ตอนที่ 648
บทที่ 648 ใช้ไฟล้อมโจมตี
October 31, 2026
บทที่ 648 ใช้ไฟล้อมโจมตี
“ให้คนขนทรายและหินมาดับไฟ จากนั้นจัดคนส่งไปขนถังน้ำขึ้นไปบนกำแพงเมือง”
กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว ยังไม่ได้เปิดประตูเพียงแต่รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งสั่งซ่านจินจื๋อ “เจ้าจะเตรียมยาและพวกอุปกรณ์พกพาให้เรียบร้อย และยังมีพวกขวดยาเจ้าก็หาเอาติดตัวมาด้วย ข้าจะออกไปดูก่อน”
เมื่อได้ยินคำสั่งเหล่านี้ ซ่านจินจื๋อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดถึงแต่เรื่องที่กู้อ้าวเวยต้องการจะทำ แต่ด้วยเป็นไฟป่าที่อยู่นอกเมือง ดูเหมือนว่ากู้อ้าวเวยก็น่าจะไม่ได้ออกไปเช่นกัน สมุนไพรถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยตามคำสั่ง นำขวดยาขวดสุดท้ายใส่ไว้ในอ้อมแขน ไม่แปลกใจที่ได้เห็นยาดองเลือดมังกร และถุงน้ำดีหงส์ที่ยังใช้ไม่หมด”
คิดว่าครั้งหนึ่งก็เคยพบกันเพราะเรื่องนี้ ซ่านจินจื๋อได้แต่ถอนหายใจให้กับชะตากรรมอันเลวร้าย
และกู้อ้าวเวยก็ได้มาถึงนอกประตู ทหารจำนวนมากเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว คนอื่นๆต่างทำตามคำสั่งของกู้อ้าวเวย องครักษ์พาช่างฝีมือมาหลายคน พูดอย่างหนักแน่น “หินจำนวนมากถูกส่งออกไปแล้ว ทางที่จะเข้าไปก็ได้รับการเปิดทางไว้แล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกกองทัพชุดดำนั้นพบเข้าหรือไม่”
“ล่ายเสวียนคิดว่าน่าจะไม่ผิดพลาด พวกเหล่าช่างฝีมือและพวกเด็กไปพักก่อน จากนั้นรอจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม รีบออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เรื่องได้เปลี่ยนไปแล้ว สนใจไปที่การเอาหินและทรายมาถมถนน บางทีก็ต้องเตรียมพร้อม ทุกคนระวังด้วย”
พูดจบ กู้อ้าวเวยก็อธิบายรายละเอียดเล็กน้อยอีกครั้ง ฝูงชนกระจัดกระจายดั่งนกและสัตว์ร้าย
กู้อ้าวเวยหันกลับไปยังลานบ้าน กลับได้แต่เดินไปยังห้องถัดไป และปลดโซ่ให้กับอ้ายจือ มอบดาบยาวให้กับนาง “มีการเปลี่ยนแปลงในเมือง เจ้าต้องอยู่เคียงข้างข้าตลอดเวลา”
“เจ้าไม่ควรปล่อยทหารพันนายของซ่านจินจื๋อออกไป ตอนนี้คงจะถูกอ้ายหยินโจมตีแล้ว” อ้ายจือรีบลุกขึ้นยืน “ถ้าหากว่าอ้ายหยินเดินทัพ ท่านซูก็ควรใช้จังหวะวุ่นวายนี้ลงมือ แต่ในเมืองนี้....”
“แม้ว่าทหารทั้งพันนายของซ่านจินจื๋อจะสามารถปกป้องเมืองได้ แต่ก็ยังแย่งชิงเมืองได้” กู้อ้าวเวยเหลือบมองไปยังอ้ายจือ เดินออกไปพร้อมพูดว่า “เมืองแห่งนี้เป็นเนื้อติดมันชิ้นใหญ่ที่สุด ไม่ว่าจะตกอยู่ในมือใคร ในอนาคตก็อาจจะถูกกระทำได้ทั้งสิ้น ต้องคอยระวัง”
อ้ายจือถูกรั้งไว้ “ข้าไม่คิดแบบนั้น....”
“อย่าไว้ใจคนอื่นในเรื่องศึกสงคราม แม้ว่าจะเป็นข้าก็ตาม ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ใช่คนของแคว้นเจียงเยี่ยน” กู้อ้าวเวยรวบเสื้อไว้บนไหล่ เมื่อเห็นทหารในเมืองกำลังวุ่นวาย คนที่เหลือก็กำลังมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก ได้แต่เพียงเรียกทหารรอบกาย “หลังจากหนึ่งชั่วโมงเรียกทุกคนกลับมาให้หมด ทำให้ทหารที่อยู่บนกำแพงเปียกโชกไปทั่วร่าง ปิดจมูกและปากเอาไว้ ปิดประตูไว้ห้ามออกไปไหน ไม่ต้องให้ความสนใจกับไฟป่ามากเกินไป”
“ท่านคือ...”
“นี่ล้วนเป็นคำสั่งของล่ายเสวียน เจ้าเพียงแค่ไปบอกแม่ทัพเรื่องนี้ พวกเขาจะเข้าใจเอง” กู้อ้าวเวยผลักทหารนั้นหนึ่งครั้ง มือข้างหนึ่งดึงข้อมือของอ้ายจือไว้เดินไปข้างหน้า “ก่อนอื่น เจ้าต้องช่วยข้าเรื่องหนึ่ง”
“อะไรหรือ” อ้ายจือเลิกคิ้ว
“ข้ารู้ว่าวิทยายุทธ์ของเจ้าก็ดีไม่น้อย ช่วยข้าไปดูสถานการณ์ของที่แห่งหนึ่ง ปกป้องเด็กพวกนั้นนี่คือภารกิจของเจ้า” กู้อ้าวเวยเร่งฝีเท้าของนาง
อ้ายจือขมวดคิ้ว “แต่มีข้าคนเดียว”
“แล้วยังไง ในอนาคตเจ้าต้องไปอยู่ในตำแหน่งสูงสุด ทุกคนที่ได้ช่วยไว้ในตอนนี้จะเป็นผู้สนับสนุนเจ้า วีรบุรุษของปวงชนจะต้องมีที่ยืนในอนาคต จึงจำเป็นที่จะต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง” กู้อ้าวเวยพานางไปยังโรงเตี้ยม ค่อยๆผลักนางไปยังทหารรักษาการณ์ที่หน้าประตู แล้วพูดต่อ “ตามพวกเขาไปจัดการภารกิจ สุดท้ายจงจำไว้ คนที่สามารถช่วยชาวแคว้นเจียงเยี่ยนได้ ก็มีเพียงพวกเจ้าคนเจียงเยี่ยนด้วยกันเอง”
อ้ายจือถูกผลักและเซไป กำดาบในมือไว้แน่น เดินไปยังทหารเหล่านั้น