บทที่ 646 ทะเลทรายซีเป่า

บทที่ 646 ทะเลทรายซีเป่า

“อย่าตกใจไป ข้าจะไปทันทีหลังจากจัดสิ่งของเสร็จ ขอให้เตรียมรถม้ามาด้วย”

กู้อ้าวเวยไม่รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน กลัวว่าทหารเหล่านี้ก็คงจะไม่เห็นหัวนาง ทางนี้ทำได้เพียงจัดเตรียมกล่องยาของตนเอง ถือโอกาสนี้โยนยาขวดหนึ่งไปยังอ้อมแขนของซ่านจินจื๋อ “ยามวิกฤตมันสามารถช่วยชีวิตได้ ข้าจะไปดูก่อน เรื่องอ้ายจือกับท่านซูข้ามอบให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจ เจ้าน่าจะรู้ใจข้า”

ขวดหยกที่อยู่ในมือนั้นเย็นฉ่ำ ซ่านจินจื๋อเก็บมันไว้ในฝ่ามือด้วยใบหน้าที่สงบ จับเอาไว้แน่น

ไม่ว่าตอนนั้นเขาจะกลั่นแกล้งอย่างไร กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้ให้ยานี้ออกมา

แต่ตอนนี้ กลับให้เขามาอย่างง่ายดาย ทำให้ใจของเขาได้แต่อบอุ่น จึงรีบพยักหน้ารับทันที “แน่นอน”

อยู่มาไม่นาน ตอนนี้กู้อ้าวเวยได้แต่คอยระวังไม่ให้เคลื่อนไหวมากเพราะทารกในครรภ์ และในเวลานี้ก็ได้เร่งฝีเท้าเพียงเล็กน้อย ผู้ที่ไปส่งขึ้นรถม้านั้นมีความคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี ควบมาไปตามเส้นทางที่มุ่งไปยังโรงหมอที่ห่างออกไปเพียงถนนไม่กี่สาย

ซ่านจินจื๋อเฝ้าส่งกู้อ้าวเวยจากไป อ้ายจือที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ได้กระซิบขึ้น “ท่านอ๋อง เรื่องที่ท่านอยู่ที่นี่ มีคนอื่นรู้อีกไหม”

“ไม่มีใครรู้” แล้วกลับหลังหัน ดวงตาของซ่านจินจื๋อกลับแสดงออกถึงความลำบากกายใจ มือที่อ่อนโยนนั้นค่อยๆใส่ขวดยาไว้ในเสื้อ มืออีกข้างบีบคอของอ้ายจือไว้ “ความทะเยอทะยานของเจ้าไม่ต่างจากผู้ชายเลย อย่าคิดว่าจะหลอกใช้เวยเอ๋อได้”

อ้ายจือเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่แสนจะอ่อนโยนและดูอบอุ่นจะกลายเป็นสัตว์ร้ายเสียได้ มีเสียงความเจ็บปวดดังขึ้นจากในลำคอ ซ่านจินจื๋อจึงคิดสงสารจึงได้ปล่อยมือออก “ช่างเถอะ หากฆ่าเจ้าตอนนี้ ข้ากลัวว่าเวยเอ๋อจะมาตำหนิข้าอีก”

อ้ายจือไอแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว แต่กลับเห็นซ่านจินจื๋อนั่งลงแล้ว เห็นได้ชัดว่ายังคงเงยหน้ามามองนาง กลับทำให้อ้ายจือยังคงเหงื่อตกไปทั่วร่าง

“แต่ทว่าข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของท่านซู มาที่นี่ก็เพียงเพื่อขอความคุ้มครองจากกู้อ้าวเวย” อ้ายจือพูดต่อหน้าซ่านจินจื๋อความโกรธเมื่อก่อนหน้าก็ประทุขึ้นจึงได้เปิดปากพูดออกไป “ทำไมท่านซูถึงปล่อยข้าไว้ แต่เพราะตอนนั้นข้าได้สิ่งของชิ้นหนึ่งมาจากกู้เฉิง”

“อะไรนะ” ซ่านจินจื๋อกลับมาอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย

“ตอนนั้นที่ข้าแอบพากู้เฉิงและกู่เซิงออกไป ก็กลัวว่าเรื่องนี้เมื่อข้ากลับไปจะต้องถูกทอดทิ้ง แต่ข้ากลับรู้ว่าม้วนหนังแกะในมือของกู้เฉิงมีแผ่นหนึ่งที่เหลือเพียงครึ่งเดียว ข้าจึงได้แอบบักทึกไว้อย่างเงียบๆ มองดูแล้วมันคล้ายกับแผนที่ และยังวาดภาพครึ่งหนึ่งของวิหารเทพเจ้าไว้ เป็นเพราะของสิ่งนี้ ท่านซูจึงยึดมั่นในตัวข้า แต่กู้เฉิงกลับส่งคนมาสังหารข้า ก็ยังเป็นเพราะการกระทำของกู้เฉิง อ้ายหยินเองก็ยิ่งอยากรู้ว่าข้ามีวิธีจัดการกับกู้เฉิงหรือไม่ จึงได้ไว้ชีวิตข้า” อ้ายหยินกล่าวอย่างละเอียดและตรงไปตรงมา

และตอนนี้ซ่านจินจื๋อก็ได้ปลดโซ่ให้กับตนเอง และให้วาดเนื้อหาอีกครึ่งหนึ่งบนม้วนหนังแกะนั้นลงบนกระดาษ

ซ่านจินจื๋อได้แต่มองดู และฉีกกระดาษแผ่นดี โยนไปด้านข้าง “ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะมีของล้ำค่าในมือจริง ๆ”

“ท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าท่านจะรู้จัก....”

“เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องนี้ เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ พิษที่อยู่บนตัวของเวยเอ๋อเจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะสำเร็จ” ซ่านจินจื๋อหันไปด้านข้าง ครั้งนี้กลับมัดมือของอ้ายจือเอาไว้ด้านหน้า

เมื่อนึกขึ้นถึงเส้นที่ดูแปลกนั้น แต่ก็พูดได้ว่าอ้ายจือได้เห็นมันเพียงชั่วพริบตาเดียว “ยังมองได้ไม่ชัด... แต่เหมือนว่าตอนข้ายังเด็กจะเคยเห็นลายเส้นที่คล้ายกันนี้ในหนังสือโบราณ ในบันทึกทะเลทรายมีของชิ้นหนึ่งของกองคาราวานเรียกว่าซีเป่า เหมือนว่าจะสามารถถอนพิษได้ ซีเป่าไม่ใช่สิ่งที่มีราคาหรือล้ำค่าอะไร แต่สิ่งนี้ใช้มากก็เป็นพิษ ใช้น้อยก็เป็นพิษ ใบสั่งยาในสูตรตำราโบราณก็ไม่ได้บอกรายละเอียดไว้ชัด จึงยากที่จะระบุได้”

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะอย่างไรก็พูดแนวคิดทางหนึ่งออกมา

การแสดงออกของซ่านจินจื๋อมีความผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพียงแค่หยิบเอกสาราชการที่อยู่บนโต๊ะพวกนั้นขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด ไม่ได้สนใจอ้ายจือซึ่งได้นั่งลงอย่างเงียบๆ ได้แต่คอยจ้องมองด้านหลังเขาอย่างระมัดระวัง

ผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้เคยรังแกนาง แต่นางกลับกลัวที่จะจัดการกับผู้ชายคนนี้