บทที่ 629 รับประกันความปลอดภัยของนาง

บทที่ 629 รับประกันความปลอดภัยของนาง

สามเกิงกำลังเป็นช่วงเวลาที่ทหารออกลาดตระเวน

กู้อ้าวเวยพากุ่ยเม่ยและฟ่านเฟิงหาที่ยืนอยู่แห่งหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตได้โดยง่าย โย่วหลีก็ช่วยพวกเขาล่อพวกทหารที่ลาดตระเวนไป เพียงแค่รอการมาของเฟิงเยว่เท่านั้น

ผ่านไปได้เพียงชั่วครู่ จึงเห็นเฟิงเยว่ในชุดนอนรีบร้อนเดินมา พูดด้วยเสียงเรียบเฉยว่า “ดูเหมือนว่าองค์ชายเก้าจะให้คนมาสืบ ฝ่าบาทรีบจากไปซะดีที่สุด ข้าจะพาท่านไปหาองครักษ์ที่รักษาประตูเมือง เรื่องนี้ล่าช้าไม่ได้

“อืม” กู้อ้าวเวยตามติดขึ้นไป แต่ก็ไม่กล้าที่จะก้าวเร็วนัก

องครักษ์รักษาประตูเมืองเปิดประตูออกเล็กน้อย หลังจากปล่อยคนออกไปแล้วก็รีบปิดทันที

ตอนที่ใกล้จะไป เฟิงเยว่เอาสัมภาระห่อหนึ่งยัดเข้าไปในอกของกู้อ้าวเวย อีกทั้งยังมีรถม้าหนึ่งคันจอดรออยู่ที่นอกประตูด้วย อาหารแห้งและน้ำดื่ม เบาะรองนั่งและเสื้อผ้าจัดเตรียมให้อย่างครบถ้วน

ฟ่านเฟิงควบรถม้า กุ่ยเม่ยและกู้อ้าวเวยสองคนก็อยู่ในรถม้า

เปิดสัมภาระที่เฟิงเยว่พกมาให้ออกดู ในนั้นมีกล่องที่มีกลไกวางอยู่ ยังมีกระดาษรูปวาดแผ่นหนึ่งว่าจะเปิดปิดกล่องได้อย่างไร กู้อ้าวเวยได้แค่จดจำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไว้ให้ดีๆ ใช้น้ำทำกระดาษรูปวาดแผ่นนั้นให้เปียกชื้นแล้วทิ้งไปนอกป่า แล้วก็ค่อยเปิดกล่องไม้ออก

โคมไฟสั่นไหวไปมาอยู่ในรถม้า กู้อ้าวเวยก็มองของในกล่องไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก มีบางอย่างที่ไม่อยากจะเชื่อด้วยสายตาตัวเอง

เช่ออี้จื่อ หนึ่งลูกวางอยู่ตรงกลางในนั้น

กู้อ้าวเวยรู้สึกดีใจแต่ก็แปลกใจอยู่มาก อีกทัง้ยังอึ้งไปชั่วครู่ “เช่ออี้จื่อ ที่แท้แล้วหาได้ง่ายขนาดนี้เลยหรือ”

“ดูไปแล้วเขาตามหามานานมากแล้ว” กุ่ยเม่ยรู้สึกแปลกใจ

หากซ่านเซิ่งหานหากมีใจให้กับกู้อ้าวเวยจริงๆ ไม่ใช่ว่าต้องมามอบให้ด้วยตัวเองหรือ

แต่เช่ออี้จื่อ ก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่จะพบเห็นได้โดยทั่วไป เขาหามามอบให้เช่นนี้ หรือว่าก็มีความหวังต่อลูกของอ๋องจิ้งที่กู้อ้าวเวยจะคลอดออกมา ช่างเข้าใจได้ยากจริงๆ

“ใจคนหยั่งยาก ก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร แต่มีสองชิ้นนี้ ข้าก็ยังจะมีความหวังได้ทดลองยา” ดวงตาของกู้อ้าวเวยสว่างสุกใส ปิดกลไกของกล่องลงใหม่อีกครั้ง กำลังเตรียมที่จะพูดอะไรบางอย่าง กลับได้ยินฟ่านเฟิงที่อยู่นอกม่านรถพูดขึ้นมาอย่างช้าๆ ว่า “หลายวันก่อน แม่ทัพล่ายเสวียนสืบข่าวของเช่ออี้จื่อ มาได้ในตลาดมืด เม็ดนี้ก็ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่”

ตลาดมืด......

เลิกคิ้วไปมา กู้อ้าวเวยกอดกล่องที่มีกลไกไว้ครุ่นคิดอยู่นานมาก แปลกใจ “เมื่อครู่เฟิงเยว่บอกว่าซ่านต้วนเฟิงพบเบาะแส”

“เจ้าคิดว่าในนี้มีปัญหา” กุ่ยเม่ยหันหน้าไป เอากล่องที่มีกลไกหยิบข้ามา ยัดใส่เข้าไปในห่อสัมภาระอย่างตามใจ อยู่กับเช่ออี้จื่อ อีกเม็ดหนึ่งที่ใช้ไปแค่บางส่วนวางไว้ด้วยกัน

ปลายนิ้วเท้าคางเอาไว้ กู้อ้าวเวยเอนหัวไปมา “เสียงเปิดประตูก็ดังไม่น้อย หากซ่านต้วนเฟิงจับตามองดูข้าอยู่ พวกเราควรจะย้อนกลับไป อย่างน้อยที่สุดการแอบหนีออกมาน่าจะเร็วกว่าการออกมาทางเปิดประตูเมืองอย่างโจ่งแจ้ง

ไม่เพียงเท่านี้ สร้างสถานการณ์เร่งด่วนขึ้น แล้วค่อยยัดเช่ออี้จื่อ นี้มา ดูๆ ไปแล้วที่จริงก็สามารถทำให้นางมีความสุขได้ และยังทำให้นางสามารถจดจำบุญคุณได้อีกด้วย

แต่หาก...... ซ่านเซิ่งหานก็คาดเดานิสัยของนางถูก รู้ว่านางจะต้องจดจำบุญคุณน้ำใจที่ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนได้งั้นหรือ

“แม้ว่าจะรักเขาข้างเดียว แต่ข้าคิดว่า เขายังชอบข้าอยู่ใช่หรือไม่ อยากจะทำดีกับข้าน่ะ” กู้อ้าวเวยเกาหน้าของนางด้วยความรู้สึกผิด อีกทั้งยังมองไปทางกุ่ยเม่ย