บทที่ 624 แม่หญิงตู้

บทที่ 624 แม่หญิงตู้

เถ้าแก่เนี้ยของตำบลเหยสุ่ยคาบท่อสูบฝิ่นของนางไว้เหมือนเคย

“คิดไม่ถึงว่าจะเจอท่านที่นี่ คุณหนู” เถ้าแก่เนี้ยยังคงยิ้มอยู่ คนรับใช้เสี่ยวเอ้อที่นั่งอยู่ข้างกายกลับอยู่ในอาการนั่งไม่สุข ก็ถูกเถ้าแก่เนี้ยตบไปที่ด้านหลังของหัวอย่างแรงจึงพยักหน้ารับ เรียกฝ่าบาทออกมาหนึ่งคำด้วยความนับถือ

“ข้ายังคิดว่าเจ้าจะวกกลับมาฆ่าข้า หรือไม่ก็หนีไปกบดานแล้ว” กู้อ้าวเวยดึงผ้าคลุมออกเล็กน้อย หลังจากเช็ดมือให้สะอาดสองข้างแล้วจึงหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาไว้ในมือ ขยับตะเกียบเผชิญหน้ากับแป้งขนมแผ่นใหญ่และบะหมี่เนื้อวัว แต่ข้าก็ไม่ได้เตรียมที่จะเอาเรื่องไล่จับที่เจ้าหนีไป แค่บอกข้าว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าคือใคร วันข้างหน้าเจ้าก็จะได้สบายใจไม่ต้องเป็นกังวลอีกต่อไป

เถ้าแก่เนี้ยขมวดคิ้วไปมา เอาข้อมือของตัวเองส่งข้ามไป “ครั้งนี้ข้ามาหาคุณหนูท่านนี่แหละ”

กู้อ้าวเวยจับข้อมือของนางอย่างแปลกใจ ขมวดคิ้ว “เจ้าควรจะเป็นเจ้ายุทธภพที่มากประสบการณ์มาอย่างโชกโชน

“แต่พิษนี้มาจากกู้เฉิง เขาเคยเป็นสามีของฮูหยินท่านนั้น แน่นอนว่าต้องมีบันทึกอะไรไว้บ้างแหละ” เถ้าแก่เนี้ยหลบตาต่ำลง ให้คนรับใช้เสี่ยวเอ้อข้างกายควักตำราที่หนักและหนาหนึ่งเล่มออกมาจากในห่อเสื้อผ้า “ในนี้เป็นบันทึกการเดินทางของท่านในทุกที่ และพวกนี้คือสิ่งที่กู้เฉิงต้องการ”

กู้อ้าวเวยดูเรื่องราวทั้งหมดของตัวเองในสมุดเล่มนั้นอย่างละเอียดแบบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

กุ่ยเม่ยก็ได้แค่มองอยู่ครู่หนึ่ง ในนั้นยังพูดถึงผู้หญิงผ้าคลุมสีดำท่านหนึ่งด้วย จึงถามขึ้นว่า “เจ้าเคยติดตามคนไปแคว้นเอ่อตานหรือ”

“ไม่ นั้นคือคนที่กู้เฉิงส่งเข้าไป” เถ้าแก่เนี้ยสูบฝิ่นเข้าไปหนึ่งคำ ปลายนิ้วเขี่ยอยู่บนโต๊ะ “ข้าเคยสืบดูคนเหล่านั้นโดยเฉพาะ ล้วนจำได้ทั้งหมด หากไม่ใช่ว่าเจอเจ้าที่นี่ ข้าอาจจะไปที่ชายแดนโดยตรง”

กู้อ้าวเวยส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก “ข้าจะถอนพิษให้เจ้า เงินจำนวนหนึ่งและสิทธิ์ในการจัดการคนที่เหลือในตำบลเหยสุ่ย

“ข้ารู้ดี ค่าจ้างของคุณหนูที่นี่ข้าชอบยิ่งกว่า อย่าเห็นว่าข้าอย่างนี้ ข้าก็ชอบที่แคว้นชางหลานมากพอที่เดียว” เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะไปมา แล้วก็กวักบอกให้เถ้าแก่เอาแป้งขนมชิ้นใหญ่มาให้อีก พูดต่อว่า “แต่ข้าก็ยังแปลกใจ พวกเราเคยเก็บรวบรวมเรื่องราวของกู้เฉิงไว้ไม่น้อย แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถหาตำบลเหยสุ่ยของพวกเราเจอได้”

กู้อ้าวเวยพยักหน้า ได้แค่ให้กุ่ยเม่ยเอาใบยาให้นาง ยังไงพิษนี้ก็เป็นฝีมือที่มาจากหยุนหว่าน

แต่หากเป็นเช่นนี้ ก็รู้ได้ว่าคนที่วางยาในน้ำใต้ดินไม่ใช่กู้เฉิงแล้ว

ในเมื่อเขามีปัญญาที่จะเอาคนยัดเข้าไปในเมืองเล่อ โดยธรรมชาติแล้วไม่จำเป็นจะต้องใช้วิธีการวางยาพิษที่โง่เขลาเช่นนี้ไปทดสอบ มันจะกลับกลายเป็นมัดขาตัวเองได้

หลังจากรอจนกินอิ่ม กู้อ้าวเวยจึงค่อยรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหน่อย ความเคยชินในการอ้วกเพราะแพ้ท้องหรือไม่คุ้นเคยกับอาหารยังไม่ได้ปารากฎขึ้นมาในร่างกายของนาง บนร่างกายก็ฟื้นฟูพละกำลังและอุณหภูมิความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง เป็นช่วงเวลาพอดีกับที่ประตูถูกผลักออก มีผู้เดินทางหลายคนเดินเข้ามา กู้อ้าวเวยถูกลมหนาวพัดโดน ได้แค่หดหัวลงมา “รอผ่านไปอีกสองสามวันก่อน แน่นอนว่าข้าจะกลับไปเอาชนะเจ้าสองตัวนั้นใหญ่ตัวเล็กตัว”

กุ่ยเม่ยมองนางด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ “ตอนนั้นเป็นใครกันที่ตัดสินใจออกมา บัดนี้แค่ลมหนาวก็รับไม่ไหวแล้ว”

“ก็แค่กระสับกระส่ายเท่านั้น” กู้อ้าวเวยนวดมุมหัวอย่างปวดหัว รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลอย่างที่เคยเป็นมาก่อน ในบางครั้งก็พูดความในใจออกมา

หากเป็นไปได้จริง นางก็หวังว่าคนที่อยู่ข้างกายนางจะเป็นซ่านจินจื๋อ