ตอนที่ 649
บทที่ 649 เตรียมตัวไว้นานแล้ว
October 31, 2026
บทที่ 649 เตรียมตัวไว้นานแล้ว
“สองพันคนหรือ!”
องครักษ์อุทานออกมา
คนเพียงสองพันคนไปต่อสู้กับกองทหารแปดพันคน แบบนี้ไม่ใช่ส่งคนไปตายหรือ!
“แค่สองพันคน ส่วนที่เหลืออีกสองพันคนให้ส่งมอบไปยังผู้บัญชาการแต่ละคน เรื่องหลังจากนั้นไม่ต้องถามข้า เรื่องทั้งหมดให้ใต้เท้าท่านอื่นเป็นผู้ตัดสินใจ” กู้อ้าวเวยพูดอย่างสบาย
แม้ว่าองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกประตูจะรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องแปลก แต่ก็ทำได้เพียงแจ้งคำพูดนี้ออกไปให้กับเหล่าแม่ทัพคนอื่นโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง
สนามนั้นเงียบสนิทลง กู้อ้าวเวยก็ได้นั่งลงอย่างไม่สบายใจ วางมือข้างหนึ่งไว้ที่ท้องน้อย มืออีกข้างหนึ่งบิดเอากล่องยาสองกล่องออกมาจากหีบยา กล่องหนึ่งมอบให้ซ่านจินจื๋อ อีกกล่องได้ถูกนางเปิดออกแล้ว หลังจากเติมผงสีแปลกๆเหล่านี้ลงในแก้วน้ำอุ่น แล้วคนให้เข้ากัน ดื่มทีเดียวจนหมด
เพราะความขมนี้ทำให้นางถึงกับขมวดคิ้ว กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วแล้วผลักถ้วยเปล่าออกไป “นี่เป็นยาป้องกันครรภ์ เมื่อถึงเวลาอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับข้า เจ้าค่อยเอายาในกล่องที่อยู่กับเจ้ามาละลายน้ำแล้วป้อนให้ข้า”
“เจ้าต้องการจะทำเรื่องอันตรายอะไรงั้นเหรอ” ซ่านจินจื๋อจับกล่องไม้แน่น
“ข้ากลัวว่าขณะวิ่งกลุ่มพลังงานในครรภ์อาจจะไม่เสถียร เป็นเรื่องในกรณีนี้” กู้อ้าวเวยเอื้อมมือออกไปจับมือของซ่านจินจื๋อเพื่อปลอบใจ “อย่างไรก็ตามเจ้าก็อยู่ข้างกาย หากว่าเจ้ายังไม่กลับมา ยานี้ข้าจะมอบมันไว้ในมือของกุ่ยเม่ย”
ซ่านจินจื๋อหายใจลึกๆอยู่สักพัก แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีใครทำให้โกรธครั้งแล้วครั้งเล่าได้
“เจ้ามักจะชอบทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็ยังไม่สามารถจะเรียนรู้การดูแลตัวเองให้ดีได้ รอให้ถึงเวลาที่ต้องไป ข้าก็จะพาเจ้ากลับไปชายแดน” ซ่านจินจื๋อพลิกมือคว้าข้อมือของนาง หน้าอกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง “อย่ามาบังคับข้าเลย”
กู้อ้าวเวยยังคงหดตัวลง ซ่านจินจื๋อต้องหาวิธีระงับความโกรธบนใบหน้าของเขา พูดด้วยจังหวะที่ช้าลง “ข้ายังควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีนัก ดังนั้นอย่าพยายามทำให้ข้าโกรธ เพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง!”
ดังนั้นนี่เป็นเหตุผลที่นางไม่ต้องการให้ซ่านจินจื๋อมาอยู่ข้างกาย
“ข้า.... พยายามอย่างเต็มที่แล้ว” กู้อ้าวเวยใช้แรงดึงมือตัวเองออกมา ลูบข้อเท้าที่ปวดของตนเอง
“เจ้า!” ซ่านจินจื๋อกระแทกโต๊ะเสียงดัง เส้นเลือดดำที่หน้าผากก็ปรากฏขึ้นทันที
ผู้หญิงคนนี้ตายก็ไม่สำนึกผิด!
“ที่ข้าพูดนี้คือความจริง และอย่าคิดว่าข้าจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าได้จริง ๆ ข้าสามารถจะทำทุกอย่างออกมาให้ได้! ยุทธการครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องสู้ต่อไป เรื่องขอร้องเล็กน้อยเท่านี้เจ้ายังทำไม่ได้ แล้วยังจะมาอยู่ตรงนี้ให้ข้าโกรธอีก!” กู้อ้าวเวยก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธเช่นกัน “ข้าไม่ใช่คนที่จะถูกใครจูงจมูกได้!”
“แต่เจ้ามาที่นี่ก็เพื่อช่วยชาวแคว้นเจียงเยี่ยนทำสงคราม นอกจากจะหลบข้าแล้วยังจะมีเป้าหมายอะไรอีก!” ซ่านจินจื๋อทุบโต๊ะขึ้นทันที จ้องมองด้วยความโกรธ เสียงเหมือนแทบจะบีบคอพูดออกมา “อย่ายุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งให้มันมากนัก อยู่เฉยๆไม่ได้หรือไง!”
“ไม่ได้” กู้อ้าวเวยมองไปอย่างหงุดหงิดเช่นกัน “ข้ามีความสามารถที่จะช่วยเหลือคนพวกนี้ แต่เจ้ากลับจะให้ข้าอยู่เฉยไม่ทำอะไรงั้นหรือ ข้าทำไม่ได้หรอก”
“เจ้าคุ้นเคยกับกันยุ่งเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว” ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นแนบหน้าผาก ภายในใจเตือนตนเองไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าในยามวิกฤติแบบนี้จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับนางไม่ได้