บทที่ 628 เวลาแห่งสงครามกำลังจะมาถึง

บทที่ 628 เวลาแห่งสงครามกำลังจะมาถึง

น้อยมากที่กุ่ยเม่ยจะจับข้อมือของนางไว้แน่น ในเมื่อจับแน่นแล้ว ก็จะไม่ออกแรงขนาดนี้

“ตอนที่ชิงจือกลัวก็จะจับข้าเช่นนี้แหละ” กู้อ้าวเวยนั่งอยู่ข้างกายเขาด้วยรอยยิ้ม กุ่ยเม่ยสูงกว่านางเยอะเลย ในขณะที่เขาหันศีรษะและมองลงมาที่นางเล็กน้อยที่แฝงไว้ด้วยร่องรอยของแรงกดดันที่มองไม่เห็น “อย่าเอาแต่ใจอีกเลย”

“ข้ารู้แล้ว” กู้อ้าวเวยลูบจมูกไปมาอย่างถ่อมตัว เมื่อวานนางหนีไปเร็วเกินไปจริงๆ แต่ตอนกลางคืนไม่ได้มีคนที่รู้จักมาอยู่เพื่อนเพื่อนข้างกาย ก็เลยจิตใจหงุดหงิด สงบลงมาไม่ได้

“หลายวันก่อน ข้าพบว่าคนที่ชื่อว่าฟ่านเฟิงพักอยู่ที่โรงเตี้ยมปาฟาง” กุ่ยเม่ยปล่อยนางออกเล็กน้อย

“น่าจะเป็นล่ายเสวียนส่งมาแจ้งให้ข้าทราบ ข้ากลัวว่าจะจัดการสถานการณ์ของแคว้นชางหลานด้านนี้ไม่ได้” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วขึ้นมา สำหรับล่ายเสวียนแล้วฟ่านเฟิงพูดได้ว่ามีความสำคัญ ในเมื่อมาถึงที่นี่ แต่หลายวันนี้นางก็อาจจะออกเดินทาง แต่ชายแดนด้านนี้......

“ก่อนหน้านี้ที่เขียนจดหมายให้ท่านอ๋อง ข้าก็เอาความสงสัยและความกังวลของเจ้าเขียนใส่เข้าไปด้วย ท่านอ๋องควรจะต้องระแวดระวังที่นี่ ส่งคนมาแก้ไขปัญหา” กุ่ยเม่ยก็เลยปัดมือไปมา

ครั้งนี้กู้อ้าวเวยกลับไม่ได้พูดอะไร ได้แค่พยักหน้าไม่มีคำพูดใดอีก

กลับถึงในลานบ้านของจางเหยียงซาน ทั้งหมดล้วนเหมือนกับเมื่อก่อนไม่ปาน นางและจางเหยียงซานก็ลองวิธีการที่น่าจะได้ผลอีก ดูๆ ไปแล้วผลข้างเคียงไม่เยอะ ที่สำคัญคือมีผลดีต่อการถอนพิษ

“พวกนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลหยุนสอนให้เจ้าหรือ ของบางอย่างข้าแทบไม่เคยได้ยินและไม่เคยเห็นมาก่อน” จางเหยียงซานถามด้วยความลังเล

“ยังมีการพูดคุยเชิงประจักษ์ที่รวบรวมโดยอาวุโสไว้บางส่วนออกมา ข้าก็แค่ยืมมาใช้บางส่วนก็พอแล้ว” กู้อ้าวเวยทำความสะอาดโต๊ะที่รกอย่างเร่งรีบ คนก็ดูเหมือนว่าจะกลมขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

จางเหยียงซานเคยถามนางหลายครั้งแล้วว่าอ่านตำราอะไร นางก็บอกว่าเป็นตำราที่ไม่ได้ปรากฏขึ้น ณ ที่นี้อย่างเปิดเผย แต่กลับเห็นจางเหยียงซานขมวดคิ้วหนักขึ้นอีก หลังจากนั้นนางก็เลยทำเป็นข้ามผ่านเรื่องนั้นไป

ทำไมไม่มีใครพบเห็นความแตกต่างของนางอีกต่อไปล่ะ

“พรสวรรค์กับคนธรรมดามีความแตกต่างกันจริงๆ” จางเหยียงซานก็ช่วยเก็บกวาดโต๊ะเช่นกัน มองนางอย่างเหยียดหยามอยู่ครู่หนึ่ง “พรสวรรค์ของเจ้าเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนโกรธเจ้าตายสักกี่คน”

ข้าเพียงแค่ค่อนข้างตั้งใจในการเรียนตอนนั้นเท่านั้น

หากเป็นเช่นนี้ กู้อ้าวเวยก็ไม่กล้าจะพูดต่อหน้าจางเหยียงซาน กลัวว่าเขาจะโกรธจริงๆ

เอาวิธีการแต่ละอย่างจัดการให้เป็นระเบียบ โย่วหลีที่อยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าเดินเข้ามา “มีคนที่ชื่อว่าฟ่านเฟิงต้องการมาพบเจ้า”

“ให้เขาเข้ามาเถอะ” กู้อ้าวเวยพยักหน้า ให้จางเหยียงซานออกไปก่อน

ตอนที่ฟ่านเฟิงเดินเข้ามาทั้งตัวแต่งกายเหมือนคนเดินทาง ข้างเอวเหน็บดาบยาวไว้ ดูไปแล้วเหมือนคนต่างแคว้น รูปแบบของคิ้วก็ดูจะโหดเหี้ยมไปหน่อย แต่กู้อ้าวเวยค่อยๆ สังเกตออกมาได้ ยังสามารถดูออกถึงหน้าตาดั้งเดิมด้วย “เจ้าแต่งตัวเช่นนี้มาที่นี่ อีกทั้งหลังจากหลายวันแล้วจึงมาหาข้า กำลังรออะไรหรือ”

แม่ทัพล่ายเสวียนไร้ประสิทธิภาพในการสั่งการ ดุเหมือนว่ามีคนปล่อยข่าวว่าท่านยังอยู่ที่ชายแดน เพื่อไม่ให้เกิดการผิดพลาด ข้าจึงสืบหาไปทุกหนแห่ง ได้แค่จัดการสายลับที่วุนวายเหล่านั้นทิ้งซะสะอาดหมดจดแล้ว จึงกล้าที่จะมาพบท่าน” ฟ่านเฟิงโค้งมือของเขาเล็กน้อยและพูดต่อว่า “องครักษ์ของแคว้นชางหลานหลายวันก่อนก็ถูกองค์ชายเก้าออกคำสั่งให้ถอนกำลังออกไป ทางอ้ายหยินด้านนั้นไปเคลื่อนกำลังพลทหารแล้ว หากท่านอยากจะไปช่วยจริงๆ ก็มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่สามารถไปก่อนได้”

สงครามกำลังใกล้เข้ามาแล้ว......

กู้อ้าวเวยมีการเตรียมการต่อเรื่องนี้นานแล้ว บัดนี้ได้ยินฟ่านเฟิงพูดเช่นนี้ ก็ได้แค่หัวเราะขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คืนนี้พวกเราก็ออกจากเมืองระหว่างค่ำคืน ตอนที่ใกล้จะไป ข้ายังต้องหาคนให้ออกหนังสือออกจากด่าน เจ้าค่อยๆ ไปสืบดู แล้วค่อยพิราบสื่อสารไปบอกล่ายเสวียน ข้ายังต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของท่านซูและอ้ายจือ”