บทที่ 626 ปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ

บทที่ 626 ปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อกุ่ยเม่ยหาเงาของกู้อ้าวเวยไม่เจอ อีกทั้งตอนที่ถูกองครักษ์ขององค์ชายสามปฏิเสธให้อยู่ด้านนอก อยากจะจับเอาตัวกู้อ้าวเวยกลับมาสั่งสอนสักหนึ่งรอบ คำพูดพอมาถึงมุมปากก็เหลือเพียงแค่หนึ่งประโยค “รอจนนางกลับใจเองก่อน ข้าค่อยพานางจากไป”

แต่ซ่านเซิ่งหานด้วยชุดฤดูใบไม้ผลิทั้งตัวก้าวเดินออกมา เอาตำราที่อยู่ในมือวางลง “เขาเป็นห่วงเจ้ามาก”

“ข้าไม่ได้หลบเขา” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นมา ดึงปลายนิ้วที่จับอยู่ที่ถ้วยกลับเข้าไปในแขนเสื้อ “เพียงแค่ข้าก็ยังไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรถึงจะเป็นการดี”

ในระหว่างที่ตั้งครรภ์การไวต่อความรู้สึกของนางเกือบทั้งหมดถูกกำจัดออกไป ร่องรอยของผู้หญิงดูเหมือนว่าจะถูกขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน

ไม่อยากที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว แล้วก็ไม่อยากตื่นมาลำพังเพียงคนเดียว อีกทั้งไม่อยากนั่งเหม่อๆ อยู่กับยาสมุนไพรที่หลากหลายชนิดเป็นเพื่อนอยู่ใต้ชายคาบ้าน ข้างหูมีเพียงเสียงลมที่จืดจางและแสงแดดที่ทำให้อารมณ์ของนางกลับกลายดีขึ้น สิ่งของเหล่านี้ได้เพียงแต่ทำให้นางวุ่นวายใจ ไปคิดเรื่องที่เป็นเรื่องบ้าง กลับกลัวว่าตัวเองจะไม่มีทางที่จะให้ความช่วยเหลือได้ ไปคิดเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองบ้าง กลับมักจะเอาเรื่องทั้งหมดคิดออกมาอย่างย่ำแย่หลายเท่าโดยไม่รู้ตัว

นางกลัวว่าจะโมโหโทโสทำร้ายถูกความหวังดีต่อกุ่ยเม่ย อีกทั้งยังกลัวได้รับการหักหลังจากซ่านจินจื๋ออีกครั้ง

“และความสัมพันธ์ที่เจ้าร่วมมือกับข้า ดังนั้นในทางตรงกันข้ามอยู่กับเจ้าข้าก็เลยรู้สึกผ่อนคลายบ้างหน่อย” นางทอดถอนใจออกมาหนึ่งเฮือก

ซ่านเซิ่งหานกำแขนเสื้อกางออกกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว แต่สีหน้าที่แสดงออกมากลับผ่อนคลายจืดจางเบาบางไปบ้าง วางตำราที่กำแน่นอยู่ในมือ “ข้ามีความรักใครส่วนตัวต่อเจ้า เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกข้าหลอกใช้หรือ”

“ในเมื่อข้ามีคุณค่าที่จะให้หลอกใช้ ยังบวกกับความในใจที่เจ้ามีต่อข้า ในทางตรงกันข้ามมันจะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น” กู้อ้าวเวยระงับความยุ่งเหยิงวุ่นวายในดวงตาของนางไป ภายใต้เสื้อขนเสือดาวซ่านเซิ่งหานมองไม่ออกถึงครรภ์ที่อยู่ในท้องของนาง บัดนี้ก็ยิ่งกอดอกนั่งตัวตรงขึ้นอีก “มาถึงชายแดน เจ้าอยากจะได้อะไรหรือ”

“เพื่อประชาชน” ซ่านเซิ่งหานตอบอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว

กู้อ้าวเวยกลับหัวเราะเยาะเย้ยออกมาหนึ่งคำ เท้าคางไปที่แก้มมองเขา “ยิ่งมองดูว่าเป็นฮ่องเต้ที่สมบูรณ์แบบ ก็ยิ่งอ่อนแอ ข้าสงสัยมาก ว่าที่แท้เจ้าอยากจะได้ความช่วยเหลือจากแคว้นอื่น หรืออยากจะจัดการคู่ต่อสู้ของเจ้าที่นี่ซะ”

“ข้าได้รับการสนับสนุนจากแคว้นเอ่อตานแล้ว” ซ่านเซิ่งหานยิ้มอย่างราบเรียบ

หากพูดเช่นนี้ ก็เพื่อจะกำจัดซ่านต้วนเฟิงทิ้ง ณ ที่นี้”

ซ่านเซิ่งหานมาถึงเร็วกว่าซ่านต้วนเฟิงหนึ่งวัน บัดนี้ซ่านต้วนเฟิงยังมาไม่ถึงที่หมาย สถานที่ที่พักกลับถูกจัดแจงไว้ที่ถนนสองเส้นของจวนเซ่เรียบร้อยแล้ว และเจ้าของของจวนเซ่เป็นคนสนิทของฮ่องเฮา องครักษ์ที่อยู่แถวนั้นก็ควรถูกเตรียมการเอาไว้อย่างเรียบร้อยหลายวันก่อนแล้ว

ในใจของกู้อ้าวเวยคำนวณเรื่องที่ได้ยินเรื่องที่เห็นในหลายวันนี้ที่เจอด้านนอกอย่างละเอียดถี่ถ้วน นิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่นานจึงรับคำพูดของซ่านเซิ่งหาน “ข้ายังสามารถอยู่ได้อีกสองสามปี”

ซ่านเซิ่งหานแน่นอนว่าจะต้องเพื่ออะไรสักอย่างจึงมา......

ณ ที่นี้เขาต้องเผชิญกับอันตรายด้วยตัวเอง เรียงลำดับตามความสำคัญหนักเบา แม้เพื่อชื่อเสียงก็ไม่ปล่อยให้ซ่านต้วนเฟิงตายไปต่อหน้าตัวเอง ซ่านเซิ่งหานไม่โง่เขลาขนาดนี้แน่

“ข้ายังสามารถทำอะไรให้เจ้าบ้างได้หรือไม่” บนหน้าของซ่านเซิ่งหานอึ้งไปชั่วครู่โดยถูกความยินดีแทนที่ไป

“ตอนนี้ยังไม่จำเป็น เพียงแค่ได้รับความช่วยเหลือชั่วคราวจากเจ้าก็เพียงพอแล้ว”

ไม่ถูก

มีตรงไหนที่ไม่ถูกต้องตามที่ควรจะเป็น