บทที่ 618 เตรียมพร้อมรับมือ

บทที่ 618 เตรียมพร้อมรับมือ

“ที่แท้ช่วงนี้เวยเอ๋อนอนเก่งนี่เอง”

หยุนหว่านนึกว่ากู้อ้าวเวยจะมาพร้อมกับหยินเชี่ยว　

“ทุกวันนี้นอนได้ถึงช่วงบ่ายเลยทีเดียว ที่ผ่านมานี้ออกจากที่นอนไม่ได้เลยเจ้าค่ะ” กุ่ยเม่ยค่อยอารักขาอยู่ข้างๆ ส่วนอีกข้างถือเกราะคันฉ่องไว้

ยืนอยู่ตรงหน้าหยุนหว่าน เขาไม่รู้จะอธิบายอาการที่นอนเยอะของกู้อ้าวเวยเป็นเพราะอะไร

หรือเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ หรือเป็นอย่างที่นางต้องการว่าตั้งครรภ์แล้ว

ตั้งครรภ์……

เกราะคันฉ่องที่กุ่ยเม่ยถือไว้ตกลงสู่พื้น พร้อมมีเสียงพึมพำออกมา

“เป็นไรไป?” มือข้างหนึ่งของหยุนหว่านถูกหยินเชี่ยวจับไว้ หันตัวมาดูเขา

“นางสั่งให้ข้าช่วยไปเอายาให้ ข้าลืมไปเลย”กุ่ยเม่ยโกหกและก้มลงไปเก็บเกราะขึ้นมา: “ไม่รู้ว่าตอนนี้นางรอจนโมโหอยู่หรือเปล่า”

หยุนหว่านรู้สึกกุ่ยเม่ยแปลกๆ แต่กุ่ยเม่ยและฉีหลินรีบเดินไปตรงสนามฝึกซ้อม เหลือเพียงพวกเขาสองคนและขณะเดียวกันจัดการเรื่องนิดหน่อยกับฉูห้าวที่อยู่ข้างๆ หยินเชี่ยวสามารถให้คำแนะนำแก่หญิงในเมืองอีกด้วย

หยุนหว่านเพียงแค่ไม่รู้คือ กุ่ยเม่ยหายไม่อยู่ตั้งนานแล้ว กลับบ้านไปหากู้อ้าวเวยใหม่

ยังอยู่บนเตียงเหมือนเดิม กู้อ้าวเห็นกุ่ยเม่ยที่เข้ามาพึ่งตื่นพอดี: “เจ้าไม่ใช่ว่าไปสนามฝึกซ้อมนับชุดเกราะและดาบหรือ?”

“เจ้า……” กุ่ยเม่ยเดินไปข้างเตียง มองไปทางตำแหน่งท้องน้อยของนาง: “ข้า……”

“ไม่มีทางใช่ลูกของเจ้า” กู้อ้าวเวยกลอกตาขึ้น ยื่นมือออกจากผ้าห่มมาตบๆหน้าของกุ่ยเม่ย: “ไม่งั้นเจ้าคิดว่าข้าจะมาฉลองที่เอ่อตานทำไม แทนที่จะไปหาซ่านจินจื่อ？”

“เจ้า……” กุ๋ยเม่อั้มอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

“อย่าบอกคนอื่น ยาบำรุงครรภ์ก็ไม่ต้องแล้ว ช่วยแอบใส่เช่ออี้จื่อ(ต้นหญ้า)ไว้ในอาหารบำรุงก็พอแล้ว” กู้อ้าวเวยยิ้มและดึงมือกลับ หดเข้าไปในผ้าห่ม

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” กุ่ยเม่ยตกใจไม่หาย

นี้คือลูกของท่านอ๋องเชียวนะ!

กู้อ้าวเวยหันตัว ติดแล้วคิด: “เหมือนจะไม่กี่วันก่อนตอนที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้”

“ทำไมเจ้าไม่รีบพูด!” กุ่ยเม่ยตะโกนออกมา เขาโน้มตัวลงอย่างหมดแรง มองกู้อ้าวเวยอย่างจริงจัง: “เจ้าจะไปต่อแบบนี้ไม่ได้ ข้าสามารถพาเจ้าไปหาหมู่บ้านดีๆคลอดเด็กได้”

กู้อ้าวเวยกระพริบตาแล้วกระพริบอีก ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะออกมาทันที: “ดูเหมือนเจ้าจะเหมือนเป็นพ่อเด็กมากกว่าซ่านจินจื๋ออีก”

“หากเป็นท่านอ๋อง เขาไม่มีทางเอาเด็กคนนี้และไม่หวังให้เจ้าเสียชิวิตไปเพื่อกำเนิดลูกออกมา” กุ่ยเม่ยหายใจเฮือกใหญ่ เขารีบกลับมาจากสนามฝึกซ้อม เพราะเป็นช่วงฤดูหนาวทำให้มือทั้งสองเห็นเส้นเลือดออกมาเล็กน้อย และเพราะร่างกายบีบแน่นทำให้เส้นเลือดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาอยู่ข้างกายซ่านจินจื๋อตั้งแต่เด็ก และถึงจะถูกกดดันจนจนมุม ความภักดีที่มีต่อซ่านจินจื๋อก็ไม่มีทางหายไป

“ข้าอยากได้เด็กคนนี้ เพราะงั้นข้าไม่มีทางบอกเขา” กู้อ้าวเวยดึงตัวขึ้นมาจากเตียง ชุดนอนที่ใส่ทุกวันก็ยังมีชุดคลุมหนาๆทับไว้ และพูดจริงจังขึ้นมา: “ว่าไปแล้ว พอนับๆดู เหมือนเวลาเดียวกันกับเมื่อปีก่อนที่ตั้งครรภ์เลย”

มองดูนอกหน้าต่าง: “วันนี้หิมะตกหรือยัง?”

“ตกแล้ว แต่ไม่หนักมาก” กุ่ยเม่ยเงยหน้าขึ้นมองไปทางนาง สายตาที่มองเหมือนกับคิดอะไรอยู่ นั่งที่มุมเตียงค่อยๆกดให้นางนอนลงไป: “ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี”

“ข้ารู้ อย่างน้อยครั้งนี้ก็รู้สึกไม่ค่อยหนาวขนาดนั้น” กู้อ้าวเวยยิ้มหวานๆหนุนอยู่ที่หมอน: “พอปีใหม่ผ่านไปแล้วข้าก็จะไปในเมืองของล่ายเสวียน ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลตัวเองดีๆ”

“ข้าจะเอาความลับบอกออกไป”