บทที่ 617 เรื่องความเป็นอมตะ

บทที่ 617 เรื่องความเป็นอมตะ

“ข้าและหยินเชี่ยวต่างก็เป็นผู้หญิง จะทำอะไรกันได้ล่ะ?”

กู้อ้าวเวยตักบัวลอยขึ้นมา มองดูฉีหลินที่ท่าทางที่ปกป้องและพูดไม่ออกแบบนั้น

“เจ้าจะพูดอะไรก็พูดเถอะ ตอนนี้หยินเชี่ยวโตเป็นสาวแล้ว ยังใช้กำลังอีก” ฉีหลินจับหน้าแดงๆของหยินเชี่ยวอย่างเป็นห่วงเป็นใย: “ถึงจะชอบแค่ไหนก็ไม่ควรจับนานขนาดนั้นซะหน่อย”

กู้อ้าวเวยกลอกตาขึ้นทำอะไรไม่ได้: “หากข้าไม่ลองจับจับดู คงไม่รู้ว่าสาวบ้านข้าที่เคยผอมสวยนั้นตอนนี้เลี้ยงจนเป็นหมูแล้ว”

“คุณหนู!” หยินเชี่ยวอายจนโมโหจับมือของฉีหลินลง พูดงอนๆ: “ข้าบอกแล้วว่าควรออกกำลังทุกวันหน่อย ที่ผ่านมากินดีมาตลอด”

พูดจบ นางก็วิ่งไปอยู่ข้างกู้อ้าวเวย ฉีหลินทั้งเครียดทั้งปวดหัว แต่กลับทำไรไม่ได้

กู้อ้าวเวยพูดไปยังป้อนบัวลอยให้หยินเชี่ยวคำหนึ่งอีก　

คนในห้องต่างพากันหัวเราะ ด้านนอกก็มีเสียงเบาๆของหิมะตกลงมา กุ่ยเม่ยและฉูห้าวกำลังอุ้มตำราหลายเล่มเข้ามาพอดี มองดูฝนเล็กๆที่กลายเป็นหิมะ พูดขึ้น: “หิมะน่าจะตก”

“เหมือนว่าฤดูหนาวนี้อากาศหนาวไปหน่อย” ฉูห้าวพยักหน้า มองดูกุ่ยเม่ย: “ข้าเหมือนมีหญิงไม่น้อยยกให้ให้เจ้า”

กุ่ยเม่ยตกใจจนสำลัก รู้อยู่แก่ใจว่าหญิงเอ่อตานนั้นตื้อขนาดไหน รีบส่ายหัวทันที: “ไม่จำเป็นนะ”

“หากเจ้ามีครอบครัวแล้ว ท่านพี่คงดีใจมิใช่น้อยเลยล่ะ” ฉูห้าวพูดเสียงต่ำ

กุ่ยเม่ยนิ่งไปทั้งตัว ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เพียงแค่มองไปทางฉูห้าวด้วยความสงสัย

ฟังความหมายของประโยคนี้แล้ว ก็พอรู้ว่าต้องการจะสื่ออะไร

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องกินบัวลอยร้อนๆเหมือนกัน กู้อ้าวเวยเปิดหนังสือไปมา แต่กลับไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีทางน้ำที่เชื่อมต่อกัน มีแค่เล่าเรื่องของคนที่ไปค้นหาแหล่งต้นน้ำในตอนนั้น แปลกใจ: “ลำธารตรงชางหลานไม่มีอันไหนที่เชื่อมมาทางเอ่อตานเลยหรอ?”

“มีแค่ของเอ่อตานที่สามารถใช้ได้ และเมืองเล่อยิ่งอยู่ไกลลงไป มักจะขาดแคลนน้ำบ่อยๆ ในตอนนั้นยังไม่มีมาตรการที่ดีเท่าไหร่ในการเปิดน้ำให้” ฉูห้าวพูดอธิบาย: “แต่ตรงบ่อ ข้าส่งคนให้ไปเฝ้าแล้ว บวกกับที่ชายแดนด้วย”

กู้อ้าวเวยปิดหนังสือลง: “ถ้าหากคิดที่จะใช้น้ำในการทำศึกรบละก็ งั้นก็ต้องพิจารณาต้นน้ำของตัวเอง”

ฉูห้าวขมวดคิ้ว พูดขึ้นว่า: “ข้าเข้าใจความหมายของท่านพี่แล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะไปลองตรวจสอบดู แต่เพียงแค่น้ำใต้ดินมืดมิดยากที่จะหาทิศทาง แต่ก็ยังมีแผนที่ของเมื่อก่อนและไม่กล้าให้ใครลงไปสำรวจ”

“หลังจากมีเรื่องของยาพิษเข้ามา ขอแค่รู้ว่าที่ไหนมีคนวางยา ก็สามารถรู้ได้ว่าทิศของบ่อน้ำใต้ดิน” กู้อ้าวเวยเปิดหนังสือขึ้นมาใหม่: “เหมือนกัน หากมีใครต้องการที่จะเตรียมการเพื่อสู้ในอนาคต นี้เป็นเพียงแค่การทดลองเล็กๆ

หยินเชี่ยวซบตรงหลังของฉีหลิน

“อย่าพูดให้มันน่ากลัวแบบนี้สิ” กุ่ยเม่ยตบๆฝุ่นบนลำตัวตัวเองนั่งลง: “พิษแบบนี้จะเทียบกับการรบศึกได้อย่างไรกัน”

“ก็แค่อาจจะ แต่ว่าเป็นความเป็นได้ในรูปแบบหนึ่ง” กู้อ้าวเวยลุกขึ้น ไปยังชั้นวางหนังสือหยิบหนังสือเบ่มหนึ่งลงมา โยนไปให้กุ่ยเม่ย: “เสียเลือดของคนเป็นแสนเพื่อและกับความอมตะ”

กุ่ยเม่ยรีบเปิดหนังสือดู กำลังดูอย่างมึนงง กู้อ้าวเวยก็พูดขึ้นทันที: “นี้คือตำราที่ร้านค้าให้ข้ามา ที่ตั้งวัดทางทิศเหนือของเอ่อตานสร้างโดยฮ่องเต้ที่สิบเอ็ดในปีนั้น และยังมีหลุมลึกที่ยังสร้างไม่เสร็จ แต่ผู้คนกลับตายนับพันคน เป็นเวลาเจ็ดปี ผู้คนถูกดึงลงไปยังหลุมลึก บางคนก็ถูกโยนลงไป น้ำในบ่อกลายเป็นสีแดงข้นเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี จนถึงสองร้อยปีน้ำแห้งเหือด และวัดก็จมอยู่ใต้พื้นทราย แปดสิบปีก่อน มีโจรไปขุดพบเจอตำราเล่มหนึ่ง ในนั้นมีคาถาเล่นกล และยังมีวิธีเป็นอมตะซ่อนไว้ด้วย”

นางค่อยนั่งลง แววตาที่ใส มองไปทางฉูห้าว พร้อมยิ้มขึ้นมา: “จะว่าไป ถ้าไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษของตระกูลฉูที่ไปดึงบนแท่นอย่างบ้าคลั่งลงมา ตำแหน่งทุกวันนี้ก็คงไม่มาถึงเจ้าหรือเป็นแน่”