท่านแม่จากไป ก็แค่ไปหาสมุนไพรไม่กี่ชนิด และมีสมุนไพรหนึ่งชนิดถุงน้ำดีหงส์ซึ้งอยู่กับตัวข้า ทุกวันนี้ก็มีคนรู้ไม่กี่คน ไม่ว่าพวกเขาจะหายังไงก็ไม่มีทางหาเจอได้หรอก” กู้อ้าวเวยหัวเราะ: “ท่านแม่ไม่สนเรื่องผิดหรือถูก ข้าไม่อยากให้ท่านแม่อยู่แบบไม่มีตัวตน”

“เวยเอ๋อกตัญญู” สีหน้าของฉูหลี่ดูดีขึ้นมาสักที กลัวว่ากู้อ้าวเวยจะทำเรื่องอันตรายเกี่ยวกับข่าวที่แพร่ไป พูดจบเรื่องนี้ ฉูหลี่ก็พูดขึ้นต่อว่า:ทุกวันนี้เมืองเล่อและทหารจะฉลองปีใหม่ด้วยกัน พรุ่งนี้เจ้าไปสนามฝึกซ้อมกับข้าหน่อย”

กู้อ้าวเวยสงสัย: “ข้าไปสนามฝึกซ้อมแบบนี้ดูไม่ดีกระมัง”

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ยังไงก็ต้องให้เจ้าไปช่วยอยู่พอดี” ฉูหลี่ปัดๆมือไปที่ชุดหนาๆของนาง คิดแล้วคิด ให้คนนำโสว่หลู(เตาเล็กๆให้ความอุ่นสมัยก่อน)มาให้นางถือไว้: “ไม่กี่วันก่อนฉีหลินและหยินเชี่ยวก็ตามมา ก็อยู่ตรงมุมสนามฝึกซ้อม กำลังคิดจะทำเกราะคันฉ่องป้องกันให้สำหรับเหล่าทหาร ยังพูดอีกว่าเจ้ามียาวิเศษชั้นดีสามารถรักษาโรคได้ เลยอยากให้เจ้าไปให้คำแนะนำพอดี”

“ได้ค่ะ” กู้อ้าวเวยถือโส่วหลู่ไว้ พยักหน้า

สนามฝึกซ้อมของเมืองเล่อนี้พื้นที่เล็กไปหน่อยเพราะรอบเต็มไปด้วยบ้านหลังเล็กๆ รอบๆก็เต็มไปด้วยเต็นท์มากมาย ยังมีทหารที่กำลังฝึกซ้อม ฉีหลินและหยินเชี่ยวที่อยู่ข้างๆสนามฝึกซ้อมกำลังพูดคุยเรื่องเกราะ กล่องที่อยู่ข้างๆขาของเจิ้งฉิงคุนเต็มไปด้วยเกราะคันฉ่องที่ทำเสร็จหมดแล้ว

ดูเหมือนเมืองเอ่อตานยังขาดอะไรสักอย่าง

กู้อ้าวเวยทักทายหยินเชี่ยวจากที่ไกลๆ เดินตามฉูหลี่เข้าไปยังเต็นท์ หมอที่มีทั้งยังเด็กและแก่ต่างก็ลุกขึ้นมาคำนับพร้อมกัน กู้อ้าวเวยเดินขึ้นไป หยิบยาจินชวง(ยารักษาแผล)ขึ้นมาดม: “ยารักษาแผลพวกนี้ดีทั้งนั้นเลย แถมยังเก็บไว้ได้นานด้วย”

“แต่เสียดายยาพวกนี้มีราคาค่อนข้างสูง ยากที่จะใช้ได้ในครานี้” คนที่อยู่ข้างหมอทั้งหลายรู้สึกตัวรับคำตอบกลับไป

“พวกเจ้าคุยกันไปนะ” ฉูหลี่โบกมือเสร็จ ใช้มือเปิดม่านออกไปดูฝั่งด้านเกราะ

กู้อ้าวเวยเด็ดออกเล็กน้อย และจัดการโต๊ะให้โล่งไว้ พูด: “หากข้าจำไม่ผิด น่าจะมียาให้ผลแบบเดียวกันอยู่……”

หมอไม่กี่คนขยับขึ้นมา มีหมอหนุ่มคนหนึ่งถามอย่างไม่กลัว: “องค์หญิง ได้ข่าวว่าท่านมีสูตรที่พิเศษ จะเป็นไรไหมหากยืมมาดู”

“ข้านำมาเพียงไม่กี่อย่าง คงต้องแบ่งใช้กัน ไม่งั้นกลัวว่าจะไม่พอ” กู้อ้าวเอาของออกมาไม่กี่อย่าง เสียดายหนึ่งในนั้นมีหยุดเลือดได้เท่านั้น และยังมีรักษาแผลภายนอก ยังมีอีกสองขวดรักษาภายใน หมอท่านหนึ่งหยิบขึ้นมาดู พูดขึ้นมาอย่างมีความรู้

กู้อ้าวเวยตกใจว่าหมอที่นี้มีความรู้เยอะมาก ผ่านไปชั่วครู่ก็คุยกันรู้เรื่อง

สองชั่วโมงผ่านไป ฉูหลี่กลับมาดู เห็นกู้อ้าวเวยที่อยู่ข้างหมอกำลังเรียนรู้วิธีใช้เครื่องมือแบบใหม่อยู่พอดี พูดขึ้น: “สักเดี๋ยวข้าให้คนส่งอาหารมาให้”

“เจ้าค่ะ” กู้อ้าวเวยพยักหน้าขึ้นยิ้ม แล้วก้มหัวเรียนรู้ต่อ

ฉูหลี่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ให้หยินเชี่ยวที่อยู่ข้างๆเข้าไป ตัวเองพาฉีหลินไปหาช่างฝีมือที่ตีเกราะแบบใหม่