บทที่ 644 สั่งสอนผู้อาวุโส

บทที่ 644 สั่งสอนผู้อาวุโส

สัมผัสอันอบอุ่นแผ่ซ่านตรงเข้าไปในหัวใจ

กู้อ้าวเวยหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าว ให้ผู้ชายคนนั้นช่วยจัดการผมของนางให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ยืนนิ่งทำสิ่งนั้นอยู่ด้านหลังนาง หยิบเอาตะกร้ามันเทศไปด้วย มืออีกข้างหนึ่งนวดเอวของนาง “เจ้ายุ่งมามากแล้ว ควรจะได้นอนพักสักหน่อย”

“ตั้งแต่ข้าจากออกมา เจ้าไปเรียนรู้คำรักหวานพวกนี้มาจากไหน” กู้อ้าวเวยหันหน้าไปมองเขา “เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะให้ซางนิงจากไปพร้อมกับคนนับพัน มันเด่นชัดเกินไป มันส่งผลกระทบต่อแผนของข้า”

“แต่หากไม่ใช่ข้า อ้ายหยินอาจจะเข่นฆ่าผู้คนทั้งหมดในเมืองนี้” จากนั้นซ่านจินจื๋อก็เดินไปข้างๆนาง จับมือนาง “เจ้าไม่อยากจะฟัง ข้าก็จะไม่พูดแล้ว”

“พวกเรามาคุยเรื่องเป็นทางการกันเถอะ” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นคว้าเสื้อของซ่านจินจื๋อ “คนของตำบลเหยสุ่ยยังไม่มาหาข้า แต่ข้ายืมมือของฉีหรัวเพื่อตามหาเจ้า แล้วยังได้ข่าวอะไรกลับมาด้วยใช่ไหม ตัวเจ้าจากเมื่อวานจนถึงวันนี้ ยังไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว”

“มีข่าวแน่นอน แต่ข้ายังไม่ตรวจสอบให้กระจ่าง”

“บอกข้ามา” กู้อ้าวเวยก็คลายเสื้อของเขาในมือออก จากนั้นก็ชะลอการเดินเข้าห้อง

ซานจินจื๋อได้แต่บอกสิ่งที่คาดเดาไว้ก่อนหน้านี้ให้รู้ทีละเรื่องๆ รวมทั้งบอกนาง เกี่ยวกับความลึกลับของเลือดเนื้อตระกูลหยุนที่มีความแตกต่างออกไป

จนกระทั่งกู้อ้าวเวยเอนตัวนอนลงบนเตียงแล้ว เพิ่งจะได้พูดออกมาจากปาก “ข้าเองก็เคยทดสอบเลือดของตนเอง ในความเป็นจริงแล้วมันไม่มีผลกับการใช้รักษาโรคหรือช่วยชีวิตผู้คน เป็นเพียงแค่มีความแตกต่างจากพวกเจ้าเพียงเล็กน้อย”

ซ่านจินจื๋อวางตะกร้าลงและชะงักไปชั่วขณะ สีหน้ามีความวิตก “มีวิธีแก้ไหม”

“สรุปก็คือ พวกเจ้าล้วนแต่เป็นคนมีสุขภาพแข็งแรง แต่ตระกูลหยุนและตระกูลจูส่วนมากเป็นผู้มีสุขภาพไม่แข็งแรง” กู้อ้าวเวยคิดตรึกตรอง กู้อ้าวเวยก็นั่งลง โดยใช้เบาะรองนั่งอันนุ่มที่ตนเองนำมา และพูดต่อไป “ในตอนนั้นทายาทตระกูลจูและตระกูลหยุนเคยให้คนทดสอบยา คนเหล่านี้ที่ได้รับการทดสอบยาก็ไม่ปรากฏว่ามีอาการกระทบกระเทือนใดต่ออารมณ์และจิตใจ ยังคงแต่งงานมีลูกได้ แต่ร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปจากการทดสอบยายังคงส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น เช่นเดียวกัน ในยุคที่ตระกูลหยุนฝึกวิชาแพทย์ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างสัมผัสกับสารพิษกันตลอดทั้งปี ก็เพราะต้องการจะศึกษาหาสรรพคุณใหม่ๆ ดังนั้นร่างกายของพวกเขาจึงไม่สมบูรณ์เนื่องมาจากการทดลองยา”

พูดขึ้นมาแล้ว หากเกิดขึ้นในยุคของกู้อ้าวเวย เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องที่ละเมิดจริยธรรมของมนุษย์

แต่ตอนนี้ เป็นเพราะบรรพบุรุษของกู้อ้าวเวยนั้นไม่ใช่คนที่นี่ จึงทำให้มีคลื่นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ดีกับคนรุ่นหลัง แต่ก็เช่นเดียวกัน แต่ก็ยังคงทิ้งประเด็นเหล่านี้ไว้ซึ่งเป็นปัญหาในยุคนี้

“อย่างนั้นแล้วเหตุใดเลือดเนื้อของตระกูลจูทำไมจึงไม่มีผลเช่นนั้น” ซ่านจินล้างมือจนสะอาด แล้วจึงเดินมา

“เพราะครั้งหนึ่งตระกูลจูเคยเป็นผู้สืบทอดหลัก เนื่องจากมีจำนวนคนอยู่มาก จึงได้ให้พวกเขาทดลองยา และจะให้ยาแก้พิษแก่พวกเขา ในขณะเดียวกัน เพื่อจะให้พวกเขาทดสอบยาพิษ และให้ยาในปริมาณที่ไม่มากเกินไป เพื่อไม่ให้เกิดการดื้อยา” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว และคิดอยู่ว่าจะพูดอย่างไรต่อดี

ซ่านจินจื๋อได้พูดต่อขึ้นมา “แต่คนของตระกูลหยุนไม่เหมือนกัน พวกนางมักจะเดินทางเร่ร่อนตลอดทั้งปีเพื่อหาวัตถุดิบตัวยา และยังต้องหาสรรพคุณของยาสมุนไพรตัวใหม่ซึ่งไม่เคยพบมาก่อน เขียนออกมาเป็นตำรา แต่แล้วกลับลืมด้วยตนเอง”

“ก็ประมาณนั้นแหละ” อันที่จริงเกิดจากตัวยามีความขัดแย้งกันเอง แต่รายละเอียดเหล่านี้ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกกับซ่านจินจื๋อ

พูดถึงจุดนี้ ซ่านจินจื๋อกลับยกปากขึ้นเล็กน้อย “หากเป็นแบบนี้ แล้วทำไมคนที่แข็งแรงสมบูรณ์ถึงต้องการกลืนกินเลือดเนื้อของพวกเจ้า”