บทที่ 627 แตกต่างกัน

บทที่ 627 แตกต่างกัน

ผ้าคลุมเตียงที่อ่อนนุ่มหนา ถูกความร้อนจากเตาผิงสองเตาทำให้ห้องอบอุ่น

กู้อ้าวเวยหลับลงทันทีในขณะที่เอนตัวลงไป หลายวันนี้นางนอนเยอะ กินเยอะ แต่ก็ไม่สามารถหลีกหนีความเศร้าที่เกิดขึ้นได้อย่างกะทันหัน เงาที่อยู่ในความฝันยังคงตามหลอกหลอนไม่หยุด มีรอยยิ้มของชิงจือที่พุ่งเข้ามาจูบ แล้วก็มีฝ่ามือของซ่านจินจื๋อสัมผัสมาที่เส้นผมของนาง พอเงยหน้าขึ้นมายังเห็นรอยยิ้มของท่านปู่อีกด้วย

ตอนที่ตื่นมากลับเป็นเพียงความมืดมิดไปหมด ด้านนอกม่านมีเพียงเทียนริบหรี่ที่หลงเหลือไว้ให้นาง

และเฟิงเยว่ก็ตกใจตื่นขึ้นมาจากบนโต๊ะ ขณะที่นางลุกขึ้นมานั่งก็พูดด้วยเสียงเรียบเฉยว่า “ฝ่าบาททรงหิวหรือ”

กู้อ้าวเวยตกใจกับคำพูดของนางประโยคนี้ แหวกม่านออกอย่างประหลาดใจ “ดึกดื่นค่ำมืด เจ้าไม่จำเป็นต้องดูแลข้าตลอดหรอก”

“คนที่ฝึกวรยุทธ์นั้นต่างล้วนหลับนอนได้ทุกเวลา ตื่นขึ้นมาได้ทุกเวลา ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องสนใจข้า” เฟิงเยว่เดินขึ้นมาด้านหน้า คุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้น พิงขอบเตียงนำเสื้อคลุมที่พับไว้อย่างเรียบร้อยมาวางบนโต๊ะด้านข้าง มือทั้งสองข้างยกขึ้น ก้มหน้าลงต่ำ มือทั้งสองข้างยกสูงขึ้น ยกไปที่ด้านหน้าของกู้อ้าวเวย “ไม่ทราบว่าฝ่าบาทต้องให้เฟิงเยว่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่”

“ข้าทำด้วยตัวเองก็พอแล้ว” นี่เป็นครั้งแรกที่กู้อ้าวเวยถูกคนให้การเคารพปรนนิบัติดูแลเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะใจสั่น

เปลี่ยนเป็นชุดสีขาวหิมะทั้งชุดเสร็จแล้ว ปลายนิ้วของกู้อ้าวเวยกรีดลงไปที่เนื้อผ้าตรงแขนเสื้อ แต่เสื้อผ้าชุดนี้ดูค่อนข้างรัดรูป จึงเกิดความแปลกใจขึ้น “ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่เสื้อผ้าที่ข้าพกมา”

“นี่เป็นของที่องค์ชายสามเตรียมไว้เพื่อฝ่าบาท” เฟิงเยว่ก้มหน้า พูดต่อว่า “อีกทั้งท่านยังนอนยาวนานมาก เฟิงเยว่จะส่งคนไปจัดเตรียมอาหารและยาบำรุงครรภ์มาให้ท่าน”

กู้อ้าวเวยนั่งลงทันใด ปลายนิ้วถูไปที่เหนือท้องน้อยของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่จำเป็นที่พวกเจ้าจะต้องเตรียมยาบำรุงครรภ์ ส่งคนไปหยิบที่บ้านของจางเหยียงซานโดยตรงมาเถอะ กุ่ยเม่ยน่าจะเตรียมไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้ว”

เฟิงเยว่ไม่ได้มีท่าทีที่จะต่อต้านแม้แต่นิดเลย รีบส่งคนไปเอาทันที

รอจนหลังจากดื่มซุปยาเสร็จแล้ว กู้อ้าวเวยกำลังมองลมหนาวที่กำลังพัดอยู่ด้านนอกหน้าต่างอยู่ แต่นางกลับไม่ได้มีความรู้สึกว่าอยากนอน ได้แค่พูดว่า “เฟิงเยว่ เจ้าเล่นหมากเป็นหรือไม่ สอนข้าหน่อยได้ไหม”

กู้อ้าวเวยก็รู้เพียงครึ่งๆ กลางๆ ต่อการเดินหมาก หมากดำขาวนางก็รู้เพียงหมากรุกห้าเม็ด แต่พูดถึงหมากล้อมก็ยิ่งสับสนไปอีก คืนนี้ก็แค่เป็นเพียงความตั้งใจที่อยากจะเรียนรู้

ตลอดทั้งคืน จวบจนรุ่งสางที่ขอบฟ้า หมากสีขาวของเฟิงเยว่ถูกกำจัดทิ้งเกือนหมด

แต่กู้อ้าวเวยกลับหาวออกมาอย่างขี้เกียจ มือข้างหนึ่งค่อยๆ เก็บกระดานหมากอย่างสะอาดสะอ้าน “ข้าไปห้องครัวดูหน่อยสักรอบ อีกประเดี๋ยวฟ้าสางเจ้าก็กลับไปเอาเสื้อผ้าเล็กน้อยกับข้ามา ดีที่สุดก็ขอโทษกุ่ยเม่ยสักหน่อย เมื่อวานต้องโทษที่ข้าใจร้อนไปหน่อย”

ในเมื่อรู้สึกว่าซ่านเซิ่งหานแปลกประหลาดไปเล็กน้อย นางก็ไม่อาจเชื่อได้ทั้งใจจริงๆ

เฟิงเยว่เก็บข้าวของเรียบร้อย ตามติดด้านหลังกู้อ้าวเวยไป

มีบางคนเกิดมาก็เพื่อจะกุมอำนาจไว้

โดยเนื้อแท้ของเฟิงเยว่ก็ไม่ได้โง่เขลา แต่ก็คงจะไม่ถูกหลอกในท่าทางที่ไร้เดียงสาของกู้อ้าวเวยเช่นนี้ แต่ในการเดินหมากนั้น ที่จริงแล้วกู้อ้าวเวยนั้นทรงพลังอย่างแท้จริง

“ฝ่าบาท ทำไมท่านถึงศึกษาเรียนรู้วิชาแพทย์อย่างลึกซึ้งกัน หากความสามารถของท่านใช้ในทางอื่นได้ ก็จะเป็นมหากรุณาธิคุณต่อประชาชนทั้งปวงมาก” เฟิงเยว่อดไม่ได้ที่จะถาม

“เพราะว่าข้ามีความทะเยอทะยานเกินไป ไม่รู้ว่าขอบเขตคืออะไร เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่สูงและไม่ได้มีจิตใจเพื่อผู้คน งั้นข้าก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปทั้งตัวแล้ว มีดหมอเหมาะสมกับข้ามากกว่า” กู้อ้าวเวยเดินต่อไปด้านหน้า แต่กลับมองไม่เห็นเงาของซ่านเซิ่งหาน มาถึงที่ด้านข้างประตู แต่กลับมองเห็นเงาของกุ่ยเม่ย