บทที่ 645 ความจริงใจแบบเดิม ๆ

บทที่ 645 ความจริงใจแบบเดิม ๆ

เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ มีการปรับปรุงมากมายภายในเมือง ทหารที่ประจำการอยู่ภายในเมืองจำนวนมากตั้งหน้าตั้งตารอคอยกู้อ้าวเวย

ไม้ที่แห้งตายอยู่เบื้องหน้าตอนนี้กิ่งก้านสาขาได้แผ่ขยายสดชื่น ดอกไม้บานสะพรั่งหรือใบไม้เขียวชอุ่ม

กู้อ้าวเวยนั่งอยู่คนเดียวที่ข้างหน้าต่าง นั่งเปิดดูเอกสารทางการทีละฉบับท่ามกลางสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ส่วนมากเป็นการร้องขอขอคนในเมือง หรือการขอคำแนะนำของบรรดาทหารหรือการเรียกของขอช่างฝีมือ

และตอนนี้จำนวนสาวใช้ข้างกายได้เพิ่มเป็นหกคน และคนรับใช้เด็ก ๆอีกแปดคน ช่วยกันกระจายข่าวทุกวัน

วันนี้องครักษ์ที่หน้าประตูวิ่งเข้ามาด้วยเหงื่อท่วม พูดว่า “เรื่องที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ ช่างฝีมือเหล่านั้นได้ทำเสร็จไปกว่าเจ็ดแปดส่วนใกล้สำเร็จแล้ว ตอนนี้จึงอยากเรียนถามท่านว่าจะทำต่อไหม”

“ไปหากระเบื้องมาเพิ่มอีก ที่มีอยู่ตอนนี้ยังไม่เพียงพอ” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว เทน้ำลงแก้วใบหนึ่งแล้วยื่นส่งให้เขา “เรื่องนี้ไม่รีบ พักผ่อนสักหน่อย ทานมื้อเที่ยงร่วมกันก่อนก็ยังไม่สาย”

องครักษ์อยู่ต่อด้วยความปีติยินดี ซ่านจินจื๋อที่เดินอยู่บนทางเดินตอนนี้ไม่มีเรื่องใดต้องทำ ดวงตาดูตกตะลึง แต่กลับไม่พร้อมจะเข้ามารบกวนกู้อ้าวเวย

หากพูดถึงอารมณ์ที่สำรวมของกู้อ้าวเวยก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้กลับไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ ไม่ต้องพูดถึงหากมีคนไปรบกวนการทำงานของนาง จะโดนตำหนิเช่นไร

แต่การที่นางเติมน้ำให้กับองครักษ์เล็ก ๆนั่น มันทำให้เขาอารมณ์เสียจริง ๆ

ยังไม่ทันถึงหนึ่งก้านธูป สาวใช้สองคนก็วิ่งเหยาะๆมาอย่างเร่งรีบ พูดทีละคน “มีรถบรรทุกนักโทษอยู่นอกประตูเมือง บุคคลนั้นอ้างว่าเป็นคนของแคว้นเจียงเยี่ยน ต้องการมาขอความช่วยเหลือ”

“รถขนนักโทษนะหรือมาขอความช่วยเหลือ ได้ถามชื่อแซ่มาไหม” กู้อ้าวเวยพูดโดยไม่ได้เงยหน้า ตั้งใจอ่านเรื่องของช่างฝีมือที่อยู่ในมือ

“คนผู้นั้นบอกว่า นางชื่ออ้ายจือ แต่ดูแล้วไม่แน่ใจว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ชื่อฟังดูแล้วคล้ายกับเป็นครอบครัวเดียวกันกับฮ่องเต้แคว้นเจียงเยี่ยนในปัจจุบัน เหล่าทหารจึงไม่กล้าผลีผลาม จึงมาขอคำแนะนำที่นี่” สาวใช้ทั้งสองต่างทำหน้าลำบากใจ

ณ จุดนี้ กู้อ้าวเวยเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อย หันไปสบตาซ่านจินจื๋อ

ซ่านจินจื๋อเคยได้ร่วมงานกับอ้ายจือ แต่ตอนนี้กู้อ้าวเวยต้องการจะร่วมงานกับนาง

“จับนางใส่โซ่ตรวนแล้วพาเข้ามา อย่าให้คนอื่นรู้เรื่องนี้” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นอย่างสบายๆ มองไปยังสาวใช้ทั้งสองคน แล้วพูดต่อว่า “พวกเจ้าออกไปก่อน”

ทุกคนทำความเคารพแล้วจากออกไป ซ่านจินจื๋อที่อยู่บนทางเดินเล่นได้เดินเข้ามา ทั้งตัวแต่งกายเหมือนคนเมืองทั่วไป แต่เครื่องแต่งกายบนร่างก็ยังทำให้เขาดูสง่าและงดงาม กู้อ้าวเวยตกตะลึงเล็กน้อย และค่ำไปยังพื้นโต๊ะ ค่อยๆโน้มตัวไปเล็กน้อย แล้วมองไปที่เขา “จะว่าไปก่อนนี้เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับอ้ายจือ แต่ภายหลังกลับส่งคนไปดูถูกเหยียดหยามนาง”

“แล้วอย่างไรหรือ” ซ่านจินจื๋อไม่มีคำขอโทษสำหรับเรื่องนี้

“ข้าแค่กำลังคิดว่า เรื่องที่ข้าจะคุยกับนางวันนี้ เจ้าจะน่าเชื่อหรือไม่” กู้อ้าวเวยยกมุมปากขึ้น ยกมือขึ้นวางบนไหล่ของเขา “แต่ครั้งนี้ใช้รถขนนักโทษพานางเข้ามา ดูเหมือนว่าจะเป็นการแสดงความจริงใจจากท่านซู สถานการณ์ทางฝั่งของล่ายเสวียนคงจะดีขึ้นแล้ว”

“ไม่แน่ว่า อ้ายจือเป็นผู้หญิง ไม่มีสถานะใดเลยในแคว้นเจียงเยี่ยน เจ้าจะยืนยันได้อย่างไรว่าท่านซูชื่นชอบหลานสาวคนนี้จริง ๆ บางทีมันอาจเป็น้พียงความมั่นใจของเจ้าเอง” ซ่านจินจื๋องอตัวเล็กน้อย พิงกับขอบหน้าต่าง พูดด้วยเสียงต่ำ “อ้ายจือชำนาญเรื่องพิษ”

“อย่างนั้นก็มีประโยชน์” กู้อ้าวเวยระงับรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วผลักเขาออกไป นั่งลงใหม่อีกครั้ง “แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าความรู้สึกระหว่างท่านซูและอ้ายจือก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร แต่เนื่องจากท่านซูเต็มใจช่วยนางจากมือของอ้ายหยิน มันก็แสดงให้เห็นชัดแล้วทุกอย่าง”