บทที่ 647 เนื้อติดมัน

บทที่ 647 เนื้อติดมัน

ซ่านจินจื๋อเข้ามาด้วยผ้าปิดหน้าสีดำ ดวงตาที่นิ่งลึกนั้นดูแสนจะเยือกเย็น พลังงานที่ส่งออกมาทำให้ทุกคนรอบตัวต่างถอยหนี

แม้แต่กู้อ้าวเวยเองเมื่อเห็นแล้วก็ต้องรู้สึกเกรงใจ จากนั้นก็เอามือแตะลงบนไหล่ของเขา แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ “รู้สึกปวดนิดหน่อยช่วงท้องน้อย”

ใบหน้าของชายผู้นั้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย ค่อยๆอุ้มนางขึ้นไว้ในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวลแล้วพาออกไป

กู้อ้าวเวยโบกมือเพื่อไม่ให้คนติดตามมา ตอนแรกคิดว่าซ่านจินจื๋อจะพาตนเองขึ้นรถม้า แต่กลับไม่คิดว่าเขาจะเดินผ่านรถม้าไป เดินไปตามทางถนนที่มีผู้คนน้อย แต่นางรู้จักสถานที่นี้ดี

“ถ้าไม่คิดว่าไม่อยากจะเพิ่มความวุ่นวายให้เจ้า เมื่อคืนนี้ข้าคงจะจับตัวเจ้ากลับมาแล้ว” ซ่านจินจื๋อลดเสียงลง

“แล้วทำไมไม่ไป”

“ไปมาแล้ว ก็ยังกลับมาหาเรื่องข้าอีก” ซ่านจินจื๋อเขย่าแขนทั้งสองเบาๆ จ้องมองไปยังท้องของนาง “หากเจ้าต้องการจะเก็บลูกไว้ ข้าก็จะช่วยเจ้า แต่หากเจ้ายังทำตามอำเภอใจ ข้าก็จะมัดเจ้าไว้แล้วพากลับไปบำรุงครรภ์”

แม้ว่าจะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมซ่านจินจื๋อถึงเปลี่ยนใจ กู้อ้าวกู้อ้าวเวยก็รู้สึกต่อต้นน้อยลงแล้ว นอนอย่างว่าง่ายอยู่ในอ้อมแขนของซ่านจินจื๋อและกลับพูดถึงไม่หยุด “ ตอนแรกข้าไม่ได้คิดจะบอกเจ้าเรื่องนี้”

ซ่านจินจื๋อกระชับอ้อมแขนของเขาด้วยสายตาที่เย็นชา “เจ้าคิดว่าจะพ้นเงื้อมมือข้าไปได้หรือ ก่อนหน้านี้เคยพูดไว้ว่าจะไปขอความคุ้มครองจากองค์ชายสาม แต่ตอนนี้กลับถูกเจ้าจับตัวมาไว้ที่นี่ และรอที่จะกลับไป…”

“ข้าไม่สามารถเชื่อเขาได้ทั้งหมด การไปขอให้เขาช่วยก็เพื่อจัดการกับเจ้า” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นตบไปที่แก้มของซ่านจินจื๋อเบาๆ “ข้าก็แค่คิดจะเป็นอริกับเจ้า”

“เจ้านี่อยู่ในวินัยจริง ๆ” ซ่านจินจื๋อเร่งฝีเท้าขึ้น รีบพานางไปถึงลานบ้านแล้วพาไปยังห้องพักและวางนางลง จากนั้นก็ห่มผ้าให้แล้วกอดไว้ในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งค่อยๆวางไว้ลงบนท้องน้อยของนาง “วันนี้ลงโทษเจ้าด้วยการนอนกับข้า”

การดิ้นรนไม่เป็นผล บางทีอาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนนี้ ไม่นานนักกู้อ้าวเวยกหลับนิ่งไป และได้ลืมช่วงเวลาในอดีตของนางกับซ่านจินจื๋อไปชั่วคราว

ซางนิงที่อยู่นอกประตูได้แต่ยกมุมปากขึ้น และพูดออกคำสั่งไปในมุมที่ไร้คน “คนที่จะพาข้าไปทิศทางที่จะเข้าสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายสามหรือไม่ก็องค์ชายเก้า ดีที่สุดต้องไปหาสิ่งที่เรียกว่าซีเป่าในทะเลทรายนั่น อย่าปล่อยให้ซ่านจินจื๋อตัดหน้าไปก่อนได้”

มีเสียงตอบรับเบาๆดังมาจากในความมืด จากนั้นก็เงียบสงบอีกครั้ง

ดวงตาของซางนิงหรี่ลงเล็กน้อย และพาตัวเองออกจากเมืองไปอย่างเงียบๆ ไม่รู้เบาะแสแน่ชัด

ทั้งสองคนยังคงนอนหลับอยู่ในห้องอย่างสงบ แต่กู้อ้าวเวยกลับรู้สึกเล็กน้อย เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาพระอาทิตย์กำลังตกดิน ชายที่นอนอยู่ตรงขอบเตียงยังไม่ตื่น ดวงตาอันแหลมคมของผู้ชายคนนี้ดูช่างขัด กับขนตาที่ยาว กู้อ้าวเวยรู้สึกตลกอย่างอธิบายไม่ถูก ยกมือขึ้นบีบใบหน้าที่ค่อนข้างแข็งของซ่านจินจื๋อ

หลังจากตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง สายตาก็กลับมาชัดเจนเพียงไม่กี่วินาที มืออันใหญ่ของเขาจับไปที่ข้อมือของกู้อ้าวเวย “มีอะไรหรือ”

“ข้าแค่มองหน้าเจ้าให้ชัดๆ คิดว่าหากเจ้าเป็นผู้หญิง คงจะมีความงดงามอ่อนช้อยอย่างยิ่ง” กู้อ้าวเวยกำลังพิงอยู่บนหมอน เอื้อมมือข้างหนึ่งไปบีบจมูกของนาง “หากไม่ใช่ว่าจมูกนี้ของเจ้าโด่งเกินไปนะ ก็คงจะเป็นผู้มีความงามสมบูรณ์แบบ”

หรือว่าท่านอ๋องจะเป็นผู้หญิงไปแล้วจริง ๆ